ยิ่งผิดหวังมากเท่าไหร่ รสชาติของความสมหวังจะยิ่งหอมหวานขึ้นเป็นทวีคูณ และประสบการณ์ การเรียนรู้ ตลอดจนความทรงจำที่ดีนั้นจะทำให้ความผิดหวังเหล่านั้นดูกะจิดริดไปเลยทีเดียว

บันทึกของอาจารย์หมอปัทมา มีเสน่ห์ชวนให้ติดตาม คิดตาม และย้อนดูตัวเองได้ดีมากเลยทีเดียว บันทึกแง่งามของความรู้จากชีวิตจริง ชวนให้นึกถึงสิ่งที่ "สมดังหวัง" กับสิ่งที่ "ไม่ได้ดั่งใจ" ที่เกิดขึ้นในชีวิตตัวเองตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษามาจนถึงวัยทำงานที่ผ่านมาหลายปี เมื่อนั่งพิจารณาได้เห็นว่าสิ่งที่ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวังไว้กลับมีมากกว่าสิ่งที่เราใฝ่ฝันไว้มากมายหลายเท่านัก ซึ่งทำให้น่าฉงนใจไม่น้อยเพราะตามนิสัยส่วนตัว ฉันหวังให้มันเป็นไปตามที่คิดเสมอ แต่ในความเป็นจริงสิ่งที่เกิดขึ้นมันกลับตรงกันข้าม

๑.

หลายต่อหลายครั้งที่รู้สึกท้อตอนทำงานวิจัยในโรงเรียนเพราะผลลัพธ์ที่ออกมาไม่เป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ จนต้องขอคำแนะนำจากท่านอาจารย์ที่ปรึกษา และเสนอแนวคิดที่จะเปลี่ยนวิธีการแล้วลงมือทำใหม่เพื่อหวังผลลัพธ์ที่ดีขึ้น ด้วยความที่อยากนำเสนองานที่ประสบความสำเร็จ ไม่มีใครอยากไปยืนหน้าชั้นแล้วรายงานแต่ผลงานที่ไม่ได้คาดหวังอยู่แล้ว แต่ละครั้งก็จะมีการปรับปรุงแก้ไขไปเรื่อยๆ นั่นคือความเป็นจริงหนึ่งในงานวิจัย

จนมาถึงงานชิ้นสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่ผลออกมาผิดเป้าหมายอีก อาจารย์ที่ปรึกษาท่านก็บอกให้สรุปไปตามนั้น ถือเป็นการเรียนรู้และยืนยันได้ว่าวิธีนี้ไม่ได้ผลแล้วเราจะได้ไม่ต้องไปเสียเวลากับมันอีก แล้วท่านก็แนะนำวิธีเขียนวิทยานิพนธ์ส่วนที่ได้ผลทางลบให้เน้นที่วิธีการและสิ่งที่ได้เรียนรู้ในเชิงวิชาการจากงานชิ้นนั้น

บทเรียนในตอนนั้น คือการยอมรับสิ่งที่ไม่ได้คาดหวัง เพื่อนๆ และน้องๆ ในทีมจะได้โฟกัสในวิธีอื่น ตัวเองได้เรียนเทคนิคการนำเสนอผลงานที่มี negative result บอกตรงๆ ว่า รู้สึกไม่ค่อยดีนัก เข้าตำรา what if...คงจะดีไม่น้อยหาก…..

สิ่งที่ประทับใจอยู่ในความทรงจำ คือความเข้าใจ ความเมตตา ความจริงใจและกำลังใจที่ได้รับจากท่านอาจารย์ที่ปรึกษาที่มีต่อเราในวันคืนที่ผิดหวังและท้อแท้นั้น ตลอดจนความผูกพัน ความห่วงใย ของเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี

..

๒.

พอมาทำงานในบริษัทผลิตยาในตำแหน่งนักเคมี และมีหน้าที่ในการนำตัวยา (Active Pharmaceutical Ingredient) จากห้องทดลองวิจัย (R&D) มาผลิตในระบบอุตสาหกรรม (Technology Transfer) จากสูตรที่คิดค้นในห้องแลป ที่ผลิตได้ครั้งละไม่ถึง 100 กรัมมาทำ scale up ในโรงงานครั้งละ 100 กิโลกรัมเป็นอย่างน้อย ตลอดระยะเวลาเกือบสิบปี เกือบสิบตัวยา (New chemical entity) ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งเป็นผู้ตามและผู้นำในโปรเจคต่างๆ มีตัวยาแค่สองตัวยาล่าสุดที่ได้รับการอนุญาติให้วางขายในห้องเภสัชได้ในขณะนี้

