ขอจบบันทึกด้วยการเลียนถ้อยคำของ คุณ “Sila Phu-Chaya” ว่า "เพราะชุมชน GotoKnow ทรงคุณค่ามาก เราจึงอยากเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน"

  
                

เมื่อประมาณ 2 ปีที่ผ่านมา ขณะที่ “ไอดิน-กลิ่นไม้” สัมผัส GotoKnow ยังไม่ครบ 2 เดือน ยังกล้าที่จะเขียนบันทึกเนื่องในโอกาสครบรอบ 6 ปีวันเกิด GotoKnow แล้ว ณ ขณะนี้ “ไอดิน-กลิ่นไม้” เป็นสมาชิก GotoKnow มาครบ 2 ปีเต็ม เมื่อ "ดร.จันทวรรณ ปิยะวัฒน์ " เชิญชวนให้สมาชิกเขียนบันทึก บอกถึงเหตุผลที่ตนชื่นชอบ "ชุมชน GotoKnow" (เนื่องในโอกาสครบรอบ 8 ปี วันเกิดของ GotoKnow 28 พฤษภาคม 2556) แล้วมีหรือ ที่ “ไอดิน-กลิ่นไม้” จะนิ่งเฉยอยู่ได้

                                    

                                          Happy Anniversary of GotoKnow 8th Birthday

คงเป็นเพราะเรียนและสอนมาทางจิตวิทยา (Psychology) ซึ่งเป็นศาสตร์ที่ศึกษาพฤติกรรมภายนอก  (เช่นการเขียนบันทึก) และภายใน (เช่น ความรู้สึกนึกคิด) ของมนุษย์ เพื่อบรรยาย (Describe) อธิบาย (Explain) ทำนาย (Predict) และ ควบคุม (Control) พฤติกรรม (ควบคุม คือ การจัดสภาพแวดล้อม เพื่อป้องกันพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ และกระตุ้นให้เกิดพฤติกรรมที่พึงประสงค์) ทำให้ “ไอดิน-กลิ่นไม้”  อยากค้นหาคำตอบว่า สมาชิกท่านอื่นๆ มีความรู้สึกนึกคิดต่อ GotoKnow เหมือนหรือต่างไปจากตนเองหรือไม่ อย่างไร (บรรยายพฤติกรรม) และทำไมจึงเป็นเช่นนั้น (อธิบายพฤติกรรม) จึงได้อ่านบันทึกของสมาชิกที่เขียนบอกความรู้สึกนึกคิดของตนต่อ GotoKnow ในช่วงวันที่ 22-25 พฤษภาคม 2556 และเพื่อให้สามารถบรรยายและอธิบายพฤติกรรมได้ จึงได้ขออนุญาตนำความเห็นของ 13 ท่านมาอ้างอิง ทั้งนี้ ได้ขออนุญาตทุกท่านแล้ว (มี 4 ท่านที่ไม่ได้เข้ามาตอบ แต่คิดว่า [ทำนายพฤติกรรม] ท่านคงไม่ปฏิเสธ) ท่านที่ 14 เขียนบันทึกที่ไม่เกี่ยวกับความรู้สึกนึกคิด ต่อ GotoKnow แต่ได้นำมาอ้างอิงเพื่อประกอบการอธิบายพฤติกรรม ในจำนวน 14 ท่าน จำแนกเป็นเพศชาย 7 เพศหญิง 7 มีอาชีพหลากหลาย ได้แก่ ครู ผู้บริหารสถานศึกษา นักการศึกษา นักวิจัย หมออนามัย พนักงานบริษัท บุคลากรองค์กรเอกชน และนักศึกษา เป็นต้น เป็นสมาชิก GotoKnow มาเป็นเวลา 2-7 ปี ภาพและข้อมูลทั้ง 14 ท่าน มีดังนี้ (สถิติจำนวนบันทึก จำนวนความเห็นที่แสดง และจำนวนดอกไม้ที่มอบเป็นสถิติจากการสำรวจ ณ วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 ในช่วงเวลา 03.30-05.00 น. จึงอาจไม่ตรงกับข้อมูล ณ เวลาที่ท่านอ่าน เพราะเป็นตัวเลขที่มีการเคลื่อนไหวตลอดเวลา)

