ย้อนเวลาที่ผมมาเขียนบันทึกที่นี้....

นอกจากอาจารย์กะปุ๋มแล้ว...

คนที่มาให้กำลังใจและเชียร์การเขียนบันทึกของผมเสมอๆ...ตั้งแต่วันนั้น...ถึงวันนี้

ก็มีอาจารย์นุ....  คุณปู... และพี่โอ๋

และอีกคนที่คงลืมไม่ได้...เหมือนทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ที่ได้รับเช่นเดียวกับผม คือ

อาจารย์ขจิต  ฝอยทอง...อาจารย์ผู้เชียร์บล็อก...อาจารย์ที่เป็นกัลยาณมิตร

 

 

เมื่อผมเขียนบันทึก...ข้าวต้ม...ความอิ่ม...ที่ผมไม่ได้กิน....ไม่ถึงสัปดาห์ที่ผ่านมา

อาจารย์ติดต่อหาผม ทั้งผ่านทั้งโกทูโนว์ และอีเมลล์ส่วนตัว…หลายครั้งมากครับ

จะมอบเงินทำบุญให้กับกิจกรรมที่ผมเขียนถึง……..

 

 

ผม,  คณะเจ้าหน้าที่อนามัย และผู้เกี่ยวข้อง....รู้สึกซาบซึ้งและอนุโมทนาบุญกับอาจารย์ด้วยครับ

และเมื่อประชุมกันแล้ว...พวกเราเห็นร่วมกันว่า...ครั้งนี้ไม่สามารถรับน้ำใจจากอาจารย์ได้

เพราะกิจกรรมส่วนนี้...กำลังจะได้งบประมาณสนับสนุนจากกองทุนสุขภาพตำบล

และมีผู้บริจาคในพื้นที่ครับ

 

 

ผมไม่รู้ว่า...จะบรรยายอะไรได้มากมายเท่ากับความยิ่งใหญ่...ความดีที่อาจารย์ขจิตมอบให้

ผมต้องขอโทษด้วย...ที่นำมาเขียนบันทึก...เพราะอาจารย์คงไม่อยากให้เผยแพร่แน่นอน

แต่สำหรับผม...จุดประสงค์ในการเขียนบันทึกของผม..

เพียงแค่ต้องการเขียนเรื่องราวของชีวิตเท่านั้นครับ...

โดยเฉพาะเรื่องที่ดีงาม...ความงดงามในใจของคนๆ หนึ่ง...เช่นเดียวกับบันทึกนี้

ต้องการเพียงเท่านี้จริงๆ ครับ

กราบขอบคุณอาจารย์มากครับ....