เหนื่อยแต่ไม่ท้อ….

         

          “อัซซาลามูอาลัยกุมปาะจิ” เสียงทักทายพร้อมรอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ที่มาลงพื้นที่เยี่ยมบ้านเปาะจิในวัย 64 ปี พิการขาข้างซ้ายลีบมาแต่กำเนิด ซึ่งกำลังชุลมุนกับการให้น้ำและอาหารกับเป็ดไก่ในเล้า พลันหันมากล่าวรับสลามพร้อมยิ้มตอบ เมื่อจัดเก็บของเรียบร้อยแล้ว เปาะจิจึงเดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ไปพูดคุยในบ้านของน้องเขย ซึ่งตนมาอาศัยอยู่ด้วย สภาพบ้านเป็นบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ที่ยังสร้างไม่เสร็จ ข้างๆบ้านมีไม้และข้าวของวางไม่เป็นระเบียบ บริเวณชานบ้านเป็นแคร่ที่มีผนังไม้เก่าๆ กั้นสามด้าน มีมุ้ง หมอนและที่นอนเก่าอยู่ที่มุมผนัง เวลาฝนตก ฝนก็จะสาดบ้าง เปาะจิก็จะเปลี่ยนมุมนอน นี่คือที่นอนของเปาะจินั่นเอง แต่ก่อนเปาะจิอาศัยอยู่กับแม่ในบ้านเก่าๆ ที่หมู่ 1 มีอาชีพรับจ้างเลี้ยงวัว เมื่อแม่เสียชีวิตไป ตนต้องอยู่บ้านคนเดียว น้องสาวจึงบอกให้มาอยู่ที่นี่ น้องสาวซึ่งมีโรคประจำตัวเป็นความดันโลหิตสูงต้องไปรับยาที่โรงพยาบาลหนองจิกทุกเดือนและมีฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีนัก มีรายได้จากการเลี้ยงเป็ด ไก่ ที่ทางเกษตรอำเภอหนองจิกอุปการะมาให้

         วิธีชีวิตในแต่ละวันของเปาะจิก็คือ การช่วยน้องสาวและน้องเขยเลี้ยงเป็ดไก่  เปาะจิบอกว่าตนมีรายได้จากเบี้ยเลี้ยงผู้สูงอายุและผู้พิการ เงินที่ได้มาก็ให้น้องสาวเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้าน อยู่ว่างๆก็มาช่วยดูเป็ดไก่ให้น้อง ทำให้น้องเขยมีเวลาว่างและสามารถออกไปรับจ้างทำงานใกล้ๆ บ้านได้  เนื่องจากตนอายุมากแล้วประกอบกับขาที่ลีบจึงไม่มีใครจ้างให้เลี้ยงวัว

          เมื่อถามเรื่องสุขภาพเปาะจิ บอกว่าตนแข็งแรงดี เกิดมายังไม่เคยเข้าโรงพยาบาลเลย ส่วนโรคประจำตัวก็ไม่มีนะ เพราะไม่เคยตรวจ (ยิ้ม) “ตอนที่หมอลงพื้นที่มาตรวจสุขภาพที่มัสยิดใกล้บ้านแกก็ไม่ยอมไป”น้องสาวพูดเสริม เจ้าหน้าที่จึงทำการตรวจสุขภาพ พบว่า มีความดันโลหิต 140/86 mmHgเปาะจิ บอกบางทีก็มีปวดหัวบ้างนานๆ ครั้ง แต่ไม่ได้เป็นมาก เรื่องสุขภาพไม่ได้เป็นไรมาก มีบ้างที่รู้สึกเครียด เหนื่อย แต่ก็ไม่ท้อเพราะทุกอย่างได้ถูกกำหนดมาแล้วมันเป็นบททดสอบ

ตอนนี้เป็นห่วงเรื่องปากท้องมากกว่า เพราะตอนยังหนุ่มเรายังสามารถรับจ้างทำงานได้ พอตอนนี้แก่ตัวลงไม่มีคนจ้างงาน ก็ได้แค่ช่วยน้องแค่นั้นเอง และเมื่อมีโครงการพยาบาลน้องใหม่ ที่บริษัทโอสถสภาสนับสนุน เข้ามาสนับสนุนอาชีพเลี้ยงวัวให้ สามารถสร้างรอยยิ้มและความสุขให้เปาะจิได้มาก เปาะจิบอกว่าจะเลี้ยงวัวให้โตๆ แล้วค่อยผสมพันธุ์เอาลูกขาย เปาะจิกล่าวอย่างภูมิใจนอกจากเปาะจิจะได้วัว แล้วบ้านที่ตนอาศัยยังได้รับการช่วยเหลือปรับปรุงสภาพให้ดีขึ้นจากทาง อบต.ดาโต๊ะ และทางท่านปลัดอำเภอประจำตำบลยังช่วยสนับสนุนที่นอนให้ด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ หวังว่าจะช่วยให้เปาะจิและครอบครัวมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น และทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากบริษัทโอสถสภา ไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ และที่สำคัญหากไม่ได้รับความร่วมมือร่วมแรงกันจากคนในชุมชนเอง จากทุกภาคส่วน ขอบคุณสิ่งดีๆที่เกิดขึ้น เหนื่อยได้ แต่ไม่ท้อคะ







อังคณา วังทอง  พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ (APN  สาขาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต)

นูรฮายาตี  สาแม พยาบาลวิชาชีพปฏิบัติการ รพ.สต.ดาโต๊ะ