สิ่งที่ผมบอกกับลูกชายวัย 9 ปี...อย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่องยาวนานตั้งแต่เขายังจำความไม่ได้

นอกจากบอกว่า “ลูกโชคดีมากที่สุด...ที่ได้เกิดมาเป็นลูก...

มีพ่อที่ให้ความรักและความอบอุ่นอย่างไร้เงื่อนไข

มีแม่ที่มีจิตใจอ่อนโยนและศรัทธาในพระธรรมในการดำเนินชีวิต



สิ่งเหล่านั้น...จะทำให้ลูกมีแสงสว่างในตนเองเสมอ...ทุกๆ โมงยาม

รวมถึงเวลาที่ไม่มี “พ่อ” และ “แม่”

หวังว่า...ลูกคงเข้าใจถึงกฎและยอมรับกติกาของไตรลักษณ์...(แม้พูดคุยกันบ่อยๆ...อาจจะทำให้ทรมานใจบ้าง)

“...สรรพสิ่งในโลกล้วนเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไป...”



มีสิ่งหนึ่งที่ผมเพียรบอกลูกอยู่ตลอดเวลา คือ ให้ทำความดีเพื่อผู้อื่นบ้างตามกำลัง

เป็นสิ่งเดียวที่ผมจดจำจากคำสั่งสอนของ “เตี่ยของผม”

ที่ชอบบอกผมเสมอว่า..."เรียนหนังสืออย่างเดียว...เดี๋ยวก็ปลูกถั่วปลูกงาไม่เป็น"...

ตอนแรกๆ เด็กๆ ไม่เข้าใจ...อยากให้ผมเป็นชาวนาชาวสวนหรือ...



ผมเพิ่งแปลออกภายหลังว่า .... อยากให้ผมไปทำอย่างอื่นบ้าง...เป็นจิตอาสาบ้าง...ไปทำความดีเพื่อผู้อื่นบ้างแม้เล็กน้อย

ในยามเรียนบ้าง...เพราะพอเราเรียนจบ...เราจะมีโอกาสที่ได้ทำน้อย....

แต่นั้นแหละ...การทำความดีเพื่อผู้อื่นสามารถทำได้ตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก...จนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต...



เมื่อวันพฤหัสฯ ที่แล้ว...เป็นคลินิกเบาหวานที่อนามัย แต่ผมต้องไปเจาะเลือดในเรือนจำด้วย

เพราะคุณแม่ของผู้ป่วยที่เป็นนักโทษมารับยาให้ประจำๆ ...แต่เรายังไม่ได้เจาะเลือดใหญ่เป็นปีแล้ว

เพราะจะได้ผลเลือด...ประกอบการวินิจฉัยและปรับยาให้ตามสภาพปัจจุบัน

ผมรู้สึกเหนื่อยบ้างวันนี้...เพราะคนไข้ที่มีจำนวนมาก...และต้องไปเรือนจำด้วย

ที่กว่าจะไปเข้าและออกมาได้ต้องใช้เวลานานมากๆ เพราะด้วยกฎระเบียบและขั้นตอนต่างๆ

แต่เมื่อคิดว่า...ผมทำอะไรลงไป...ความสุขในใจกลับเข้ามาทดแทนที่ใจที่มันเหนื่อยล้า...



ผมมากับพี่ผู้ช่วยครับ...เรามาส่งเลือดที่ห้องตรวจเลือดในโรงพยาบาล...

พี่ผู้ช่วยเข้าไปส่งเลือดตามปกติ...เพราะส่วนใหญ่พี่เขาจะมาส่งเอง...

ผมจึงรออยู่ข้างนอก...เห็นพี่แถวนั้น...กำลังจัดห้องใหม่...ทิ้งเอกสารกองๆ ทับกัน

และมีสิ่งที่สะดุดตาผม คือ ปฏิทินเก่าๆ จำนวน 2 อัน...วางกองๆ รอบนั้นด้วย

ผมเลยขอพี่...พี่บอกว่า...เอาไปเลย เพราะจะปีใหม่แล้ว...ปฏิทินอันนั้น เป็นของปี 53 และ 54

ผมเลยนำมาวางบนโต๊ะทำงานของผม...



อันแรก..เป็นปฏิทินตั้งโต๊ะรูปดอกไม้หลายสีหลายพรรณสวยมาก...น่าจะมีประโยชน์ต่อไปสำหรับผม และของลูกชาย..ในการทำงานการบ้านงานฝีมือในอนาคต...และในเวลาสั้นๆ นี้...ดูเมื่อไหร่ภาพดอกไม้ก็นำความสดชื่นมาตลอด



อันที่สอง...เป็นธรรมะของ “ท่านพุทธทาส”...เป็นธรรมะในกองขยะ...แต่มีค่ามากสำหรับผม

แผ่นที่ชอบมากสำหรับผม...ที่ชื่นชอบและศรัทธาการทำความดี...และพร่ำบอกลูกชายอยู่ประจำด้วย

คือแผ่นที่มีหัวข้อว่า...”บ้า ดี.”

เป็นสิ่งหนึ่งที่ต้องนำไปบอกลูก...ในการทำความดี...และไม่หลงทางในการทำความดีในอนาคต...