นี้คือ...ลมหายใจแห่งความคิดถึง...



ผมมาทำงานกรุงเทพฯ...เป็นพักๆ...

สิ่งที่สัมผัสได้และแปรเป็นความคิดอย่างแรกๆ คือ อดชื่นชมคนกรุงเทพฯ ไม่ได้...

กรุงเทพฯ ที่ไม่เคยหลับไหล...ความรวดเร็ว...ความเจริญมากมาย...และความอดทนของคนกรุงเทพฯ

เช่น...เด็กนักเรียนต้องตื่นเช้ามากๆ เพื่อมารอรถเมล์...ตัวเล็กๆ หอบกระเป๋าหรือเป๋...ใบโต

บางรายมีถุงข้าวเหนียว...หมูทอด...ไก่ย่าง...หรือถุงจากร้านสะดวกซื้อ...

เรียกว่า “เติบโตบนรถและถนน”...กันจริงๆ


ถ้าถามความรู้สึกของผม..อย่างตรงไปตรงมา....ว่า ผมจะใช้ชีวิตที่ยาวนานในกรุงเทพฯ ได้หรือไม่ ?

ผมคงตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่า “ไม่ได้”

กรุงเทพฯ เมืองหลวง...เมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว...เมืองที่เหมาะสมในการเรียนรู้กับความใหม่ๆ..

ในความใหม่เหล่านั้น...ช่างมีรูปแบบเหมือนกันเหลือเกิน...ทั้งตึกรามบ้านช่อง...

สะพานลอย...ถนนที่ตัดกันไปมาหลายสาย...ราวกับงูที่เลื่อยไหล...พันไปพันมานัวเนีย....

และที่สำคัญ...ผมรู้สึกว่า...ในใจของผมไม่ได้เติบโตเพื่อจะมีชีวิตอยู่กับบริบทเช่นนี้หรือเปล่า?


เวลา...ที่มานั่งรอรถเมล์ทุกๆ เช้าของผม...

เวลาของผมเหมือนหยุดนิ่ง...และนั่งจอที.วี. จอใหญ่....

ภาพของผู้คนที่ต้องเร่งรีบขึ้นรถ...แต่ต้องรอเวลายาวนานบนรถ....การจับจ่ายซื้อของ...รถวินมอเตอร์ไซด์ที่ปาดไปมา...เหมือนน้ำไหลตามช่องว่าง....รถติดบนถนนเป็นแพยาวสุดลูกหูลูกตา...

ผมมากรุงเทพฯ...หลายวันแล้ว...

แต่ผมยังไม่ได้คุยกับต้นไม้เลย...ผมชอบคุยกับต้นไม้...ถึงแม้ต้นไม้ไม่เคยพูดกับผมก็ตาม...

ช่วงนี้..ผมเลยเปลี่ยนมาคุยกับตึกใหญ่ๆ แทน...แต่มันแห้งแล้งในใจอย่างบอกไม่ถูก

ที่ก็นับเป็นสีสันและสร้างเสน่ห์ตื่นตาตื่นใจให้ผมได้บ้าง...


ในทุกวันทุกคืนที่เข้าออกห้องพักของผม...ผมรู้สึกนึกถึงลูกอยู่ตลอดเวลา...

ผมมีรูปภาพของลูกติดตัวเสมอๆ...แต่อยากได้กลิ่นของลูก...จึงขอยืมผ้าห่มเหม็นของลูกมาด้วย

ซึ่งแรกเขาจะไม่ยอมเพราะเป็นของหวงแหน...ที่อยู่กับตัวของเขามาตลอด 9 ปีกว่าๆ

เรื่องราวผ้าห่มเหม็นของลูก...มีเรื่องเล่ามากมาย...เป็นความทุกข์ความสุขที่เกิดขึ้นหลายเหตุการณ์

แต่ก็อบอุ่นเสมอเมื่อยามคิดถึง....


ต้องขอบคุณชีวิตของผมที่อยู่ในกรุงเทพฯ...ในช่วงเวลาไม่นาน...

ทำให้ผมได้ค้นพบว่า...การที่เราไม่ได้อยู่กับคนที่เรารัก...มันทรมานมากเพียงใด?

ทำให้เราเลือกว่า...ชีวิตของเราเองจะเดินทางต่อไปอย่างไง?...ถ้าเราปราศจากคนที่เรารัก...

