แว่วเสียงขุนเขาสะอื้น


ความพลบค่ำ

ทยอยครอบคลุมแสงแห่งตะวัน

โพล้เพล้...รอยต่อแห่งทิวาราตรี

ใบไม้สงบ ไร้ไหวกายในต้น

ความหนาวเย็น

คืบคลานเข้ามาดั่งหอยทาก

ขุนเขาเริ่มมืด...ลมเริ่มแผ่ว

ยะเยือกหนาว ในความเงียบพงไพร

ตกดึก....

ลมหนาวย่ามใจ

พัดกรรโชกแรง

ต้นไม้...ยืนห่อไหล่เปลี่ยว

หยัดยืน...ทรนง

เป็นเช่นนี้...มันเป็นเช่นนี้

ชั่วนิจ...ชั่วนิรันดร์

หยาดน้ำฟ้าแตะแต้มกลีบใบเม็ดใสพราว

น้ำค้างหรือ ?

---

---------------------------------

หมายเลขบันทึก: 557649เขียนเมื่อ 29 ธันวาคม 2013 17:13 น. ()แก้ไขเมื่อ 14 สิงหาคม 2014 05:03 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (1)

หากฉันทำได้.... ฉันจะหอบไออุ่นไปห่อหุ้มความเหน็บหนาว
หากฉันทำได้.... ฉันจะหอบความห่วงใยไปทดแทนความเปลี่ยวเหงา
หากฉันทำได้.... ฉันจะส่องแสงสว่างบดบังความมืดมิตรนิจนิรันดร์

แต่โลก.. คือความจริง ใครลือจะอาจหาจหาญ ห้ามความจริงที่เป็นไตรลักษณ์...

ชอบกวีไร้สัมผัส..ครับพี่.. ถ่ายทอดอารมณ์ ได้ลึกซึ้งกินใจ..

฿589.00 -47.37%
฿1,987.00 -65.89%
฿399.00 -75.93%
฿699.00 -86.27%
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี