เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง
เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง
เมื่อวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคม 2554 ผู้เขียนได้รับโทรศัพท์จากท่านผู้ช่วยศาสตราจารย์สมบัติ พรหมเสน รองอธิการบดีฝ่ายบริหาร มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม แจ้งว่า "บุษ...ทราบข่าวของ ดร.ถาวร หรือไม่"...ผู้เขียนก็ได้แต่ฟัง แล้วนิ่งคิดนิดหนึ่ง แต่ในใจก็คิดแล้วว่า "คงเป็นเรื่องไม่ดีแน่เลย ถ้าบอกแบบนี้"...ผู้เขียนตอบว่า "ยังค่ะ มีอะไรหรือเปล่า?" ท่านรองฯ บอกว่า "ดร.ถาวร เสียแล้ว เมื่อเช้านี้ที่หน้าวัดใหญ่ ตรงร้านก๋วยเตี๋ยวห้อยขา"...เท่านั้นเอง เหมือนกับเกิดอาการช็อคขึ้นมากระทันหัน รองฯ สมบัติ พูดอะไรต่อ ก็เหมือนกับตื้อ ๆ ในหัวสมองแล้ว ฟังได้บ้าง ไม่ได้บ้าง สุดท้ายก็ตั้งสติใหม่ รวบรวมสติ ถามท่านรองฯ ไปว่า ขณะนี้ศพอยู่ที่ไหน? ท่านบอกว่า เก็บไว้ที่โรงพยาบาลนเรศวร...พรุ่งนี้ จึงจะรดน้ำศพ...
(ภาพ ดร.ถาวร พงษ์พานิช (ด้านขวามือสุดของผู้อ่าน)...
ที่ถ่ายร่วมกับพวกเรา (ผู้บริหารของมหาวิทยาลัย ฯ)
เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 ณ สถานีโทรทัศน์ ช่อง 11
พิษณุโลก เพื่อเป็นการถวายความจงรักภักดีต่อ
องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช
โดยจะเผยแพร่ภาพในวันที่ 5 ธันวาคม 2554
และเราได้ขึ้นรถตู้ของมหาวิทยาลัยไปด้วยกัน + ยังได้นั่งคุยกัน
ก่อนเข้าห้องอัด ฯ อีกด้วย)
ดร.ถาวร พงษ์พานิช เป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยและพัฒนา
มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม (ปัจจุบันก่อนเสียชีวิต)
สิ่งที่ค้างอยู่ในใจ นั่นคือ อาจารย์เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น? กับอาจารย์...ทำไมรถยนต์จึงตกลงไปในแม่น้ำน่าน (ใกล้ ๆ กับหน้าวัดใหญ่ได้) อาจารย์ขับรถยนต์อย่างไร เกียร์ธรรมดาหรือ Auto สุดท้ายก็มาทราบในข่าวว่า รถยนต์ของอาจารย์ถาวรเป็นรถเกียร์ Auto เกิดอาการงงกับผู้เขียนมาก ๆ เพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้ อาจารย์ได้โทร.มาคุย สอบถามเรื่อง "การปลูกต้นตาล" ที่พ่อบ้านเคยปลูกไว้ เมื่อ 10 - 20 ปีก่อน ตอนนี้ก็เริ่มได้ผลตาลบ้างแล้ว อาจารย์สอบถามว่า ใช้อะไรปลูก ผลนอกหรือผลข้างในเม็ดตาล...+ แล้วมีด้วยหรือที่เขาว่า "ต้นตาลมี ตัวเมียกับตัวผู้ มีข้อสังเกตอย่างไร? เพราะอาจารย์กำลังจะให้คนปลูกและอนุรักษ์ไว้เป็นของดีเมืองพิษณุโลก"...ความที่ผู้เขียนไม่ได้เป็นคนปลูก ผู้เขียนเลยบอกอาจารย์ไปว่า "รอให้ไปถามพ่อบ้านก่อน แล้วจะกลับมาบอกอาจารย์ก็แล้วกัน"...อาจารย์รู้ว่าทางบ้านของผู้เขียน "ปลูกต้นสักทอง + ต้นตาล" ไว้เมื่อ 20 ปีที่แล้ว...อาจารย์เลยเกิดอาการสนใจที่จะทำเองบ้าง?...