ทำให้เราทุ่มเทว่า...ถ้าเหลือเวลาสั้นๆ ...ให้เราอยู่กับคนที่เรารัก...เพียงแค่หนึ่งนาที...เราจะทำอะไรเพื่อเขา

ทำให้ผมรับรู้อีกว่า....

ห้องทำงาน และห้องนอน...ที่หนาวเย็นด้วยแอร์...มันหนาวเย็นเข้าถึงขั้วหัวใจเพียงไร?

แต่มันหนาวเหน็บน้อยกว่าความเหงา...

หนึ่งวันของความเหงา...

มันช่างยาวนานแสนนานเหลือเกินและเปรียบเทียบไม่ได้เลยกับ...

หนึ่งวันของความหนาว...

หมายเลขบันทึก: 511802เขียนเมื่อ 13 ธันวาคม 2012 04:04 น. ()แก้ไขเมื่อ 15 ธันวาคม 2012 22:02 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (0)

เรียนน้องทิมดาบ....กาลเวลาที่สูญไปในการเดินทาง ของคนกรุงเทพ เป็นการสูญเสียทางเศรษฐศาตร์  และเศรษฐสุข

แต่เราก็มีเรื่องที่ต้องเอาเวลาไปสูญเสีย  ผมก็ต้องไปสูญเสียเวลาที่กทม. ในวันที่ 18 -20 นี้ 2 งาน คือสมัชชาสุขภาพแห่งชาติ  งานส่วนประชาชน  และงาน SHA งานส่วนราชการ โรงพยาบาล...

"ความรัก บวกความผูกพันธ์ ใส่ความห่วงใย เจือจานความเอื้ออาทร ต่อคนที่เรารัก ย่อมประจักษ์พันผูกเป็นสายใยรักในครอบครัว" ซาบซึ่งมากกับความรักแห่งครอบครัว กับยุคสมัยที่ "ความล่มสลายทางสถาบันครอบครัวที่ยากแก่การเยียวยา"

 ด้วยความขอบคุณที่แบ่งปันสายใยรักครอบครัว

ความรู้สึกนี้ผมเป็นมาก่อน คุณหมอทิมดาบ ;)...

บันทึกนี้พูดแทนผมไปแล้วครึ่งใจทันที

ผมเลือกบ้านนอกบ้านนามากกว่าเมืองฟ้าอมร

สู้ สู้ นะครับ ;)...

มาส่งกำลังใจไปให้ค่ะ :)

พี่เปิ้นส่งกำลังใจมาช่วยค่ะ .....  พรุ่งนี้ 12 ธค 2555 พี่เปิ้นก็จะเจอสภาพที่ "ทิมดาบเล่า" .... เช่นกัน... ต้องตื่นแต่เช้า น่าจะตี 5 จากบ้านตลิ่งซันฝังธน....เพื่อไปประชุมนานาชาติ....ที่ Miracle Grand Convention Hotel. ..ตรงดอนเมือง  ..... ถ้าเป็นเมืองเพชรใช้เวลาไม่เกิน 20 นาที .... แต่นี้กทม.ไม่ต่ำกว่า 3 โมง ... เป็นอะไรที่ ..... "สุดเบื่อ-เบื่อสุด" ... บวกเครียด เวลานั่งรถ ... กลัวไม่ทัน...."อาการทั้งทุกข์บวกทรมารกาย-ใจ" .... ประมาณนั้นไ้ด้

..... เล่าในสิ่งที่ไม่ดีเลย ขอจบก่อนนะ...ฝากความคิดถึงทิมดาบด้วยจ๊ะ

ความรักอบอุ่นของครอบครัว คือ แสงฉายฉานทลายความหม่นเศร้า  เหงาและอ้างว้าง

เห็นด้วยกับคุณพ่อทิมดาบนะคะ   จากมุมคนบ้านนอก  ไม่ชอบอากาศร้อนผสมควันรถ  รถติด  การเดินทางชักช้าของเมืองใหญ่ทั้งหลายแหล่เลย

แค่ไปประชุมกรุงเทพฯ  ครั้งละ ๒ - ๓  วัน  ยังแย่เลย

                  


                                 ชอบภาพนี้จังค่ะ...ตัวไกล..ใจใกล้..ขอให้กำลังใจนะคะ..

  • ขอบคุณบันทึกน่ารัก ความรัก เป็นยาขนานเอกของโลกจริงๆ ค่ะ
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี