การทำหน้าที่ที่ต้องยึดกติกาและกฏเกณฑ์ของสังคมเป็นงานที่ลำบากใจ เคร่งเกินไปสังคมแบบไทยๆก็ต่อต้าน หย่อนเกินไป สังคมแบบไทยๆ ก็ได้ใจฝ่าฝืนไร้ระเบียบ

  

          วันนี้ไม่รู้เป็นวันที่ผมอาจจะไม่ได้ดูฤกษ์ก้าวเท้าซ้ายออกจากบ้านมั้ง เพราะหลังจากไปประชุมที่คณะเสร็จตั้งใจว่าจะไปหาหมอ หู คอ จมูก และกลับมานอนพักที่บ้าน ขับรถไปวนตรงร้านหมอสองรอบก็ยังหาที่จอดรถไม่ได้ เวลาก็เดินไปเรื่อยๆ เดี๋ยวไม่ทันร้านหมอปิดตอนบ่าย ผมขับผ่านที่จอดรถแบบต้องเสียค่าที่จอดรถ แต่ด้วยความเสียดายตังค์ เลยขับเลยไปจอดหัวมุมถนน แล้ว เดินไปร้านหมอ วันนี้โชคดีร้านหมอไม่ค่อยแน่นมาก คนไม่เยอะ ได้เป็นคิวแรก หมอตรวจด้วยความปราณีต ส่อง คอ แหกจมูก ตรวจฟังเสียงเต้นหัวใจ และสั่งสอนวิธีการปฏิบัติตัวเป็นชุด จ่ายยา มา จากที่ไม่ได้มานาน หมอปรับราคาจากสแตนดาร์ดสามร้อยที่เคยเป็น สี่ร้อยเก้าสิบ ส่งแบงค์ห้าร้อยไปได้ทอนเหรียญห้ามาสองเหรียญ 

         เดินกลับมาที่รถ มองไกลๆ เอ๊ะอะไรวางอยู่ที่ล้อรถเรา หน้าตาเหมือนสิ่งแปลกปลอม เป็นโลหะเก่าๆ ที่ผ่านงานมาอย่างโชคโชน เราโดนตำรวจล็อคล้อนี่หว่า ขับรถมาหลายปีแล้วแต่เพิ่งโดนล็อคล้อครั้งแรก นี่ล็อคล้อแล้วนี่เหมือนตัดมือตัดเท้ากันเลยนี่หว่า ว่าแล้วก็คว้าใบสั่งหน้ารถมาอ่าน เห็นคำว่าล็อคล้อตัวเบ้อเริ่ม ตามด้วยข้อมูลรถ มองหาเบอร์โทรติดต่อ หรืออีเมล ไลน์ไอดี ก็ไม่ยอมทิ้งไว้ให้ติดต่อกลับ แล้วนี่เราจะทำอย่างไรดีเนี่ย เค้าให้ไปเสียค่าปรับภายในเจ็ดวัน หรือเสียที่ไปรษณีย์ก็ได้ เอแล้วเราจะไปเสียที่ไปรษณีย์ไหนดี แต่ไปรษณีย์จะมาปลดล้อให้เราเมื่อไหร่ ว่าแล้วก็หันรีหันขวาง ตุ๊กๆ ก็มาถามโดนล็อคล้อหรือพี่ ไปเสียค่าปรับที่โรงพัก ซิ ความจริงโรงพักก็อยู่ไม่ไกล แต่ไข้หวัดกับแดดเปรี้ยงแบบนี้เดินไปไข้คงจับ นั่งตุ๊กๆ ไปดีกว่า พี่ไปแล้วรอรับกลับมาด้วยนะ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีตุ๊กๆ ก็พามาที่โรงพัก ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าโดนจับจะจ่ายค่าปรับ เพราะเราทำผิดจริง 

         แต่ไม่ลองไม่รู้ ลองต่อรองราคาดูหน่อย "เอ่อ...ลดได้บ้างไหมครับ"ผมถามคุณพี่ตำรวจ "พอดีผมไปหาหมอ วนหาที่จอดรถไม่ได้ "ว่าแล้วก็ยกถุงยาให้เห็นขอความเห็นใจ ตำรวจมองหน้าแล้วคงคิดในใจ มันต่อรองราคาเหมือนซื้อหมูหรือไง เอ้ามันกล้าต่อ ตูก็ลดให้ ว่าแล้วเค้าก็ปรับข้อหาให้เบาลง พร้อมลดราคาให้เหลือ 500 บาท สรุปวันนี้จ่ายค่ายาแพงกว่าที่คิด ถ้ายอมเสียค่าที่จจอดรถ ๒๐ บาท ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว สรุปค่ายา ๔๙๐ ค่าปรับ ๕๐๐ ค่าตุ๊กๆ อีก ๑๐๐ บาท รวมแล้ว ทำให้เราคงเข็ดไปได้อีกนาน 

         ถึงแม้ว่ากฏกติกาของสังคมการใช้ถนนร่วมกัน จะต้องเคร่งครัด ตำรวจเป็นผู้ใช้กฏ เราเป็นผู้ปฏิบัติ แต่ความอลุ้มอล่วยของสารวัตรเวรก็ทำให้เราแฮบปี้กับกาารบริการพร้อมกับการปฏิบัติตามกฏแบบไทยๆ ที่ได้ส่วนลดค่าปรับที่ทำให้เราเข็ดไปอีกนาน ขอบคุณพี่ตำรวจที่ทำให้เราได้บทเรียน และเข้าใจหน้าที่ผูรักษากฏ  และเราเป็นผู้ปฏิบัติตามกฏ

            พอจะไขรถเอ้ากุญแจรถหายอีก ไปทำหล่นที่ไหนฟะ พอดีตำรวจมาปลดล็อคล้อให้เลยขอเกาะท้ายกลับมาโรงพักอีกรอบ เดินดูที่โต๊ะเสียค่าปรับกับที่ลงบันทึกประจำวันก็ไม่มี เดินกลับไปร้านหมอก็ไม่มี โทรไปตามภรรยาให้กลับไปเอากุญแจที่บ้านเธอก็ติดประชุมออกมาไม่ได้ ยืนเหงื่อตกอยู่สักชั่วโมงมีคนขวักมือเรียกเราก็งงๆ เรียกเราทำไม เราก็เลยเดินข้ามถนนไปปรากฏว่าพี่แกเก็บกุญแจรถได้จากข้างถังขยะ แกเห็นเราเดินเก้ๆกังๆ เลยคิดว่าน่าจะเป็นเราที่ทำของหาย ขอบคุณพี่เค้าอย่างมาก รีบโทรกลับไปบอกภรรยาว่าเจอกุญแจแล้ว อะไรจะซวยซับซวยซ้อน