ผมอยู่บ้าน
ที่บ้านไม่ค่อยมีสัญญาณเน็ต  หรือจะเรียกว่าแทบไม่มีสัญญาณเน็ตก็ว่าได้
ผมโหลดภาพใดๆ ไม่ได้
ผมเองก็เพิ่งรู้สึกว่าเข้มแข็งขึ้นได้ไม่ถึงสองวัน

ที่บ้านอากาศหนาวเย็นและเหน็บหนาวไม่เว้นวัน
ปีนี้มันหนาวกว่าทุกปี หนาวลึก หนาวสะท้านอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ซึ่งส่วนหนึ่งน่าจะมาจากภาวะของการ "สูญเสียคนของความรัก" ของผมเอง
คนของความรักที่ว่านี้ เป็นคนของความรักที่ดีและแสนดีที่สุดในชีวิตอีกคนหนึ่งที่ผมได้ประสบและพบมา

การจากพรากไร้วันหวนกลับ เป็นเรื่องที่ใครๆ ไม่อาจพึงใจ
ผมเองไม่อาจหยั่งรู้หรอกว่า การจากลาในรูปแบบใดเจ็บปวดน้อยไปกว่ากัน  ระหว่างการจากพรากโดยรู้ล่วงหน้า ช่วยให้กล่าวคำร่ำลา...ได้ดูแลคนของรัก  หรือการจากพรากโดยไม่อาจรู้ตัว หากแต่ตอนนี้ วินาทีนี้ ผมรู้อย่างเดียวว่า จากพรากในมิติใดก็เถอะ  มันล้วนเจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กัน

...

คิดถึง แม่เป็นที่สุด
ตะวันที่บ้านกำลังจะลับฟ้า
ลมหนาวเดินทางมาราวกับกองทัพ...
ความสว่างไสวจากครัวเรือนต่างๆ เริ่มทอประกายขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ตรงกันข้ามกับดวงไฟในตัวตนของผมกลับยังไม่ส่องสว่างอย่างที่ควรจะเป็น นัก !

ผมคิดถึงแม่เป็นที่สุด
ผมคิดถึง แม่...แม่ผู้ซึ่งเป็นคนที่ดีที่สุดคนหนึ่งที่ผมได้ประสบและพบเจอ
คิดถึง คิดถึง และคิดถึงจนแทบจะร่ำไห้อีกรอบ

หนาวแล้ว...
ปีนี้ ลมหนาวพรากผู้คนไปจากกันและกันอย่างมากมายก่ายกอง
ผมเองก็เป็นหนึ่งในชะตากรรมของการจากพรากที่ว่านั้น

แม่ครับ...
ปีเก่า-ปีใหม่ของปีนี้
เราไม่อาจก่อไฟพิงไฟร่วมกันได้
แต่รเาจะไม่หนาวสะท้านไปมากกว่านี้ใช่ไหมครับ

คิดถึงแม่...
คิดถึงแต่ไม่ปรารถนาพันธนาการแม่ไว้ด้วยความคิดถึง
หลับให้สบายครับ...
อย่าห่วง อย่ากังวลใดๆ 
ผมอยู่ได้...ผมดีขึ้น และจะดีขึ้นเป็นระยะๆ..

....

ฟ้ามืดแล้ว...
ลมหนาวมาอีกแล้ว  มันมาราวกองทัพ
ผมคิดถึงแม่...
ห่มผ้าหนาๆ นะครับ