สำหรับ "ไอดิน-กลิ่นไม้" เอง รู้จัก GotoKnow แบบ “CASH (Computer Assisted Self Help)” โดยไม่ได้รับการเชิญชวนหรือคำแนะนำช่วยเหลือจากใคร เริ่มจากการพิมพ์คำค้น “Blog” ใน “Google” แล้วศึกษาหาความรู้ไปตามลำดับ และสุดท้ายได้ตัดสินใจสมัครเป็นสมาชิก Weblog “GotoKnow. Org” และได้รับการลงทะเบียนเป็นสมาชิก ณ วันที่ 2 เมษายน 2554 เวลา 02.20 น. ได้เลขที่สมาชิก 147,999 นับถึงวันนี้ เป็นสมาชิกมาเป็นเวลา 2 ปี 1 เดือนเศษ มีสมุด (Blog) 5 เล่ม บันทึกเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ 60 โดยบันทึกเดือนละ 2-3 เรื่องอย่างสม่ำเสมอ (เรื่องที่มีสถิติการอ่านสูงสุด คือ "การคิดนอกกรอบ...เตรียมเด็กและเยาวชนไทยสู่ประชาคมอาเซียน 2558" ใน Blog "E-tocoomunicate" ซึ่งลงบันทึกมาประมาณ 1 ปีมีผู้เข้าไปอ่าน 21,733 ครั้ง รองลงมา คือ เรื่อง "เรียนรู้เพื่อนรอบข้าง แบบอย่างผู้พัฒนาตนจนถึงขีดสูงสุดของศักยภาพ" ใน Blog "Mantoknow" ซึ่งลงบันทึกมาประมาณ 9 เดือน มีผู้เข้าไปอ่านกว่าสองหมื่นครั้ง  ได้รับรางวัลครูเพื่อศิษย์ประจำเดือนมีนาคม 2555 ซึ่ง "ดร.ขจิต ฝอยทอง" ได้อ้างถึงงานครูของ "ไอดิน-กลิ่นไม้" ในบันทึกเรื่อง "งานและงาน...คือมาลีแห่งชีวิต") แสดงความเห็นไป 3,008 ครั้ง และให้ดอกไม้ไป 1,897 ครั้ง (สังเกตว่า บันทึกของตนจะยาว เพราะมีประเด็น รายละเอียดและภาพประกอบมาก การเขียนแต่ละครั้งต้องใช้เวลาในการเตรียมและการเขียนนานเป็นสัปดาห์ บันทึกนี้ก็เช่นกัน [มันเป็นเอกลักษณ์ของหล่อนไปแล้ว] ต่างจากบันทึกส่วนใหญ่ ที่เขียนสั้นๆ เพราะนำเสนอเรื่องละประเด็นเดียว บางท่านเขียนได้วันละหลายเรื่อง ซึ่งเป็นที่นิยมอ่านมากกว่า อนึ่ง จากสถิติทำให้บอกได้ว่า บางท่านแสดงความเห็นโดยอาจไม่ได้ให้ดอกไม้ บางท่านให้ดอกไม้โดยไม่ได้แสดงความเห็น และมีท่านที่ให้ดอกไม้และแสดงความเห็นไปพร้อมๆ กัน)

                  

                 

จากการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ในบันทึกที่ได้อ่าน พบว่า ผู้เขียนทุกท่านมีเจตคติ (Attitude) ที่ดีต่อ GotoKnow คือ มีความรู้สึกชื่นชอบ พึงพอใจ  ที่เป็นเช่นนั้น พอจะอธิบายเป็นภาพรวมได้ว่า เป็นเพราะ GotoKnow ตอบสนองความต้องการของสมาชิก ตาม "ลำดับขั้นความต้องการของมนุษย์" ที่มาสโลว์ได้อธิบายไว้ (Maslow’s Hierachy of Needs) ดังภาพล่าง (ตำราจิตวิทยาของไทยแทบทุกเล่ม ระบุความต้องการเพียง 5 ขั้น ตามความคิดแรกของ Maslow ทั้งที่ท่านได้ปรับขยายจาก 5 ขั้นเป็น 8 ขั้นมาตั้งแต่ปี 1970 ซึ่งเป็นเวลากว่า 40 ปีมาแล้ว)  

