ตอนโกรธจะรู้สึกหัวใจเต้นแรง จี๊ดๆที่ขมับขวา อยากเล่าความโกรธให้ใครสักคนฟัง อยากพูดคำที่ไม่ดีเกี่ยวกับคนนั้น…

 

วันนี้้้เห็น "ตัวโกรธ" ที่นอนเนื่องอยู่ในจิตตัวเอง

ไม่รู้นานแค่ไหนแล้ว...


 จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเคยโกรธครั้งสุดท้าย...เมื่อไหร่ และรู้สึกไม่ดีเลย...ที่โกรธ

 

พอผ่านไปสักพัก...คลายโกรธ

ก็มาแปลกใจ...ด้วยเคยเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนโกรธยาก

คนรอบตัวก็บอกเช่นเดียวกัน


ตอนโกรธจะรู้สึกหัวใจเต้นแรง จี๊ดๆที่ขมับขวา อยากเล่าความโกรธให้ใครสักคนฟัง อยากพูดคำที่ไม่ดีเกี่ยวกับคนนั้น…


เออนะ...โกรธได้โกรธไป เขาไม่รู้ตัวสักหน่อย

พระท่านยังสอนว่า "โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า"

เรานี่ทั้งโง่ทั้งบ้า...เลย    ฮา (ไม่ออก)

 

 

เอาล่ะ โง่ก็แล้ว บ้าก็แล้ว  ลองคิดต่อว่า...

เพราะอะไรจึงโกรธจี๊ด ถึงขนาดรู้สึกตกใจตัวเอง

ก็พบว่า โกรธเพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็น “คนดี” น่ะสิ

แล้วคนนั้น (ที่ทำให้โกรธ) น่ะ แย่กว่าเราเป็นไหนๆ

อ้อ...เราโกรธคนอื่นเพราะรู้สึกว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น

“ติดดี”... นั่นไง


อีกอย่างหนึ่งก็คือ มีอคติกับคนที่ทำให้โกรธอยู่แล้ว พอเขาทำไม่ถูกใจ เราก็จะ "จี๊ด" ขึ้นมาได้ง่ายกว่าปกติ


งั้นต่อไปก็ต้องลดละ “ติดดี” ให้น้อยลง และอย่าได้มี “อคติ” กับใคร  จะได้ไม่โกรธให้รู้สึกตกใจและรู้สึกแย่กับตัวเอง...ก็แล้วกันนะ

 

ปล. ขอบคุณกัลยาณมิตรที่ชวนคุยจนหลุดจาก “อารมณ์โกรธ” ค่ะ