GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

AAR: โครงการพัฒนาจิตและจริยธรรม ณ ม.ทักษิณ

“ทำให้เขารักงานชุมชนก่อน สำคัญกว่า ก่อนที่เขาจะรู้ว่าต้องจัดการอย่างไรกับชุมชน เพราะเดี่ยวชุมชนจะสอนเขาเองได้ในภายหลัง”

      ตามที่บันทึกซึ่งได้ทำ BAR ไว้ก่อนหน้า ซึ่งก่อนอื่นต้องขอชื่นชมต่อสถาบันการศึกษาแห่งนี้มาก ๆ ในเรื่องที่ประทับใจตั้งแต่คราวที่แล้ว ในเรื่องวัฒนธรรมการไหว้ของนักศึกษา 2 ครั้งแล้วครับที่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน เพื่อพบเจอ นักศึกษาจะหันมาทักทายและยกมือไหว้ ไม่ปล่อยให้เดินเป็นคนแปลกหน้า บางคนที่จำได้ว่าเคยมาสอน ก็จะส่งเสียงทักทาย นับเป็นบรรยากาศที่แสนจะอบอุ่น ผมสะพายเบ้ใบใหญ่ เดินไปรับไหว้ไป ด้วยเกรงว่าหากเพียงพยักหน้า จะทำให้เขารู้สึกไม่ดี อยากให้เขารู้สึกดี ๆ ต่อการทำดีด้วย จึงสะพายเบ้ข้างหลังให้ถนัด ๆ เสียก่อนตั้งแต่พอลงจากรถตู้ที่มารับ จนเมื่อได้ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้นลง ก็ขอทำ AAR ไว้ ดังนี้

     ความคาดหวัง: คาดหวังอย่างยิ่งว่า นศ.และผู้เข้าร่วมจะได้มองเห็นภาพการดำเนินงานจริง ๆ ที่เกี่ยวกับการสร้างหลักประกันสุขภาพแก่ประชาชน (คลิ้กดูภาพ MindMap) ซึ่งต้องมองในประเด็นการคุ้มครองสิทธิ์ฯ ให้มาก ๆ ด้วย ความสำคัญของประเด็นนี้เชิงป้องกันคือ การให้ผู้ประกอบวิชาชีพสาธารณสุขมีคุณธรรมและจริยธรรมชนิดที่ฝังอยู่ในจิตและใจ และคาดหวังว่าจะได้พบเจอกับอาจารย์ ดร.วัลภา คชภักดี รองอธิการบดี ม.ทักษิณ อาจารย์ของผมตั้งแต่ท่านยังอยู่ที่ มอ.หาดใหญ่

     เกินคาด: คิดว่าเกินคาดเพราะที่คาดไว้ ไม่แน่ใจนักในเตอนแรก ก็ได้ตามที่คาดไว้ อีกอย่างหนึ่งที่เกินคาดโดยไม่คาดนึก คือได้พบเจอน้องโอม จาก มอ.ปัตตานี ทีมงานคุณอำนวย หรือ KFC(oP) ภาคใต้ ที่นำนักศึกษามาปฏบัติธรรม ณ วัดป่าลิไลย์ ลำปำ และท่านอาจารย์ ดร.ทวี ที่มาร่วมเป็นวิทยากรได้ชักชวนให้มาร่วมฟังในภาคเช้าด้วย จึงได้เจอกันที่โรงอาหารของ ม.ทักษิณ ในช่วงเที่ยง และนั่งทานข้าวด้วยกัน เกินคาดอีกอย่างหนึ่งก็คือ นศ.ชอบสไตล์การใช้ MindMap ในการนำเสนอมาก จนมีเสียงสะท้อนออกมาว่า อ่านตาม ดูตามไปเห็นภาพการเชื่อมต่อกันได้ดีกว่า PowerPoint และที่จะบอกว่าเกินคาดอีกเรื่องคือการได้เห็นกระบวนการจัดการเสวนาทั้งหมด เป็นเรื่องของ นศ.ทั้งสิ้น ผมเห็นอาจารย์ไม่ไปยุ่งในส่วนไหนเลย

     ที่ยังไม่ได้ตามคาด: คงเป็นประเด็นที่นักศึกษาโดยส่วนใหญ่ จะมีส่วนร่วมเพียงการพยักหน้า ยิ้ม คงคุ้นชินกับบรรยากาศแบบการฟังบรรยายเสียมากว่า แต่มีหลายคน ที่ตั้งคำถาม และเป็นคำถามที่หลากหลายมากขึ้น มีการชวนคุยกันต่อ ซึ่งหาก นศ.ส่วนใหญ่ได้เรียนรู้จากกันเองว่าทำอย่างไร เพื่อน ๆ เหล่านั้น ได้ตั้งคำถามและเปิด/ตามประเด็นได้ดี

     กลับมาแล้วจะทำอะไรต่อ: ก่อนกลับผมได้พูดคุยกับอาจารย์ ดร.วัลภา คชภักดี โดยอาจารย์สนใจที่จะส่ง นศ.มาร่วมลงชุมชนตามแต่โอกาส และตามแต่ นศ.ชอบ เพื่อค่อย ๆ ซึมลึก “คนรักงานชุมชน” เข้าไปในตัวของ นศ. ซึ่งประเด็นผมชอบใจมาก เลยนัดหมายกันว่าจะส่งกำหนดการเวลามีเวทีชุมชนมาให้ หากใครสนใจก็เพียงแค่โทรแจ้งเจ้าภาพ และในรายละเอียดนั้นก็จะได้นัดกับแกนนำ นศ.เพื่อมา ลปรร.กันอีกครั้ง ก่อนขึ้นรถกลับ ผมยังได้พูดทิ้งท้ายไว้คำหนึ่งกับอาจารย์ว่า “ทำให้เขารักงานชุมชนก่อน สำคัญกว่า ก่อนที่เขาจะรู้ว่าต้องจัดการอย่างไรกับชุมชน เพราะเดี่ยวชุมชนจะสอนเขาเองได้ในภายหลัง”

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 47915
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (2)

ชอบประโยคสุดท้ายมากค่ะ

ทิ้งท้ายได้ดีค่ะ

และรู้สึกยินดี ที่มหาวิทยาลัยในบ้านเรา ได้ทำสิ่งดีๆ เพื่อสังคมค่ะ

 

น้องไออุ่น

     เป็นคำที่พี่เองก็เพิ่งเชื่อเมื่อไม่นานมานี้เองครับ "ทำให้เขารักงานชุมชนก่อน สำคัญกว่า ก่อนที่เขาจะรู้ว่าต้องจัดการอย่างไรกับชุมชน เพราะเดี่ยวชุมชนจะสอนเขาเองได้ในภายหลัง”
     หากเรามัวแต่ท่องว่าจะเข้าไปจัดการกับชุมชนอย่างไรตั้งแต่ยังไม่เข้าไปที นั่นก็แสดงว่าเราไม่ได้เคารพภูมิรู้ที่เขามีอยู่เลย หากเราเคารพเราก็ต้องเข้าไปเรียนรู้จากเขาครับ