                  

จากภาพข้างบน มาสโลว์ อธิบายว่า มนุษย์จะสนองความต้องการของตนไปตามลำดับ จากขั้นที่ 1 ซึ่งเป็นขั้นต่ำสุดไปจนถึงขั้นที่ 8 ซึ่งเป็นขั้นสูงสุด ขั้นที่ 1 ความต้องการทางชีววิทยาและสรีรวิทยาหรือทางกาย (Biological and Physiological Needs) ซึ่งเป็นความต้องการพื้นฐานในการดำรงชีวิต เช่น ความต้องการปัจจัย 4 เป็นต้น ขั้นที่ 2 เป็นความต้องการความปลอดภัย (Safety Needs) เช่น การปกป้องคุ้มครอง และความรู้สึกมั่นคงปลอดภัย เป็นต้น ขั้นที่ 3 ความต้องการความเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มและต้องการความรัก (Belongingness and Love Needs) ขั้นที่ 4 ความต้องการรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า (Esteem Need) ขั้นที่ 5 ความต้องการความรู้ความเข้าใจ (Cognitive Needs) ขั้นที่ 6 ความต้องการสุนทรี ขั้นที่ 7 ความต้องการพัฒนาตนเองให้ถึงขีดสูงสุดของศักยภาพ (Self-actualization) และขั้นที่ 8 ความต้องการที่จะช่วยให้คนอื่นได้พัฒนาตนเองจนถึงขีดสูงสุดของศักยภาพ (Transcendence)

กัลยาณมิตรส่วนใหญ่ มีมุมมองต่อ GotoKnow ในด้านการตอบสนองความต้องการในขั้นที่ 3 คือ ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มและต้องการความรัก และขั้นที่ 5 คือ ต้องการความรู้ความเข้าใจ ดังที่ "คุณลูกหมูเต้นระบำ" บอกว่า "GotoKnow เป็นพื้นที่ของมิตรภาพแห่งการเรียนรู้"…"คุณมะเดื่อ" พรรณนาว่า GotoKnow เป็น "สวนรุกขชาติที่สวยสดงดงามหลากหลายด้วยพฤกษชาติแห่งภูมิปัญญานานาพรรณ หอมอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้ มิตรภาพอันอบอุ่น แต่งแต้มด้วยสีสันอันหลากหลายตระการตาของนานาบุปผชาติแห่งองค์ความรู้"…และ "คุณ tuknarak" บอกว่า ใน GotoKnow "มีหลากหลายเรื่องที่น่าสนใจ และผู้รู้แต่ละท่านจะเขียนบันทึกตามสิ่งที่ตนเองถนัดหรือชอบ …หลายครั้งได้จากประสบการณ์การทำงานของท่านนั้นๆ หลายครั้งได้จากการอ่านหนังสือดีๆ ของท่าน เป็นสิ่งที่ดีมากๆ เพราะผู้เขียนคิดว่า คงไม่มีโอกาสหรือเวลาที่จะอ่านหนังสือได้ทุกเล่ม แต่ที่นี่มีทุกสิ่งที่ต้องการศึกษา"

