ภาพทรงจำ

หนทางที่ดีที่สุดไม่มีหรอก มีแต่การเดินทางที่ดีที่สุดในแต่ละครั้งที่เดิน

ในชีวิตของเรา การเดินทาง เหมือนจะเป็นกำไรในชีวิต

ที่เราเลือกที่จะเรียนรู้ และก้าวเดินไปในทางที่เรารักและต้องการ

การหยุดอยู่กับที่ ก็เหมือนกับการพักผ่อน ที่ทำให้เราได้หยุดการกระทำต่าง ๆ

มีเพียงเสียงลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจเท่านั้นที่เราได้ยิน

แต่การเดินทางที่มากเกินไป ก็อาจทำให้เราเหนื่อยเสียเหลือเกิน

การพักผ่อนมากเกินไป ก็อาจจะทำให้ร่างกายของเราไร้ความรู้สึก

จะดีกว่าไหม ถ้าเราจะเดินไป เเต่พอเหนื่อยก็รู้จักหยุด

เรียนรู้ที่จะเดินและหยุดตามจังหวะของชีวิต

การเดินทางไปในที่ใดที่หนึ่ง....เราก็ควรเลือรองเท้าที่เหมาะกับพื้นที่นั้น


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในกรอบของที่นั้น ๆ เลือกยืนอยู่ที่ขอบ ๆ เพื่อไม่ให้ละเมิดกรอบของที่นั้น และไม่ทำให้ตัวเองไม่สบายใจ


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...ที่สูง ๆ ...จงมองกลับมาหาคนที่เขาอยู่ต่ำกว่าเรา

ไม่ได้มองเพื่อเย้ยหยัน แต่จงยื่นมือให้เขา แล้วดึงให้เขามายืนอยู่ข้างเรา

การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...ที่ไม่ได้เต็มไปด้วยดอกไม้...อาจจะทำให้เราเห็นคุณค่าและความสวยงามของใบไม้แห้ง


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...ที่ไม่ใช่ที่ของเรา...อาจทำให้เราเข้าใจคนที่อยู่ในที่นั้นดีขึ้น


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...อาจจะเป็นที่ที่เราเคยเดินผ่าน...การที่เราเดินผ่านมันอีกรอบ ไม่ได้แปลว่าเราหลงทาง

แต่มันหมายถึงการที่สถานที่นั้นมีคุณค่ามากพอที่ทำให้เราย้อนคืนกลับไป


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...เรามักจะจำร่องรอยที่ฝากไว้ได้ ทั้งร่อยรอยที่คนอื่นสร้างไว้ และที่เราสร้างเอง


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง....ที่ต้องแบกสิ่งที่หนักไปด้วย...มันอาจลำบาก...แต่สิ่งที่แบกไปนั้น

มักจะมีความหมายตอนที่เราถึงปลายทาง


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...ความงามของที่นั้นอาจจะไม่ได้งอกจากพื้นดิน

แต่อาจร่วงมาจากข้างบน


การเดินทางไปที่ใดที่หนึ่ง...มักจะทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น เห็นเส้นทางที่ตนเองต้องการเดินได้ชัดเจน


ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเดินทางสายชีวิต

...........................................................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกครูเป็นเลิศ นางสาวจันทร์จิรา วงค์กา



ความเห็น (7)

เขียนเมื่อ 

ทุกๆที่เดินทางผ่าน เรามักจะทิ้งรอยเท้าของเราไว้เสมอ

เขียนเมื่อ 

ทุกที่ที่เราไม่เคยไป ก็มีร่องรอยให้เราได้เรียนรู้เสมอ ธรรมดี

เขียนเมื่อ 

การเดินทางมีผ่านมาผ่านไป

มาเชียร์เลย

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะครู ขจิต ฝอยทอง ในโลกนี้ยังมีที่ๆหนูอยากไปอีกเยอะแยะเลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

รองเท้าไม่ซ้ำกันเลย.......ฮ่าๆๆ


แต่ละภาพสวยๆทั้งนั้น..สู้ต่อไปนะ

เขียนเมื่อ 

SmallGirl บันทึกของคุณก็ดีเช่นกันค่ะ หวังว่าจะเห็นรถเดือนโลดแล่นอีกครั้ง

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณที่ร่วมแบ่งปันการเดินทางของคุณนะคะ ^_^