เพื่อนร่วมงานบางคนยังไม่เคยได้เกี่ยวข้องกับตัวยาที่ประสบความสำเร็จเลยตั้งแต่เริ่มทำงานมาพร้อมกัน ดังนั้นประสบการณ์ในการทำ AAR สำหรับโปรเจคที่ต้องยุติลงกลางคันด้วยเหตุผลนานาประการแล้วพรีเซนต์ต่อผู้บริหาร จึงมีมากกว่าโปรเจคที่ประสบความสำเร็จ กว่าจะได้ยืนรายงานโปรเจคที่ประสบความสำเร็จ ก็ทำให้ทุกคนในทีมงานรู้สึกประหม่าไม่น้อย

บทเรียนในตอนนั้น รวมกันเป็นประสบการณ์ทั้งของส่วนตัวและองค์กร ในแต่ละโปรเจคที่ล้มเหลวจะทำเป็น AAR ในช่วง learn after แล้วมันจะกลายเป็น learn before ของโปรเจคถัดไป ในทุกๆ ด้าน

สิ่งที่ประทับใจอยู่ในความทรงจำ คือความผูกพัน มิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมงานในแต่ละโปรเจคนั้น ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความสนุกสนาน รอยยิ้ม เสียงหัวเราะหรือแม้แต่น้ำตาที่ไหลริน โอบกอดของเพื่อนร่วมงานในวันที่โปรเจคปิดตัวลง ข้อความที่บอกว่า You’ve done your best.., เวลาที่เราต้องบอกตัวเองให้เป็นเข้มแข็งเพื่อแจ้งข่าวร้ายกับทีมงาน ปลอบเขา ทั้งๆ ที่เราก็แทบไม่ไหว ฯ

ทุกครั้งที่พูดถึงโปรเจคที่ล้มเหลว เราจะพูดถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้ ความประทับใจที่มีในแต่ละบุคคล มีพูดถึงสิ่งบางสิ่งที่คนบางคนทำแล้วไม่น่าประทับใจบ้างแต่ก็มีไม่มาก...บางความผิดหวังเราอาจโอดครวญแล้วหาวิธีแก้ไขให้ดีขึ้นแต่ในบางครั้ง SUMO (Shut up, move on) ก็อาจดีกว่า

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อร่อยที่สุดในชีวิตคือชามที่ทานร่วมกับเพื่อนร่วมงานตอนทำงานด้วยกันถึงตีสองในคืนวันหนึ่ง, กาแฟที่รสชาดดีที่สุดคือกาแฟที่เจ้านายซื้อมาฝากในกลางดึกในช่วงที่งานเร่ง, ขนมที่อร่อยที่สุดคือขนมที่คนงานที่กลายเป็นเพื่อนเป็นกัลยาณมิตร ซื้อมาฝากตอนเปลี่ยนกะเพราะรู้ว่ายังไงเรายังคงอยู่เฝ้าโปรเจค ฯ แม้จะผ่านไปเกือบสิบปี สิ่งเหล่านี้ยังอยู่ในใจเสมอ...

..

๓.

แม้แต่งานอดิเรกที่ฉันรักนักหนาในขณะนี้คือการถ่ายรูป กว่าจะได้แต่ละรูปที่คิดว่าสวยงามพอเอามาโชว์ได้ แต่ก็มีอีกไม่รู้กี่พันรูปที่มันออกมาไม่ดีอย่างที่หวัง มีบ่อยครั้งที่พอเดินทางไปถึงสถานที่ในการถ่ายภาพ ฝนก็เทลงมาจนไม่ลืมหูลืมตา ได้เพียงภาพเม็ดฝนกลับบ้าน

บทเรียนในตอนนั้น คือด้านเทคนิคที่คอยร่ำเรียนในทุกๆ ครั้งที่ถ่ายภาพ รวมไปถึงการฝึกฝนตนเองไปในตัวไม่ว่าจะเป็นด้านความอดทน การปล่อยวาง เมตตาภาวนาในสิ่งที่เห็น ฯ

สิ่งที่ประทับใจอยู่ในความทรงจำ คือความสุข มิตรภาพที่ได้รับจากกิจกรรมนี้ กับความรู้สึกดีดีของผู้ร่วมทาง...

..

ไม่ว่าชีวิตจะหยิบยื่นโจทย์ใดให้เราบ้าง ความผิดหวังที่อาจจะเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นจริงเสมอเท่าที่ผ่านมาก็คือ ยิ่งผิดหวังมากเท่าไหร่ รสชาติของความสมหวังจะยิ่งหอมหวานขึ้นเป็นทวีคูณ ประสบการณ์ การเรียนรู้ ตลอดจนความทรงจำที่ดีนั้นจะทำให้ความผิดหวังเหล่านั้นดูกะจิดริดไปเลยทีเดียว

..

ไม่ว่าจะต้องผิดหวังอีกสักกี่ครั้ง แต่หากมีกำลังใจดีดีมาบอกว่า (Con Te Partiro - จะเดินไปด้วยกันนะ...)  เราก็ยิ้มได้เสมอนะคะ... :)

ขอบคุณอาจารย์หมอ ป.

ขอบคุณทุกกำลังใจ... ค่ะ