ครั้งแรกกับการสอนนักศึกษา ป.ตรี มมร.วิทยาเขตล้านนา

วันนี้ (๒๓ มิ.ย.๕๗) เป็นครั้งแรกที่ได้ไปสอนนักศึกษาระดับปริญญาตรี
ที่มหาวิทยาลัยมหามงกุฏราชวิทยาลัย (มมร.) วิทยาเขตล้านนา
ซึ่งอยู่ในบริเวณวัดเจดีย์หลวง

ซึ่งปกติเคยไปสอนแต่นักศึกษาระดับปริญญาโทในวันเสาร์-อาทิตย์

นักศึกษาที่ไปสอนนี้เป็นเอกภาษาอังกฤษ สายครู ปี ๓
ซึ่งเท่าที่สอบถามนักศึกษาแล้ว
ตัวนักศึกษาเองยังตอบไม่ได้เลยว่า ตัวเองจะได้วุฒิการศึกษาอะไร
เป็นเรื่องน่าแปลกดี

...

...

เมื่อจอดรถแล้วเดินเข้าไปที่ตัวอาคารเรียน
เห็นครูบาอาจารย์ของเขา รอตรวจเครื่องแต่งกายนักศึกษาที่เดินเข้ามาเรียน
ปกติ ระดับอุดมศึกษาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เมื่อเดินผ่านยังห้องเรียน แล้วพบนักศึกษาที่อยู่ข้างหน้า
เขาจะหยุดให้อาจารย์เดินผ่านไปก่อน
ไม่แทบจะชนหัวอาจารย์เหมือนที่มหาวิทยาลัยตัวเอง

หรือหากนักศึกษาเดินสวนกับอาจารย์
เขาจะเดินก้มตัวลงเล็กน้อย
ซึ่งเป็นมารยาทของการเดินสวนกับผู้ใหญ่

หรือระหว่างรอเข้าสอนหน้าห้องเรียนก็ตาม
นักศึกษาจะยกมือสวัสดี พร้อมเดินค้อมตัวเสมอ
น่าแปลกใจยิ่งนักว่า เขาสอนอย่างไรจึงดีขนาดนี้

การแต่งกายของนักศึกษานั้น
ผมว่า มากกว่า ๙๐% นักศึกษาแต่งตัวเรียบร้อยมาก
นักศึกษาหญิงกระโปรงไม่สั้น ไม่แหวกแนวตามแฟชั่น

จะมีให้เห็นแย่ ๆ บ้าง ก็เป็นนักศึกษาชายบางคน
ที่พยายามทำตัวตามกระแส Alternative
แอบครูบาอาจารย์ของ มมร. มาบ้าง
กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีจัด เอาเสื้อออกนอกกางเกง

...

...

เมื่อสอนเสร็จได้สัมผัสบางอย่างว่า
นักศึกษาเรียบร้อย ดูตั้งใจเรียนส่วนใหญ่
มีบางกลุ่มเท่านั้นที่ไม่ตั้งใจอะไรเลย
อยู่หลังห้องโน้น แต่ไม่อยากทำอะไร
เพราะไม่ใช่เจ้าของวิชาโดยตรง

ถ้าเป็นที่มหาวิทยาลัย
เด็กพวกนี้ไม่ได้อยู่ในห้องเรียน
อย่างปกติสุขแน่

...

...

เด็กส่วนใหญ่น่าจะเป็นที่ขาดโอกาสทางสังคม
เช่น เป็นเด็กชาวเขาส่วนใหญ่เลย
ฟังจากภาษาที่เขาพูด น่าจะเป็นปกากะญอ (กะเหรี่ยง)

คนพื้นราบดูน้อยกว่ามาก
หรือไม่ก็เป็นสามเณรที่เคยบวชเรียนตามโรงเรียนปริยัติธรรมมาก่อน
พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยจึงสึกออกมาเรียน

ถามเด็กห้อง ๒ ว่า วันนี้เลิกเรียนกี่โมง
เด็กตอบว่า บ่ายโมง
แล้วจะไปทำอะไรกันต่อ
ทำงานพิเศษ Parttime ครับ

อืมม ตอกย้ำให้ทราบว่า เด็กอยู่ในฐานะอะไรนะครับ

...

...

คนขาดโอกาสย่อมรู้ว่าโอกาสนั้นหอมหวลแค่ไหน
ในขณะที่คนมีโอกาส กลับไม่เคยใช้โอกาสได้เต็มที่สักครั้ง

...

...

ระหว่างการสอน นอกจากการบรรยายเนื้อหาที่ได้รับมอบหมายจากครูเรืองแล้ว
ผมยังคงใช้สื่อวีดิทัศน์เช่นเคย ซึ่งใช้ทั้งสองห้องเรียน คือ ห้อง ๔ แล้วมาห้อง ๒

ห้อง ๔ สอนช่วงเช้า ... ใช้วีดิทัศน์ที่แฝงอารมณ์ขัน โดยส่วนใหญ่
เด็กหลายคนก็เปิดอารมณ์ออกมาให้หัวเราะ น่าจะสักครึ่งห้อง

ห้อง ๒ ห้องต่อมา ... เริ่มใช้วีดิทัศน์ซึ้ง ๆ ในเรื่องความเป็นครู
เชื่อไหมครับ มีเด็กน้ำตาไหล
แสดงว่า เด็กพวกนี้ยังบริสุทธิ์อยู่มาก มีความอ่อนไหวสูงกว่าที่เคยเห็นมา

และพอเป็นวีดิทัศน์อารมณ์ขัน ก็ฮากันดังลั่นทั้งห้อง

นี่ถ้าสอนไปนาน ๆ ผมสามารถทำให้เขาเป็นคนดีได้ไม่ยากนัก
เพราะหัวใจของเขาเปิด

...

...

เสียดายที่ผมอาจสอนเขาได้เพียงคาบนี้คาบเดียว
เพราะไม่ใช่ครูประจำวิชาของเขา

...

ที่เล่ามาทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ได้สัมผัสมาจริง ๆ
ในมหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งหนึ่งของประเทศไทย

ที่เน้นการสอนด้านจริยธรรม คุณธรรมเป็นเรื่องจริง

...

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มหาวิทยาลัยชายเขาของคนชายขอบ



ความเห็น (20)

เขียนเมื่อ 

ถ้าเป็นที่มหาวิทยาลัย

เด็กพวกนี้ไม่ได้อยู่ในห้องเรียน
อย่างปกติสุขแน่

...
เห็นจะจริง ครับ

เขียนเมื่อ 

ชอบประโยคนี้คะ 

คนขาดโอกาสย่อมรู้ว่าโอกาสนั้นหอมหวลแค่ไหน

ในขณะที่คนมีโอกาส กลับไม่เคยใช้โอกาสได้เต็มที่สักครั้ง

เขียนเมื่อ 

โอกาส ... ดีจริงๆครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณด้วยความชอบธรรมครับ คุณ แผ่นดิน ;)...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ คุณ นงรัตน์ ;)...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ คุณ หมอสุข ;)...

น่ารักมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

อ่านประสบการณ์การสอนแล้วคงต่างจาก ม.ปกติมากเลยนะครับ..ประทับใจครับ และคงนำมาเป็นวิทยาทานให้กับ ม.ปกติที่ท่านอาจารย์สอนอยู่..ได้

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ อ.จัน จันทวรรณ ;)...

เขียนเมื่อ 

เช่นนั้นครับ ท่านอาจารย์ prayat duangmala ;)...

เขียนเมื่อ 

ผมสามารถทำให้เขาเป็นคนดีได้ไม่ยากนัก ... เพราะหัวใจของเขาเปิดรับ .... เด็กขาดโอกาสทางสังคม..... น่าเสียดายแทนจังเลยะนะคะ ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

มีเยอะครับ เด็กขาดโอกาสทางสังคมครับ พี่เปิ้น Dr. Ple ;)... 

เขียนเมื่อ 

ชื่นชมค่ะ

ชอบมากค่ะ ข้อความนี้ อาจารย์ใจดีจังค่ะ

เขียนเมื่อ 

ค้อมหัวค้อมตัวอ่านจนจบ    กลัวมารยาทไม่งาม

เฮ้อ !!!!   ปวดหลัง   ๕ ๕ ๕ ๕

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ คุณ ถาวร ;)...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ คุณ ครูเล็ก น่ารัก ;)...

เขียนเมื่อ 

อายุมากโขก็งี้แหละครับ คุณหมอธิ ธิรัมภา 555

เขียนเมื่อ 

ปกติเด็กกลุ่มนี้จะเป็นปกากะญอครับ

หลายคนบวชพระจนได้ดี

วันเสาร์นี้ผมไปสอนภาษาอังกฤษให้ที่มหาจุฬาฯ จะเอามาเล่าให้อาจารย์อ่านนะครับ

ขอบคุณครับ

-สวัสดีครับอาจารย์

-ตามมาอ่านบันทึกด้วยครับ

-อ่านแล้วชอบตรงประโยคนี้"คนขาดโอกาสย่อมรู้ว่าโอกาสนั้นหอมหวลแค่ไหน

ในขณะที่คนมีโอกาส กลับไม่เคยใช้โอกาสได้เต็มที่สักครั้ง"

-เป็นเด็กคนหนึ่ีงที่เคยได้รับโอกาสดีๆครับ..

-โอกาสนั้นหอมหวลอยู่ในใจผมเสมอ...

-ดูอาจารย์ใจดี..แต่แฝงไปด้วย..ครูระเบียบ..นะครับ.ฮ่า ๆ

-ขอบคุณครับ..


หมายเลขบันทึก

570912

เขียน

23 Jun 2014 @ 22:11
()

แก้ไข

24 Jun 2014 @ 11:09
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 17, ความเห็น: 20, อ่าน: คลิก