เหมือนเป็นคำถามให้ชวนคิดสำหรับคนที่รักการพัฒนางานประจำสู่งานวิจัย เพราะนอกจากจะปฏิบัติแล้ว สิ่งสำคัญเลยที่ดูเหมือนเป็นภาระสำหรับนักปฏิบัติ คือ การที่ต้องคลุกอยู่กับการเขียน Paper หรือ Report งานวิจัยนั้น จงบางคนรู้สึกเบื่อหน่ายและขอถอนตัวจากงานวิจัยนั้นเลย...

       การแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อสกัดแนวคิดที่หลากหลายออกมาเพื่อหาข้อสรุปสำหรับทีม สำหรับกลุ่ม ภายใต้ความเชื่อที่ว่าไม่มีถูกหรือผิด หากแต่อยู่ฐานแนวทางที่ว่าเราจะมีจุดร่วมกันอย่างไร ซึ่งเราได้ข้อสรุปของกลุ่มได้ว่า

       ให้เริ่มเขียนได้เลยตั้งแต่เราเริ่มลงมือทำ เขียนเป็น step สร้างกรอบการเขียน หรืออาจทำเป็น menu scrip และสามารถ add เข้าไปกับกระบวนการขณะทำพัฒนางานด้วยกระบวนการวิจัยได้เลย นั่นคือ ทำไปเขียนไปนั่นเอง ใช้เทคนิคการเขียนสำนวนตัวเองก่อนเมื่อได้ concept ได้แล้วค่อยมาเรียบเรียงเป็นสำนวนเชิงวิชาการมากขึ้น

       นอกจากนี้ ศ.นพ.ธาดา ยิบอินซอย ได้ให้ข้อคิดแก่พวกเราในกลุ่มว่า "ทำไมเราจึงต้องเน้นการเขียน" เขียนเพื่ออะไร...การเขียน...เขียนเพื่อให้เราทราบหรือสะท้อนว่าเราได้คำตอบแห่งความสงสัยนั้นหรือยัง เขียนเพื่อเผยแพร่ และจากนั้นการเขียนนี้จะทำให้เราเข้าใจในงานตนเองยิ่งขึ้นว่าเราจะสามารถไปทำอะไรต่อได้...

       สิ่งสำคัญ...ที่ อ.นพ.ปรีดา มาลาสิทธิ์ทิ้งไว้ให้กลุ่มขบคิด คือ ประเด็นที่ว่า...การสนับสนุนให้ผู้วิจัยนั้นหยุดพักงานประจำและมาเขียนรายงานวิจัยนี้เพื่อเสมือนว่าเป็นรางวัลที่สนับสนุนคนรักการพัฒนา...