สำหรับ "คุณ tawandin" ได้ให้คุณค่า แก่ GotoKnow   ด้านการตอบสนองความต้องการขั้นที่ 7 คือ ความต้องการพัฒนาตนเองให้ถึงขีดสูงสุดของศักยภาพ เพิ่มขึ้นมาจากขั้นที่ 3 และ 5 โดยกล่าวว่า "...พื้นที่นี้คือ เบ้าหลอมสำหรับการอบรมกล่อมเกลา หัวใจ ชีวิต จิตวิญญาณ ด้วยพื้นฐานของ “ความรัก” เป็นฐานรากนำสู่การเรียนรู้ จัดระบบ ระเบียบ “โลกและชีวิต” ของตนรอบใหม่ อย่างสำคัญ...ต่อไป” เช่นเดียวกับ "kunrapee" ที่บอกว่า "GoKnow ช่วยให้ได้รับทราบข้อมูลความรู้กว้างไกลรอบด้าน...ทั้งเรื่องใกล้ตัวไกลตัวเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน หรือรู้มาบ้างแต่ไม่ละเอียดลึกซึ้ง...ซึ่งส่งผลให้ kunrapee ปรับเปลี่ยนวิธีคิดวิธีปฏิบัติหลายต่อหลายอย่างเหมือนจะเป็นคนดีขึ้นด้วย"…"คุณ pornpain EN   phunumyoy" ชี้ว่า "...ความรู้ที่ได้จาก GotoKnow เป็นความรู้จากผู้ปฏิบัติ ทำให้เห็นเนื้อหาสาระที่แท้จริงหรือความแตกต่างระหว่างสาขาวิชาชีพ ที่มีความหลากหลายในกลวิธีที่จะพัฒนางานของตนสู่เป้าหมาย หรือประสบผลสำเร็จของงานนั้นๆ” และ "คุณสมาน เขียว" ได้กล่าวถึงพฤติกรรมการเรียนรู้ใน GotoKnow ของตนไว้อย่างน่าประทับใจ ว่า "...การท่องโลกการเรียนรู้ใน GotoKnow ของผมเป็นไปอย่างพินิจพิเคราะห์ จึงได้อิ่มใจกับองค์ความรู้เล็กๆ ในชีวิตประจำวันที่ผู้คนมองข้าม ได้สัมผัสกับรูปแบบความสุขในโลกส่วนตัวที่น่าทึ่งของหลายชีวิตในทุกหลืบของสังคม ได้เรียนรู้วิธีทำงานของนักคิด นักกิจกรรมเพื่อสังคม นักวิชาการ นักการศึกษา ทั่วฟ้าเมืองไทย ได้ข้อคิดกลับด้านที่กระตุกต่อมคิดใหม่ สิ่งเหล่านี้ล้วนสร้างแรงบันดาลใจให้ผมอย่างไม่รู้จบ ผมรู้สึกว่า เรากำลังสร้างประวัติศาสตร์ร่วมกัน เพื่อให้อนุชนรุ่นหลังได้เรียนรู้..."

กัลยาณมิตรที่กล่าวถึง GotoKnow ในด้านการตอบสนองความต้องการขั้นที่ 6 ความต้องการด้านสุนทรี  คือ "คุณครูอิงจันทร์ฯ ณ เรือนปั้นหยา" ที่กล่าวว่า "...ก่อนอื่นครูอิงค์คิดทบทวนก่อนว่า ใจเรา เราเข้ามาที่นี่เพื่ออะไร มีวิธีหาความสุขจากที่นี่อย่างไรบ้าง ก็พบว่า สิ่งที่ทำให้มีความสุขคือ ความงามของธรรมชาติ ความงามด้านศิลปะ วัฒนธรรม ความสุขกับการสะสมภาพ เก็บคำคมต่าง ๆ สะสมบทกลอนสร้างสรรค์..." และ "ครูนพ" กล่าวถึงความดึงดูดใจของ GotoKnow ไว้ว่า "เสน่ห์ของตัวหนังสือ สาระความรู้ เรื่องราว คำบอกเล่า ข่าวสาร ที่ได้นำมาร้อยเรียงใน GotoKnow ไม่ได้มีเพียงสิ่งที่พบได้จากการอ่าน การเห็น หรือรับทราบ บนตัวหนังสือ สาระความรู้ เรื่องราว คำบอกเล่า ข่าวสารเท่านั้น แต่ยังมีความสวยงาม จินตนาการที่กว้างไกล ความอิ่มเอิบใจ และความฝัน ...ที่สัมผัสได้อย่างไม่มีขีดจำกัด ...นี่คือ GotoKnow" ..."ไอดิน-กลิ่นไม้" เองก็ได้รับการตอบสนองความต้องการด้านสุนทรีเช่นกัน ตัวอย่างหนึ่งคือ การรวบรวมภาพนกจากสิงคโปร์ จากบันทึกและฝีมือถ่ายภาพของ "คุณปริม" โดยที่ได้ขออนุญาตเธอไว้แล้ว ดังภาพ

                   

