แต่มาเจอเธอบุหรี่ที่รักเมื่อปีนักศึกษาปฎวัติ

ผู้เขียนเกิดเมื่อปี ที่เขาเห็นแร้งวัดสระเกศ เห็นเปรตวัดสุทัศน์ 2496 แม่พี่ชาย พี่สาวสอง ตายในวันเดียวกัน ฝังหลุมเดียวกัน ชาวบ้านเรียกว่าตายด้วยไข้น้ำ (อหิวาตกโรค) ผู้เขียนเป็นโรคภูมิแพ้มาตั้งแต่เล็ก เป็นเด็กที่เพื่อนๆไม่ค่อยเล่นด้วยเพราะสกปรกขี้มูกไหลยืดตลอดเวลา อยู่โรงเรียนเป็นอุปกรณ์การสอนให้ครูในวิชาสุขศึกษา อาศัยอยู่กับยาย เรื่องการอาบน้ำก่อนไปโรงเรียนไม่ต้องพูดถึง

จบป.สี่ก็ออกทะเลเหมือนเด็กริมเลทั่วไป หารายได้เลี้ยงชีพ.....ภูมิแพ้ขี้มูกไหลหายไปจากการทำงานหนักในเรือออกเล

ปี2513 ชีวิตพลิกผันเมื่อเกิดจินตนาการอยากเป็นช่างตัดผ้า หนึ่งเดียวของหมู่บ้าน ทำงานปีเดียวมีเงินมากมายได้ซื้อไร่ ซื้อนาจึงเดินไปขอเขาเรียนช่างตัดเสื้อผ้า เขาหวงวิชาไม่ยอมสอน ครั้นไปเรียนที่ในเมืองก็มีข้อจำกัดเรื่องความเชื่อในศาสนา เพราะไปอยู่อาศัยในบ้านคนต่างศสนาถือว่า ผิดหลักศาสนา...

.สืบทราบมาว่าที่ปากพะยูน จังหวัดพัทลุง มีช่างตัดเย็บเสื้อผ้าที่เป็นมุสลิม ตัดสินใจไม่ปรึกษาใคร ขายเครื่องมือหากิน อันประกอบด้วยเรือหนึ่งลำพร้อมเครื่องคูลเลอร์ 4 และอุปกรณ์การออกเลหากินได้เงินมา 1200 บาท มุ่งหน้าสู่ปากพะยูน ติดต่อเถ้าแก่เรื่องค่าเรียนหัดเป็นช่าง 700 บาท ค่าอาหาร 6 เดือน หรือ 1 ปีสำหรับคนหัวไม่ดี 1000 บาท เงิน 1200 พร่องไปเหลือ 1000 ขอต่อรองจ่ายเฉพาะค่าเล่าเรียนส่วนค่าอาหาร ขอจ่ายเป็นทำงานบ้านแทน เถ้าแก่เป็นซึ่งครูสอนศาสนาด้วย ก็ตกลงตามที่ขอ (เริ่มแรกของการเป็นอาสาต่างตอบแทน)

ในร้านมีช่างอยู่ 4 คนรวมทั้งผู้เขียน ทุกคนอายุไล่เรี่ย 14- 15 -16 ปี ทุกคนสูบบุหรี่ ยกเว้นผู้เขียน เสร็จจากงานนั่งคุยกันเพื่อนๆงัดบุหรี่มาแจกกัน สูบแล้วพ่นใส่หน้าผู้เขียน แล้วบอกให้ลองสูบดูโดยยื่นส่วนที่สูบไกล้จะหมดมาให้ ก็ลองสูบดูปรากฎว่าสำลักควัน เพื่อมันด่าว่า"อ้ายเปรตเหอมึงอย่ากลืนควันเข้าไปแล้"

จากวันนั้นมาไม่ข้องแวะกับบุหรี่อีกเลย หกเดือนผ่านไป เพื่อนๆที่เรียนด้วยกันจบไปตามหลักสูตร คือต้องหัดเย็บเสื้อกางเกงจนชำนาญแล้วเถ้าแก่จึงจะสอนวิชาการตัดเสื้อตัดกางเกงให้ ใช้เวลาไม่นานก็ออกไปหางานทำหรือกลับไปเปิดร้านของตัวเอง แต่ผู้เขียนเขายังไม่ยอมสอนการตัด เพื่อนๆจบรุ่นไปแล้ว ผู้เขียนต้องอยู่ต่อ อาจเป็นเพราะฉลาดน้อย หรือเวลามีเรียน น้อย เพราะต้องคอยเป็นลูกมือ แม่บ้านเถ้าแก่ตั้งแต่ตั้งสำหรับ เก็บล้างถ้วยชาม กว่าจะเสร็จเพื่อนก็ล่วงหน้าไปไกลแล้ว หรืออาจเป็นเพราะภรรยาเถ้าแก่พิศวาส อยากให้อยู่อาสาช่วยงานต่อ ก็อยู่จนกระทั่งสนิทชิดเชื้อกับครอบครัวนี้เป็นอย่างดี ตกเย็นเลิกงานก็ช่วยเลี้ยงน้อง อยู่ไปอยู่มา สามปีผ่าน

อุดมการณ์ที่ฝันใฝ่อยากไปเปิดร้านเป็นของเองหาไม่เจอ...แต่มาเจอเธอบุหรี่ที่รักเมื่อปีนักศึกษาเดินขบวนจนปฎิวัติ(2516) เริ่มแรกของการเป็นนักสูบ....โปรดติดตามตอนต่อไป

ต้นโปร่งฟ้า (ไปเที่ยวหุ่นขี้ผึ้งนครปฐม คุยกันเรื่องไม่สูบบุหรี่กับคนขายต้นไม้ ถูกใจยกต้นโปร่งฟ้ามาปลูก)

ใบโปร่งฟ้า ใช้อมลดอาการอยากบุหรี่ รสชาดเหมือนเมลทอล

ใบส่องดูกับดวงตะวันจะเห็นลัฏษณะโปร่งอย่างนี้