ข้อคิด : สำหรับการใช้รถยนต์ ไม่ว่ารถเกียร์ธรรมดา หรือ
เกียร์ Auto...ขึ้นอยู่กับสติของตัวเราเอง...เราต้องรู้ว่า "ขณะนี้
เรากำลังทำอะไร? อยู่...อย่าได้ใจลอยเด็ดขาด เพราะ นั่นคือ...
"ท่านกำลังประมาทต่อชีวิตของท่านเอง"...
แล้วเราก็ได้พูดคุย ถึงเรื่อง "สภาพสังคม ในเรื่องของการใช้ชีวิตประจำวัน การอยู่กับสังคมในปัจจุบันและเมื่อเราพ้นจากสภาพของการที่อยู่ในมหาวิทยาลัยแล้ว เราจะดำเนินชีวิตกันอย่างไร"...และเมื่อวันเสาร์ที่ 3 ธันวาคม 2554 เราก็ได้เข้าประชุมร่วมกัน เกี่ยวกับ การจัดงานถวายการต้อนรับทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี องค์ประธานโครงการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด TO BE NUMBER ONE ในวันศุกร์ที่ 9 ธันวาคม 2554 ซึ่งวันนั้น ผู้เขียนจำได้ว่า อาจารย์แต่งตัวชุดผ้าไทย "ลายน้ำไหล" ผู้เขียนยังแอบชมอาจารย์อยู่เลยว่า "เอ!!!...วันนี้อาจารย์ถาวร แต่งตัวเสียสวยเชียว ผิดปกติกว่าที่เคยเห็นมา"...แล้วอาจารย์ก็ยังพูดแซวตัวเองในที่ประชุมว่า "วันนี้ แต่งตัวสวยเพื่อวันพ่อ"...ที่ประชุมได้ฟังก็ได้ยิ้มให้กัน...
จากที่เคยพูดคุยกับอาจารย์ถาวร อาจารย์บอกว่า "เป็นโรคเบาหวาน + ความดันโลหิตสูงอยู่" ผู้เขียนก็บอกว่า "หนู ก็เป็นเหมือนกัน แต่กำลังรักษาตัวเอง กินยา + ควบคุมอาหารด้วยค่ะ"...
แต่ข่าวสำหรับเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2554 ทำเอาทุกคนที่ได้ฟังถึงกับอึ้ง + ช็อค ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ ดร.ถาวร พงษ์พานิช ในฐานะที่ผู้เขียนปฏิบัติงานเกี่ยวกับเรื่องงานบุคคลของมหาวิทยาลัย ฯ มีความรู้สึก "เสียใจกับครอบครัวของดร.ถาวร พงษ์พานิช เป็นอย่างยิ่ง" ที่มหาวิทยาลัยได้สูญเสียคนดี คนเก่งในเรื่องของชุมชน งานวิจัย ฯลฯ นับว่ามหาวิทยาลัยเสียคนดีไปคนหนึ่ง เพราะกว่าที่มหาวิทยาลัยจะได้คนเก่ง + คนดีมาคนหนึ่งก็นับว่านานมาก "เสียดาย" ในทุก ๆ อย่าง ไม่ว่าวันเวลาที่ผ่านมา...เราไม่อาจจะเรียกร้องกลับมาได้อีก...นี่คือ...ชีวิตของคนเราที่เกิดมาเป็นมนุษย์ ไม่ ณ วันใดวันหนึ่งที่เราทุกคน "ต้องพบหรือเจอะเจอกับมัน"...เพราะคนเราหนีไม่พ้น สิ่งนั้นก็คือ "ความตาย"...
http://www.prasatbunyasathan.org/images/image_rescue/image_news/120554/index.html
ขอให้ท่านไปสู่สุขคติค่ะ
แวะมาแสดงความเสียใจกับครอบครัวท่านด้วยค่ะ
ขอให้ท่านไปสู่ภพภูมิที่ดีๆ
นอนหลับให้สบาย...หายเหนื่อยนะค่ะ
*** เสียใจและอาลัยทรัพยากรบุคคลที่เปี่ยมคุณค่า ของ ม.ราชภัฏฯ ด้วยนะคะ
*** ขอให้ท่านไปสู่ภพภูมิที่ดี
*** ใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง จริงๆนะคะ