"คุณ พ.แจ่มจำรัส" กล่าวถึง GotoKnow ในด้านการตอบสนองความต้องการขั้นที่ 2 คือ ต้องการความปลอดภัย ไว้อย่างน่าซาบซึ้งใจว่า "...เปิดประตูบ้านหลังหนึ่ง นามว่า Gotoknow... เพื่อเข้าไปโบยบินสู่โลกกว้าง โลกใบใหม่ ที่เราใคร่จะเลือกเรียนรู้ สร้างสุข...สร้างความหวัง เพื่อบอกเล่าเรื่องราว แบ่งปันประสบการณ์ ความฝันและความจริง...และนี้คือ โลกอีกใบหนึ่ง ที่ผู้เขียนเข้ามาซุกหลบความร้อนรุ่ม บอกเล่าสารทุกข์สุขดิบ...เข้ามาปล่อยวาง เพื่อตามจิตที่ลุ่มหลงไปในอารมณ์แห่งสิ่งแวดล้อมอันหลากหลาย ในแต่ละวันของชีวิต... เข้ามาซบอบอุ่นด้วยความไว้วางใจ" และ "คุณทิมดาบ" ได้กล่าวถึง GotoKnow ในด้านการตอบสนองความต้องการขั้นที่ 4 คือ ความต้องการรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า ด้วยเนื้อเพลงว่า "...ค้นพบตนเองว่ามีคุณค่า ก็เมื่อเวลาได้มาพบเธอ..."…ซึ่ง “ไอดิน-กลิ่นไม้” ใคร่ขอยืมประโยคดังกล่าวมาใช้ เมื่อ “คุณ Sila Phu-Chaya” กล่าวเชิญชวนในสัปดาห์ก่อนๆ ว่า “อยากเรียนเชิญอาจารย์คัดเลือกบันทึกมาห้าบันทึกร่วมกิจกรรม Happy Ba ด้วยนะคะ …เพราะบันทึกของอาจารย์ทรงคุณค่ามาก เราจึงอยากเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันค่ะ” 

การเปิดหน้าแรกของ GotoKnow เปรียบเสมือนการเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ที่มีสินค้าแทบทุกชนิดไว้บริการแตกต่างตรงที่ GotoKnow  ให้บริการความรู้ ข้อมูลข่าวสาร แนวคิด จากมวลมิตรหลากหลายอาชีพและประสบการณ์ ที่สามารถเลือกอ่านได้ตามความสนใจ โดยไม่ต้องใช้เงินซื้อหา อย่างเช่นในเช้ามืดของวันที่ 24 พ.ค. “ไอดิน-กลิ่นไม้” ได้เลือกอ่านเรื่อง“น้ำพริก– ผักลวก”   เป็นเรื่องแรก “คุณอานนท์ ภาคมาลี” หมออนามัย ผู้เขียนได้เกริ่นนำไว้ว่า “เวลามีคนอายุยืน พอถามเคล็ดลับมักได้ยินคำตอบเรื่องอาหาร กินอาหารง่ายๆ ปรุงไม่ยุ่งยาก ส่วนใหญ่เป็นผักธรรมดาเท่านั้นเอง เคล็ดลับอายุยืน คือ รับประทานอาหาร น้ำพริก – ผักลวก พืชสมุนไพรต่างๆ เป็นประจำ” หลังจากนั้นท่านก็ให้ความรู้เกี่ยวกับคุณค่าทางอาหารของผักชนิดต่างๆ รวมทั้งการนำไปประกอบอาหาร เช่น "ตำลึง : ใบตำลึงดับพิษร้อน แก้เจ็บตา ตาแดง ตาแฉะ ส่วนตำลึงทั้งต้นแก้โรคผิวหนัง ลดน้ำตาลในเลือด ใบตำลึงประกอบด้วยแคลเซียม  เส้นใยอาหาร และเบต้า-แคโรทีน กินได้ทั้งผลอ่อนสีเขียวและใบ ผลอ่อนนิยมนำมาแกงส้ม ลวกสุกกินกับน้ำพริก ใบตำลึงใส่ในแกงเลียง แกงจืดหมูบดตำลึง ก๋วยเตี๋ยว ต้มเลือดหมู เป็นต้น"  

                   

อนึ่ง การใช้บริการใน GotoKnow จะไม่แห้งแล้งไร้ชีวิตชีวาเหมือนการค้นหาความรู้จาก Google เพราะมีธรรมเนียมปฏิบัติว่า “Learn, Care, Share, Shine” ดังที่ ไอดิน-กลิ่นไม้ อ่านจบแล้ว ก็ได้มอบดอกไม้ และชวนคุยว่า “บันทึกนี้ช่วยเสริมความเชื่อมั่นว่า ตนเองกินอาหารถูกทางแล้ว ไม่อยากอายุยืนมากนักหรอกค่ะ เอาแค่พอดีๆ แต่ที่สำคัญต้องมีสุขภาพดีด้วย ไม่ใช่เป็นผู้สูงวัยแบบ "นอนกิน" ...ขอบคุณสำหรับความรู้คุณค่าของผักแต่ละชนิดและการนำไปทำอาหาร "ไอดิน-กลิ่นไม้" ยึดหลักการกิน คือ "กินปลาเป็นหลัก กินผักเป็นยา กินกล้วยน้ำว้าเป็นขนมหวาน (สูตรการกินเพื่อสุขภาพที่ได้มาจากท่านวอญ่าฯ กัลยาณมิตรจากพัทลุง)…การใช้สมุนไพรเพื่อสุขภาพก็เป็นสิ่งที่ปฏิบัติในชีวิตประจำวัน การกินพืชผักสมุนไพรที่ปลูกเองด้วยระบบเกษตรอินทรีย์ ทำให้ปลอดภัยจากสารพิษ…นี่เป็นตัวอย่างที่ GotoKnow ตอบสนองความต้องการของสมาชิกในขั้นที่ 1 คือความต้องการพื้นฐานทางกาย

ตัวอย่างของการได้รับประโยชน์จาก GotoKnow ในการตอบสนองความต้องการในขั้นสูงสุด ขั้นที่ 8 ความต้องการช่วยให้คนอื่นได้พัฒนาตนเองจนถึงขีดสูงสุดของศักยภาพ คือ การที่ “ไอดิน-กลิ่นไม้” ได้จัดการเรียนรู้ผ่าน "Weblog GotoKnow" สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีจำนวนกว่าร้อยคนจากแทบทุกสาขา ทุกคณะ ในภาคเรียนสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ (1/2555) โดยให้นักศึกษาทุกคนสมัครเป็นสมาชิก GotoKnow แล้วเข้าไปเรียนรู้ด้วยการอ่านบันทึกที่อาจารย์เขียนประกอบบทเรียน อ่านบันทึกของท่านอื่นๆ ตามที่อาจารย์ชี้แนะ และอ่านงานเขียนอื่นๆ ตามความสนใจของนักศึกษาเอง และฝึกการเขียนแสดงความเห็น เขียนอนุทิน และเขียนบันทึกของตนเอง โดยเน้นไปที่ การเขียนบันทึกตาม "โครงการสรอ.ขอความรู้ของ EGA" ซึ่งมีนักศึกษาที่ได้รับรางวัลจากการเขียนด้วย การพัฒนานักศึกษาดังกล่าวเป็นการพัฒนาตาม "ลักษณะบัณฑิตที่พึงประสงค์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี" ในด้าน "ความใฝ่รู้ใฝ่เรียนและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ตลอดชีวิต มีทักษะการใช้ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และคอมพิวเตอร์ในการศึกษาค้นคว้าองค์ความรู้ ที่เป็นประโยชน์ต่อประสบการณ์ชีวิต และมีทักษะการคิด"           

                   

                   

ตัวอย่างการสื่อสารของนักศึกษากับอาจารย์ ใน GotoKnow ได้แก่ (ราเชนทร์) นักศึกษาสาขาวิชาคณิตศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 จากคณะวิทยาศาตร์และเทคโนโลยี ซึ่งมีผลการประเมินงานเขียนก่อนการพัฒนา อยู่ในระดับปรับปรุง และมีผลการประเมินหลังพัฒนาในระดับดีเยี่ยม ได้เขียนอนุทินไว้ใน GotoKnow หลังจากการอ่านบันทึกของอาจารย์ ดังนี้ "วันที่ 6 สิงหาคม 2555 ตื่นเช้าขึ้นมาครับ เลย Log In เข้า gotoknow.org พบว่า 1) เจอภาพตัวเองโผล่ใน Blogs อง อ.วิไล รู้สึกแย่มากเลยครับเป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นเลยเพราะว่ารูปภาพโปรไฟล์ไม่ถูกต้อง ทั้งๆ ที่อาจารย์ย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้นักศึกษาไปแก้ไขให้ถูกต้องทุกคน...(แก้ไขเรียบร้อยแล้วนะครับอาจารย์) 2) เจอบทความที่ พออ่านแล้วก็ต้องอยากอ่านอีกรอบครับ เป็นบทความที่ประทับใจมากครับ ทั้งให้ข้อคิด สร้างแรงบันดาลใจ และสั่งงานด้วยครับ..."จงเรียนรู้ที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้ตนเอง จุดไฟแห่งความฝันใฝ่ให้ตน อย่ามัวรอคนมาจุดให้" ...บทความนี้ทำให้ต้องคิดหนักเลยครับ ว่าเรามีแรงบันดาลใจหรือไม่มากแค่ไหนหรือแค่เล่นๆ 3) เจอคำว่า "ความใฝ่รู้ใฝ่เรียน (Curiosity)" ซึ่งเป็นหนึ่งในอัตลักษณ์ของนักศึกษา มรภ.อุบลราชธานี ซึ่งตัวเองไม่มีเลยครับ (ผมคงต้องปรับปรุงตัวเองอีกมาก แต่ก็จะทำให้ได้ครับ)                 

                 

 นักศึกษาสาขาวิชาภาษาไทย ชั้นปีที่ 3 จากคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ได้แสดงความเห็นว่า "วิชาพฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน ที่หนูได้เรียนกับอาจารย์ซึ่งเป็นวิชาที่พัฒนาทั้ง การพูด การฟัง การอ่าน และการเขียน ทั้งภาษาไทย และภาษาอังกฤษ รวมไปถึงการพัฒนาการใช้ IT อีกด้วย หนูยอมรับจริงๆ ว่าช่วงเรียนแรกๆ หนูท้อกับวิชานี้มาก เพราะคิดว่ามันยุ่งยากเกินไป แต่พอหนูเริ่มเรียนไปเรื่อยๆ ก็รู้ว่าวิชานี้ช่วยใช้เราได้พัฒนาตนจริงๆ และก็ไม่ยากเกินกำลังของเรา ขอบคุณอาจารย์มากๆ นะคะ ที่ช่วยอบรมสั่งสอน และพยายามกระตุ้นให้พวกหนูให้มีความพยายามที่จะพัฒนาตนอย่างจริงจัง และหนูจะพยายามนำสิ่งที่อาจารย์สอนไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันให้ได้มากที่สุด" และนักศึกษาสาขาวิชา วิศวกรรมเครือข่าย ชั้นปีที่ 2 จากคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ได้แสดงความเห็นหลังสิ้นสุดการเรียนรู้ในรายวิชา ไว้ว่า "...ยังมีอีกช่องทางที่จะติดตามความเคลื่อนไหวของอาจารย์ได้ คือ www.gotoknow.org ขอขอบคุณเว็บแห่งการเรียนรู้นี้จริงๆ ไม่เพียงแต่เป็นแหล่งความรู้และแสดงความคิดเห็น แต่ยังเป็นศูนย์กลางระหว่างอาจารย์กับนักศึกษา ที่จะสามารถสื่อสารกันต่อไปได้"

"คุณแสงแห่งความดี" กล่าวว่า GotoKnow "เป็นแหล่งรวมบุคคลหลากหลายวิชาชีพมีความหลากหลายในมุมคิด...เปิดกว้างทุกมุมคิดเห็นและจินตนาการ" ชุมชน GotoKnow มีลักษณะดังที่ “คุณ Sila Phu-Chaya” ได้ให้นิยามไว้ว่า "GotoKnow คือ สะพานบุญ...หากไม่มี Gotoknow เป็นร่มไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาไปทุกทิศทั่วไทย และแผ่ไปไกลในต่างแดน เราซึ่งต่างมีสังคมของตนเอง ต่างมีอาชีพทำมาหากินของตนเอง ต่างมีวิถีการดำเนินชีวิตเป็นของตนเอง คงไม่อาจโคจรมาพบกัน แบ่งปัน และเรียนรู้สิ่งดี ๆ ร่วมกัน..."

และ “ไอดิน-กลิ่นไม้” ได้ให้นิยามโดยการถอดรหัสคำว่า "GOTOKNOW" ในโอกาสครบรอบวันเกิดปีที่ 6 GotoKnow ไว้ว่า "GotoKnow” เป็น Weblog ที่เปิดโอกาสให้สมาชิกที่มีความรู้ความสามารถและประสบการณ์ในด้านที่แตกต่างกัน ได้เขียนเล่าเรื่องราว และเสนอแนวคิดเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์และความคิดเห็นระหว่างกัน อันจะนำไปสู่การพัฒนาตนเองของสมาชิกแต่ละคน ให้เป็นผู้ที่มีความเปิดกว้างทางความคิด สามารถเพิ่มพูนความรู้ ความสามารถ และความดีงาม ส่งผลต่อการมีสุขภาวะที่ยั่งยืน ทั้งในส่วนตนและสังคม" นิยามดังกล่าวมาจากการหลอมรวมความหมายของคำ 8 คำที่ขึ้นต้นด้วยอักษร 8 ตัวของคำว่า "GOTOKNOW" ได้แก่ G = Gainfulness หมายถึง การเพิ่มพูน O = Opportunity หมายถึง โอกาส T = Timelessness หมายถึง ยั่งยืน ไม่มีที่สิ้นสุด O = Omnipotent หมายถึง การมีความสามารถในทุกๆ ด้าน K = Knowledge หมายถึง ความรู้ N = Narration หมายถึง การเขียนเล่าเรื่องราว O = Open-minded หมายถึง การเปิดกว้างทางความคิด และ W = Well-being หมายถึง สุขภาวะ ตัวอย่างหนึ่งจากนิยามดังกล่าว คือ ความเห็นของ “คุณครู Noktalay” ในบันทึกของ “ไอดิน-กลิ่นไม้” เรื่อง "เมื่อวิชาชีพครู...ถูกกระทำย่ำยี" ความว่า "ครูนกอ่านแล้วสร้างกำลังใจในการทำงานมาก อยากให้ข้าราชการไทยได้สำนึกตามที่อาจารย์ได้ยึดถือเป็นแนวทางในการครองตน ตามพระบรมราโชวาท ในสังคมจำเป็นต้องมีผู้ปิดทองหลังพระอยู่บ้าง เพื่อให้บ้านเมืองอยู่ได้ ขอบพระคุณค่ะที่มาถ่ายทอด ประสบการณ์ต้นแบบที่ดีงามของสังคม"

“ไอดิน-กลิ่นไม้” เคยบอกไว้ใน GotoKnow ว่า "11 เดือนกับการเป็นสมาชิก GotoKnow ทำให้ผู้เขียนได้ให้และได้รับในสิ่งที่เป็นการเติมเต็มให้กับชีวิต (Self-fulfillment) และเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขมากที่สุด เมื่อเทียบกับทุกช่วงชีวิตที่ผ่านมา" และ ณ ขณะนี้ ก็ยังขอยืนยันคำเดิม

…ที่กล่าวมา...เป็นส่วนหนึ่งของคำตอบสำหรับ “ดร. จันทวรรณ ปิยะวัฒน์” ว่า เพราะเหตุใด พวกเราจึงรัก และจงรักภักดีต่อ “ชุมชน GotoKnow” ขอขอบคุณกัลยาณมิตรทั้ง 14 ท่าน ที่เป็นส่วนสำคัญในการบอกความในใจที่มีต่อ GotoKnow ในครั้งนี้ และขอจบบันทึกด้วยการเลียนถ้อยคำของ "คุณ Sila Phu-Chaya” ว่า...

               "เพราะชุมชน GotoKnow ทรงคุณค่ามาก เราจึงอยากเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน”

                  

                                        Happy Anniversary of GotoKnow 8th Birthday