ช่วงเทอมปลาย และสอบปลายภาคของนักเรียนชั้นมัธยมปลาย

จะมีพ่อแม่...หรือตัวเด็กเองในหมู่บ้าน...มาขอข้อมูลว่า...

อยากทำงานเป็นหมออนามัย..ดีไหม...ทำอย่างไงดี...

ผมก็บอกเล่าว่า...ตอนนี้อนามัย...มีตำแหน่ง

พยาบาลวิชาชีพ  เจ้าพนักงานสาธารณสุข  เจ้าพนักงานทันตสาธารณสุข

และตำแหน่ง นักวิชาการสาธารณสุข

แต่ทุกคนทุกตำแหน่งในอนามัย....หน้าที่สำคัญที่สุด คือ

การดูแลสุขภาพของชาวบ้าน คลอบคลุม 4 มิติด้านสุขภาพ

ส่งเสริมสุขภาพ ป้องกันสุขภาพ  รักษาพยาบาล และฟิ้นฟูสภาพ



ผมเลยเลือกให้น้องที่สนใจอยากเป็นหมออนามัยจริงๆ

มาหาผมตอนบ่ายๆ...

เพราะตอนเช้าๆ ...น้องอาจจะเห็นภาพของหมออนามัย

ตรวจผู้รับบริการ...ทำรายงาน...บันทึกข้อมูลคอมพิวเตอร์

ที่ดูสะดวกสบาย และอยู่ในร่ม..แสงแดดส่องเข้ามาไม่ถึง...



ยามบ่ายๆ ของทุกวัน...ถ้าไม่ติดประชุม หรืออบรม

ทั้งในและนอกหมู่บ้าน...พวกผมจะออกเยี่ยมบ้าน

ทั้งคนปกติ และคนป่วย...ดูแลตามมิติด้านสุขภาพ

ผมว่า...การเรียนรู้ของน้องที่อยากเป็นหมออนามัยที่ดีที่สุด

คือ การสัมผัสกับของจริง...หรือชีวิตจริงๆ

เพราะน้องจะตัดสินใจถูกว่า...น้องอยากเป็นหมออนามัยที่แท้จริงหรือเปล่า



ตอนไปล้างแผลคนไข้...บางคนบาดแผลเต็มตามตัว

ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั้งบ้าน....

เป็นภาพที่ไม่สวยงามนัก...กับคนไม่คุ้นเคย...

และอาชีพนี้ทำให้เราเข้าใจชีวิต

เพราะเมื่อวานยังคุยกับคนไข้ดีๆ....แต่วันนี้ที่บ้านจัดงานศพแล้ว

บางวันที่จิตตกมากๆ แทบกินข้าวกินปลาไม่ได้....

แต่ก็ต้องไม่กลัวจะฝันถึงวันใหม่....ที่ต้องให้การดูแลอย่างเต็มที่...

พยายามให้กำลังใจครอบครัวในการดูแลผู้ป่วย

เงื่อนไขในการดูแลก็แตกต่างกันไปแต่ละครอบครัว

การดูแลคนไข้ก็ดูแลตามกำลังและศักยภาพที่ทำได้

ทำทุกอย่างให้คนไข้...แม้กระทั่ง...สระผม...เปลี่ยนผ้าอ้อมอนามัย...



ความสุขในการทำงาน อยู่ที่เราเองกับหัวใจที่ต้องการช่วยเหลือผู้อื่น

ที่มองถึงคุณค่า ความดี และความงามที่เราสร้างขึ้นเอง

ถ้าเราไม่สร้างความสุข....หรือดิ้นรนหาความสุข

หรือรอให้ผู้อื่นมาหยิบยื่นความสุขให้

ถ้าไม่ได้เราจะท้อแท้...



ถ้ามีคนมีระลึกถึงความดีความงามกับคุณค่าในการช่วยเหลือผู้อื่นด้วย

และมาช่วยดูแลคนไข้ด้วยแล้ว...ตายเป็นตาย...หายเหนื่อยแทบปลิดทิ้ง...

และนับว่า...เป็นกำไร...และเป็นน้ำหล่อเลี้ยง

ให้ผู้ป่วย  ครอบครัว  อสม.  และหมออนามัย...



ผมก็แค่บอกน้องผู้สนใจในด้านวิชาชีพสุขภาพ

เท่าที่บอกได้....และหวังว่า น้องคงค้นพบตัวตน

ว่า น้องอยากประกอบอาชีพนี้จริงๆ หรือเปล่า

และสุดท้ายก็บอกน้องว่า...ถ้าเลือกอาชีพนี้

ต้องรักษาสมดุลเวลาให้ตนเอง และครอบครัวด้วย

เพราะพี่เกือบในทุกๆ วัน...กว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดๆ ค่ำๆ...

แต่โชคดีที่ครอบครัว  ภรรยา และลูก เข้าใจ

เพราะพี่ก็เลือกที่จะพาทุกคน...มาดูพี่ทำงานเช่นเดียวกับ

ที่พี่มาน้องมา.....