เมื่อช่วงเย็นที่ ๒๓ มิถุนายน ๒๕๕๗...ฉันได้ Line ไปถามแฟนน้องอ้อว่า...อาการของอ้อเป็นอย่างไรบ้าง? เย็นนี้
แฟนอ้อไม่ได้ตอบใน Line แต่โทรศัพท์กลับมายังฉันว่า...ความดันของอ้อตอนนี้ ๗๐/๔๕ ชีพจร ๗๐ แผ่วลง ๆ...
สำหรับอุณหภูมิในร่างกายของน้องอ้อตอนนี้วัดไม่ได้แล้ว...error...ไปแล้ว...แฟนน้องอ้อบอกว่า..."คงไม่พ้นคืนนี้
นะพี่...ถ้าไงแล้วผมจะนำไปไว้ที่ห้องดับจิตก่อน"...ฉันบอกว่า..."งั้นเดี๋ยวตอนเช้าพี่โทร.ไปถามก็แล้วกัน"...
เป็นเพราะพวกเราวางแผนในการดำเนินการไว้หมดแล้ว...แฟนอ้อตอบกลับมาว่า "ครับ"...
ความจริงฉันต้องไปราชการที่หนองคายและประเทศลาวในวันที่ ๒๕ - ๒๗ มิถุนายน ๒๕๕๗...ร่วมกับทีมผู้บริหาร
แต่เมื่อน้องอ้อมาเป็นแบบนี้ ฉันจึงขออนุญาตไม่ไปเพราะต้องคอยดูงานที่นี่แทนผู้บริหารระดับสูงกัน...
ฉันรายงานให้ รษก.อธิการบดีทราบเป็นระยะ ๆ...พอวางสายจากแฟนอ้อเรียบร้อยแล้ว ฉันได้ Line ไปบอกให้กับ
น้อง ๆ คนอื่นภายในกอง ฉันมี Line กลุ่มของกองบริหารงานบุคคล...เวลาฉันแจ้งเรื่องใด หรือใครคนใดคนหนึ่ง
มีเรื่องจะแจ้งให้ทีมกองทราบ พวกเราก็จะทราบกันหมด...เป็นการบอกกันที่รวดเร็ว ไม่ต้องมาคอยมาประสานทีละคน
ฉันแจ้งให้น้อง ๆ อีก ๑๒ คนทราบ...ทุกคนรับทราบ ด้วยสัญลักษณ์ที่ส่งมารูปร้องไห้ เสียใจ ใจหาย...
ฉันทราบดีว่า...คนเราเมื่ออยู่ด้วยกันก็ย่อมมีความผูกพันกันเป็นธรรมดา...แม้แต่ฉันยังจำภาพของอ้อได้อย่างเต็มตา
รู้เกือบทุกอิริยาบทของเธอ...ใจหายเช่นกัน แต่ก็ต้องเก็บอาการ...บอกกับน้อง ๆ ว่า..."ตั้งสติให้ดี"...
เราทำให้ดีที่สุด เป็นครั้งสุดท้าย...นี่คือ การเรียนรู้ชีวิตจริง ๆ ของพวกเรา...ไม่เหมือนกับการเรียนหนังสือหรือ
การทำงาน...แต่นี่คือ การเรียนรู้เรื่องชีวิต ซึ่งเราทุกคนจะต้องพบเจอกันไปเรื่อย ๆ คนแล้วคนเล่า จนสุดท้าย...
นั่นก็คือ..."เจอกับตัวเราเอง"...ฉันบอกทุกคนให้เตรียมตัวในวันพรุ่งนี้...เพราะน้องรินกับน้องบอยต้องไปราชการ
เพื่อไปขอพระราชทานเพลิงที่สำนักพระราชวังให้กับแม่ของอาจารย์คณะครุศาสตร์...และต้องนำไปที่จังหวัดนครนายกในวันพฤหัสบดีนี้
ส่วนคนอื่น ๆ ก็แบ่งกันไปที่โรงพยาบาล วัด และก็ที่ทำงานบ้างเพื่อตอบโจทย์คนอื่น...ช่วงนี้ที่กองทุกคนดูเศร้า ๆ กัน...
แต่ก็พยายามบอกให้ทุกคนตั้งสติ...เราถือว่า พวกเราทำดีที่สุดแล้วตั้งแต่รู้ว่า "น้องอ้อ" ใกล้จะไป...
ฉันบอกต่อว่า...คนเราเวลาอยู่ด้วยกัน ควรรักกัน อยู่ก็ให้รัก จากก็ให้อาลัย...เราจะได้ใจกันมากกว่าสิ่งอื่น...
ทุกคนมีส่วนต่างและมีส่วนเหมือน เราต้องเข้าใจในวิถีความเป็นมนุษย์..."คนเราเกิดมา ตั้งอยู่และก็ดับไปในที่สุด"
นี่คือ...ชีวิตมนุษย์...ฉันทำหน้าที่เป็นพี่ที่บอกกับน้อง ๆ...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๒๓ มิถุนายน ๒๕๕๗
