ครูต้องการแหล่งเรียนรู้ที่หลากหลาย ซึ่งต้องอาศัยแรงกายแรงใจจากผู้ปกครองมาร่วมด้วยช่วยกัน

     ผู้ปกครองทำดี ภาพนี้ที่รอคอย

        ผมบอกในที่ประชุมผู้ปกครองทุกครั้ง ว่าโรงเรียนไม่ใช่ของผม ไม่ใช่ของครูคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นของพวกเราทุกคน โรงเรียนเป็นของชุมชน ผมกับครูสักวันหนึ่งต้องจากไป เมื่อครูยังทำงานอยู่    ทุกคนต้องช่วยกันสร้างสรรค์ให้เจริญงอกงาม ทั้งในด้านคุณภาพผู้เรียนและอาคารสถานที่

          แต่โรงเรียนขนาดเล็กมีข้อจำกัด ผมจึงเน้นย้ำให้ผู้ปกครองเข้าใจ ผมกับครูทุกคนจะทุ่มเทให้กับงานการเรียนการสอน พัฒนาวิชาการให้เข้มแข็ง ให้ลูกหลานอ่านคล่องเขียนคล่องแต่ต้องขอความอนุเคราะห์ผู้ปกครอง ได้ช่วยเข้ามามีส่วนร่วมพัฒนาสิ่งแวดล้อมของโรงเรียนบ้าง ให้ร่มรื่น สะอาด และสวยงาม เพราะเราไม่มีนักการภารโรง พื้นที่ในโรงเรียนก็กว้างใหญ่ ต้นไม้ก็เยอะ จะให้ครูทำเองทั้งหมดคงไม่ไหว ผมเคยขึ้นตัดแต่ง จนตกต้นไม้และกิ่งไม้พุ่งใส่จนเจ็บตัวมาแล้ว

           เอาเป็นว่าผมยกโรงเรียนให้ชุมชนแล้วกัน ทุกท่านอยากจะเสริมเติมต่อจุดไหน อยากเห็นสิ่งใด อยากให้มีสิ่งดีๆ อะไร ทำได้เลย ถ้าเป็นวิชาการก็แนะนำได้ อยากได้คุณภาพแบบไหน ครูจัดให้ได้ แต่ครูต้องการแหล่งเรียนรู้ที่หลากหลาย  ที่ต้องอาศัยกำลังแรงกายแรงใจจากผู้ปกครองมาร่วมกันสร้าง ครูถึงจะเดินหน้าการสอนไปได้อย่างไม่ต้องกังวล

            งานวันแม่ที่ผ่านมา เป็นครั้งแรกที่พิสูจน์พลังใจของผู้ปกครอง ที่รวมตัวกันมุ่งมั่นทุ่มเท ให้กับงานพัฒนากิจกรรมจิตอาสา ด้วยความรักและความเข้าใจในแนวทางบริหารจัดการของโรงเรียน และในวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๕๕ จะมีการทอดผ้าป่าเพื่อการศึกษาที่โรงเรียน ผมขออาหารคาวหวานจากผู้ปกครอง ทุกคนยินดีที่จะมาช่วย โดยที่ทางโรงเรียนไม่ต้องตั้งโรงครัว

                     ผู้นำชุมชนบอก ต้องเตรียมโรงเรียนให้พร้อม เพื่อต้อนรับคณะผ้าป่าที่จะมาเยี่ยมเยือน   ๑๕ พฤศจิกายน ที่ผ่านมาจึงระดมกันพัฒนาสิ่งแวดล้อม ทั้งปรับปรุงถนน ตัดหญ้า ตัดแต่งกิ่งไม้ เก็บกวาดบริเวณจนดูสะอาด เรียบร้อยทั่วทั้งโรงเรียน เป็นภาพที่ผมอยากเห็นมาก ได้เห็นผู้ปกครองเสียสละแบบนี้แล้ว ชื่นใจครับ