โครงการวิจัยและพัฒนาส่งเสริมศักยภาพการเรียนรู้โรงเรียนหนองปรือพิทยาคม โรงเรียนบ้านห้วยหวาย โรงเรียนบ้านหนองสาหร่าย ตามโครงการกองทุนการศึกษา ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ

ผู้เขียนขอเขียนบันทึกต่อจากบันทึกนี้นะครับ ตอนไปจัดกิจกรรมให้โรงเรียนบ้านห้วยหวายเพื่อนอาจารย์ชาวต่างประเทศสนใจไปด้วย ทำให้สมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 130 กว่าคน







ท่านผอ.เพยาว์ วงศาโรจน์ กล่าวต้อนรับนิสิต นิสิตก็แบ่งกิจกรรมไปทำ กลุ่มเพื่อนอาจารย์ชาวต่างประเทศอาสาไปขุดดิน เพื่อทำแปลงปลูกผักให้โรงเรียน นอกจากนี้ยังพรวนดินแปลงต้นมะเขือและพริกที่ผู้เขียนและนักเรียนได้ปลูกไว้แล้ว




ดินที่โรงเรียนไม่ค่อยดี นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องน้ำสำหรับรดผัก ผู้เขียนให้นิสิตช่วยกันตักน้ำในสระรดต้นชะอม มะเขือและพริกของโรงเรียนจะงามมากๆ




นิสิตอีกกลุ่มขุดดิน พรวนดิน สำหรับทำแปลงปลูกผักให้นักเรียน ปลูกผักบุ้งและผักอีกหลายๆอย่าง



อีกกลุ่มหนึ่งมาทาสีและทำเครื่องหมายจราจรและเครื่องหมายในที่จอดรถให้นักเรียน



ผู้เขียนชอบดูนิสิตคนนี้ทาสี ใช้ความตั้งใจและใช้พลังในการเอื้อมเพื่อให้ทาสีให้ได้มากที่สุด





กลุ่มต่อมาไปทาสีสนามเด็กเล่นให้นักเรียน มีอีกกลุ่มทำเครื่องเล่นในสนามเพิ่มให้นักเรียนด้วย






อีกกลุ่มหนึ่งมีพี่ซึงและเพื่อนชาวเกาหลีใต้มาช่วยทาสี เพื่อนชาวต่างประเทศตามมาช่วยทีหลัง ตอนทาสีไม่ยากเท่าไร แต่ตอนเดินไปอีกที่หนึ่งบนกำแพง ผู้เขียนก้าวเท้าพลาดหล่นลงมา เท้าบวมเลย แต่ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว









ดูนิสิตคนนี้ก็ตั้งใจทาสีได้อย่างดี สีรั้วสวยไหมครับ



มีอีกกลุ่มทำแปลงสมุนไพร ผู้เขียนไม่ได้ถ่ายรูปมา แต่ดินของโรงเรียนบ้านห้วยหวายขุดยากมาก ดินค่อนข้างแข็ง กำลังเป็นห่วงว่าแปลงสมุนไพรจะรอดไหม แต่นิสิตก็ช่วยกันรดน้ำและนำฟางมาช่วยคลุมต้นสมุนไพรที่ปลูกใหม่เป็นอย่างดี





กลุ่มที่สำคัญดูเหมือนจะต้องเป็นกลุ่มแม่ครัว มีรุ่นพี่เอกภาษาอังกฤษ กำลังฝึกสอนอยู่โรงเรียนอู่ทองมาช่วยทำกับข้าว แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนชาวต่างประเทศชอบกินส้มตำ ตอนมื้อแรกกินผัดมาม่ากัน…ผู้เขียนเหมาพุทราและสับประรดมาเลี้ยงชาวค่ายเนื่องจากแม่ค้าที่ขายเป็นผู้ปกครองนักเรียนสมัยที่ผู้เขียนเคยสอนในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา





ตอนเย็นคณะกรรมการโรงเรียนบ้านห้วยหวายมาช่วยทำกิจกรรมบายศรีสู่ขวัญให้นิสิต



ชาวบ้านคนหนึ่งอวยพรให้อาจารย์ชาวต่างประเทศเป็นภาษาไทยค่อนข้างไวมาก ประมาณว่า อายุ วรรณโณ สุขัง พะลัง (ผู้เขียนแปลไม่ทันเลยพูดว่า สาธุ 555)





นิสิตบางคนโชคดีได้รับคำอวยพรเป็นภาษาอังกฤษ


ต่อไปเมื่อมีโอกาส ผู้เขียนอาจจะให้นิสิตมาฝากตัวเป็นลูกบุญธรรมของชาวบ้านในการทำกิจกรรมครั้งต่อไปก็ได้ผู้เขียนชอบเด็กนักเรียนตัวเล็กๆที่พยายามจะพูดและคุยกับอาจารย์ชาวต่างประเทศโดยไม่อาย ผู้เขียนคิดว่าถ้าชาวต่างประเทศอยู่นาน อีกอาทิตย์ รับรองว่านักเรียนพูดภาษาอังกฤษได้แน่ๆ การเรียนภาษาอังกฤษเป็นทักษะที่ต้องฝึกบ่อยๆใช้ในชีวิตประจำวันบ่อยๆนักเรียนจะเรียนรู้จากประสบการณ์จริงและสนุกสนานกับการเรียนรู้





ผู้อ่านเห็นภาพนี้แล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน … ลองไปอ่านต่อในบันทึกนี้นะครับ …