"พี่หนาน"
นาย พรพจน์ พี่หนาน เรียงประพัฒน์

รำลึกถึงอาจารย์ผู้จากไป


๑๙/๐๖/๒๕๕๗

****************

                  รำลึกถึงอาจารย์ผู้จากไป  

    ดร.ถาวร   พงษ์พานิช

 ขอบคุณภาพจากสถาบันวิจัยและพัฒนา

O วันเดือนปีผ่านพ้น  ธันวา

พบข่าวการจากลา     ไป่รู้

สงสารท่านครูมา       ดับจิต ไปไกล

แสนห่วงอาลัยผู้         กอบกู้ เยาวชน O


           อาจารย์บุษย์ได้แสดงความเห็นให้ทราบในอนุทินที่ ๑๖๕ ของผม ท่านบอกว่า อาจารย์ดร.ถาวร ที่ผมฝากความระลึกถึงท่านนั้นได้เสียชีวิตแล้ว และผมเองก็ได้ตามเข้าไปอ่านในบันทึกที่อาจารย์ท่านเขียนเอาไว้นี้  เกิดความรู้สึกหลากหลายอารมณ์ ต่าง ๆ นานา อย่างบอกไม่ถูก จึงอยากจะเขียนบันทึกระลึกถึงท่านฝากเอาไว้ตรงนี้สักเล็กน้อย...

           โดยส่วนตัวแล้ว ผมรู้จักกับกับอาจารย์ดร.ถาวร พงษ์พานิช เมื่อประมาณต้นปี พ.ศ.๒๕๕๑ ครั้งเมื่อผมเคยทำงานอยู่ที่พิษณุโลก อาจารย์ทำงานด้านการวิจัยและเป็นอาจารย์ประจำคณะครุศาสตร์เท่าที่ทราบและเป็นคนพิษณุโลกนั่นเอง ผมมีโอกาสได้ช่วยงานเป็นเบื้องหลังของทีม child watch thai เขตภาคเหนือตอนล่าง ทำงานเกี่ยวกับเด็ก ๆ อาจารย์ดร.ถาวร เป็นหัวหน้ารับผิดชอบงานด้านนี้(ราชภัฏฯใน) เคยเดินทางร่วมไปงานเลี้ยง งานแต่งงานลูกศิษย์ของท่านที่นครสวรรค์ด้วยรถคันเดียวกัน เคยเข้าร่วมทีมโครงการวิจัยสอบถามความคิดเห็นของชาวน่านเกี่ยวกับผลกระทบจากการที่จะก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินในลาว พาอาจารย์ไปพบกับผู้นำ(เจ้าอาวาส)ทางด้านพระสงฆ์ที่ผมพอรู้จักเมื่อครั้งทำงานที่ มจร.เชียงราย เพื่อมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อชุมชน และหาที่พักสำหรับทีมวิจัย ทำหน้าที่เหมือนกับเป็นล่าม เพราะตนเองพูดภาษากำเมืองได้

           ความใกล้ชิดและเคยร่วมงานกันประมาณ ๑ ปี ทำให้ผมรับรู้ได้ถึงความกรุณาปราณีที่อาจารย์มีต่อผมและเพื่อน ๆ อาจารย์อัธยาศัยดี พูดเพราะ ไม่ดุด่า มีเหตุผล รักลูกศิษย์ เด็ก ๆ (ดังบันทึกนี้ ) และรักลูกน้อง อาจารย์ยังยืมหนังสือที่ผมเขียนเชิงวิชาการไปอ่านหนึ่งเล่ม แม้ผมเองก็ยังไม่กล้าที่จะทวงถามเอาคืนจากท่าน เพราะเกรงใจและกลัวท่านจะยุ่งยากลำบากในการค้นหา เพราะระยะเวลาผ่านมานานมากแล้ว

            ผมไม่ทราบจริง ๆ ว่าท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว หลังจากที่ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านได้หลายปี เพื่อน ๆ ไม่มีใครแจ้งการเสียชีวิตให้ผมได้ทราบเลยสักคน อาจเป็นเพราะเราขาดการติดต่อกันนานมากก็เป็นได้ หากผมรู้ผมจะไปงานศพท่านทันที อุตรดิตถ์พิษณุโลกใกล้แค่นี้เอง ได้แต่อาลัยอาวรณ์เสียใจและเสียดายท่านมาก เพราะท่านเป็นคนดี ขอให้ท่านไปสู่สุคติ(ทางที่ดี)เถิดครับ

            อุทาหรณ์ครั้งนี้ทำให้มาสะท้อนย้อนคิดว่า คนเรานั้น ไม่ควรห่างหายหรือเสียเวลากับสิ่งที่มุ่งหวัง(งาน,เงิน)มากที่สุด จนลืมว่าเราเคยมีมิตรภาพที่ดีกับใครอยู่บ้าง มาระลึกได้ เข้าใจ ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว ควรให้ความสนใจ แสดงความรักความผูกพันต่อกันเป็นระยะ ๆ ไม่ขาดการติดต่อ โดยเฉพาะผู้มีพระคุณ ผู้มีบุญคุณต่อเราและเพื่อน ๆ ที่แสนดีต่อเราเก่าก่อนมา อย่าให้มีช่องว่างมากจนเกินไป ใส่ใจกันและกันมากขึ้น ต่อไปผมจะพยายามปรับและเปลี่ยนนิสัยนี้ให้ดีขึ้นกว่าที่เคยมาครับ

             นอกจากนี้ยังห่วงเรื่องการขับรถของกัลยาณมิตรหลายท่าน ขอให้ทุกท่านมีสติเมื่อสตาร์ทและออกตัววิ่งบนถนน ตลอดการเดินทาง หากเมื่อยล้า เหน็ดเหนื่อยหรือง่วงนอนก็ขอให้จอดพัก ยืดเส้นสาย คลายความง่วงด้วยผ้าเย็น ล้างหน้าเช็ดหน้า หรือกาแฟร้อนสักแก้วก่อน อย่าฝืนขับกัน หากเมาหรือง่วงนอนมาก ๆ ก็อย่าฝืนขับกันนะครับ เพราะหากฝืนขับอาจเกิดอุบัติเหตุบนถนนได้

             อีกเรื่องหนึ่งก็คือ การศึกษาลงลึกในรายละเอียดของรถที่เราใช้งานอยู่ว่า ระบบขับเคลื่อนของรถเป็นแบบไหน ขับอย่างไร เดินหน้า ถอยหลังอย่างไร อย่างที่อาจารย์บุษย์สงสัยนั่นแหละครับ ต้องรู้ลึกและละเอียด ยิ่งรู้มากเท่าไหร่ยิ่งเป็นผลดีต่อตัวผู้ขับเองไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน และหากไม่คล่องจริงกล้า ๆ กลัว ๆ ก็อย่าเพิ่งขึ้นถนนใหญ่ รอจนคล่องและชำนาญเสียก่อนจึงค่อยขึ้นถนนใหญ่นะครับ

              บางครั้งความตายจึงเกิดจากความบกพร่องของเราที่ชื่อว่า “ประมาท” นั่นเอง ไม่ใช่กรรมเวรหรือใครที่ไหนมาทำให้เสียชีวิตและเสียใจ “รู้จริง” และ “ไม่ขาดสติ” ในทุกเรื่อง คือสิ่งสำคัญที่สุดครับ...


                                                            ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณโกทูโนว์

หมายเลขบันทึก: 570694เขียนเมื่อ 19 มิถุนายน 2014 14:12 น. ()แก้ไขเมื่อ 19 มิถุนายน 2014 14:16 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (9)

อาจารย์ถาวร เป็นคนน่ารักค่ะ...คนดีมักอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นาน...สนิทกับพี่มาก เรียก คุณบุษ ทุกคำ...แทนตัวเองว่าพี่เสมอมา...ยังจำภาพในอดีตแม้ว่าจะผ่านไปตั้ง ๒ ปี แล้ว...ท่านเป็นคนไม่ยึดติดกับยศ ตำแหน่ง...นี่คือ ภาพแห่งความทรงจำที่พี่ยังจำภาพของอาจารย์ถาวรเสมอมา...เวลาอาจารย์คนอื่น พูดในที่ประชุม ทำให้นึกถึงกิริยาอาการของท่านที่นอบน้อมถ่อมตน...เรียนรู้กับสิ่งใหม่ ๆ ตลอดเวลา...น้องสาวคนนี้ก็ยังระลึกถึงท่านเสมอมาค่ะ...ขอบคุณค่ะ ที่นำบันทึกมาเขียนแล้วทำให้ระลึกถึงท่านอีกครั้งค่ะ...

สวัสดีครับอาจารย์บุษย์  แม้แต่ผมเองอาจารย์ถาวรท่านยังเรียก "คุณพรพจน์" ทุกคำเลยครับ สุดแสนจะเกรงใจ และเห็นด้วยที่อาจารย์กล่าวมา ท่านเป็นคนน่ารัก น่าเคารพนับถือ และกราบไหว้ได้ด้วยความสนิทใจจริง ๆ ครับ  ผมเสียใจมากที่ไม่ทราบข่าวการเสียชีวิตของท่านเลย...

มาร่วมไว้อาลัยด้วยคนจ้ะพี่หนาน

เสียใจกับครอบครัวค่ะ

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

ผมเองก็มาทราบทีหลังหลังจากไปช่วยอาจารย์จัดอบรมอาจารย์

ครั้งแรกไปทำค่าย ตชด ด้วยกัน อาจารย์ใจดีมากครับ

http://www.gotoknow.org/posts/341241

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

ผมมาค่ายนี้ถึงทราบครับ

http://www.gotoknow.org/posts/537324

ขอขอบคุณครู อาจารย์ คุณหมอ กัลยาณมิตรที่เคารพรักทุกท่าน  ที่เข้ามาให้กำลังใจ ร่วมไว้อาลัยและรำลึกถึงอาจารย์ดร.ถาวรมากนะครับ  

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะพี่หนาน  ปีที่แล้ว ที่ทำงานก็สูญเสียบุคลากรคนเก่งไป 1 ท่าน และทำเอาชาววลัยลักษณ์ช๊อก!ไปพักใหญ่
เห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำพูดของพี่ที่ว่า
"อุทาหรณ์ครั้งนี้ทำให้มาสะท้อนย้อนคิดว่า คนเรานั้น ไม่ควรห่างหายหรือเสียเวลากับสิ่งที่มุ่งหวัง(งาน,เงิน)มากที่สุด จนลืมว่าเราเคยมีมิตรภาพที่ดีกับใครอยู่บ้าง มาระลึกได้ เข้าใจ ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว ควรให้ความสนใจ แสดงความรักความผูกพันต่อกันเป็นระยะ ๆ ไม่ขาดการติดต่อ โดยเฉพาะผู้มีพระคุณ ผู้มีบุญคุณต่อเราและเพื่อน ๆ ที่แสนดีต่อเราเก่าก่อนมา อย่าให้มีช่องว่างมากจนเกินไป ใส่ใจกันและกันมากขึ้น"
อยากให้เพื่อนๆที่จบมาด้วยกันอ่านประโยคนี้จริงๆค่ะ!

ขอร่วมแสดงความเสียใจต่อการจากไปของท่านด้วยนะครับ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี