ความพลบค่ำ
ทยอยครอบคลุมแสงแห่งตะวัน
โพล้เพล้...รอยต่อแห่งทิวาราตรี
ใบไม้สงบ ไร้ไหวกายในต้น
ความหนาวเย็น
คืบคลานเข้ามาดั่งหอยทาก
ขุนเขาเริ่มมืด...ลมเริ่มแผ่ว
ยะเยือกหนาว ในความเงียบพงไพร
ตกดึก....
ลมหนาวย่ามใจ
พัดกรรโชกแรง
ต้นไม้...ยืนห่อไหล่เปลี่ยว
หยัดยืน...ทรนง
เป็นเช่นนี้...มันเป็นเช่นนี้
ชั่วนิจ...ชั่วนิรันดร์
หยาดน้ำฟ้าแตะแต้มกลีบใบเม็ดใสพราว
น้ำค้างหรือ ?
---
---------------------------------
หากฉันทำได้.... ฉันจะหอบไออุ่นไปห่อหุ้มความเหน็บหนาว
หากฉันทำได้.... ฉันจะหอบความห่วงใยไปทดแทนความเปลี่ยวเหงา
หากฉันทำได้.... ฉันจะส่องแสงสว่างบดบังความมืดมิตรนิจนิรันดร์
แต่โลก.. คือความจริง ใครลือจะอาจหาจหาญ ห้ามความจริงที่เป็นไตรลักษณ์...
ชอบกวีไร้สัมผัส..ครับพี่.. ถ่ายทอดอารมณ์ ได้ลึกซึ้งกินใจ..