ไม่มีความผิดพลาด ไม่มีความบังเอิญ ทุกเหตุการณ์ล้วนเป็น พรที่มอบให้แก่เราเพื่อเรียนรู้ (Elizabeth Kubler -Ross)

วันพุธที่ 21 ธันวาคม 2554 

Ico48

 

 

 

ตามคำคมที่ผมโปรยไว้ข้างบน ทำให้ผมนึกว่า คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน ที่คน ๆ หนึ่งรู้จักกับคน ๆ หนึ่ง บนโลกออนไลน์หรือบ้านโกทูโน แล้วมีความปรารถนาดีและความระลึกคิดถึง

 

หลายครั้งในชีวิตของผม มีเรื่องราวของความสุขที่เกิดจากความทรงจำที่ผมมีต่อเพื่อน ๆ มากมาย ผมจึงอยากให้มีความรู้สึกในชีวิตที่เกิดขึ้นกับกัลยาณมิตร ณ ที่แห่งนี้บ้าง ถึงแม้อาจจะเลือนหายไปตามกาลเวลา เหมือนกับฮารุกิ  มุราคามิ กล่าวไว้

 

“ บางครั้งความสุขที่เกิดขึ้น เราเก็บไว้ได้แค่อารมณ์ แต่ในส่วนรายละเอียดระหว่างเหตุการณ์ มันเลือนรางเสมอ ครั้นเวลาผ่านไป ความทรงจำจะแจ่มชัดขึ้น พร้อม ๆ กับความรู้สึกที่ค่อย ๆ เจือลง...”

 

และทุกเหตุการณ์ล้วนเป็นพรที่มอบให้แก่เราเพื่อเรียนรู้  และเมื่อมีโอกาสได้มาจังหวัดพิษณุโลก ผมใยจะพลาดที่จะไปสวัสดีกับยายคิม นพวรรณ พงษ์เจริญ

 

 

เมื่อเป็นการเจอกันครั้งแรก แต่การรับรู้ตัวตนผ่านบันทึกของเราสองคน ทำให้เชื่อมั่นว่า เรามีวิถีทางคล้ายๆ กันบ้าง

 

แต่ผมก็อดกังวลไม่ได้ว่า จะเป็นการรบกวนยายคิมหรือเปล่า ? และยายคิมจะกลัวว่า ผมเป็นนักต้มตุ๋น หรือผู้ก่อการร้ายหรือเปล่า ? และนั้นแหละคือ คำถามแรกที่ผมยิงถาม จนยายคิมตอบว่า “ไม่เลย ช่างคิดไปไกลนะคะ”

 

ผมคงจะเขียนเรื่องราวของยายคิมที่ได้ไปเยี่ยมท่านได้อีกหลายบันทึกครับ แต่บันทึกนี้ ผมมุ่งไปกับการเขียนหนังสือและจิตอาสาของท่าน ยายคิมไม่ได้ทำงานเป็นครูแล้ว แต่วิญญาณยังมีความเป็นครูอยู่เสมอ ปัจจุบันมีความสุขอยู่กับการเขียนบันทึก  ขายกาแฟสร้างความหรรษาที่บ้าน  ดูแลครอบครัวและน้องหมาและจิตอาสาเพื่อเด็ก ๆ

 

ยายคิมมอบหนังสือที่ท่านเขียนเองสองเล่ม ซึ่งเป็นการรวบรวมบันทึกที่เขียนในโกทูโน เล่มแรก คือ ปัญหาพฤติกรรมแก้ได้ โดยวินัยเชิงบวก และเล่มสอง จิตสาธารณะสร้างได้ ราคาเล่มละร้อยกว่าบาท

 

โดยท่านมีความประสงค์ว่า รายได้จากการขายหนังสือจะนำได้ออกค่าย และช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่โรงเรียนบ้านห้วยกอกพัฒนา อ.นครไทย จ.พิษณุโลก ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ท่านสอนนักเรียนเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิตรับราชการ

 

ผมได้ขอหนังสือทั้งสองเล่มมาหนึ่งอ้อมกอด เพื่อได้จำหน่ายให้กับเพื่อน ๆ และญาติ ได้อ่านหนังสือที่ดี และรายได้จากหนังสือผู้เขียนหนังสือได้มีจิตสาธารณะมอบให้เด็กนักเรียนและการออกค่ายเด็ก ๆ ซึ่งสมควรน่าสนับสนุนอย่างยิ่ง

 

ตอนนี้หนังสือที่ผมหอบมานั้น ได้ขายเกือบหมดแล้ว และจะได้โอนค่าหนังสือให้ยายคิมต่อไป ซึ่งผมรบเร้าท่านว่า ช่วยบอกเลขที่บัญชี จะได้โอนเงินให้โดยเร็ว แต่จนบัดนี้ ยายคิมยังไม่บอกเลย เพียงเอ่ยสั้น ๆ ว่า “...รอไว้หลังปีใหม่นะค่ะ..”

 

เนื้อหาสาระของหนังสือทั้งสองเล่มเขียนได้ดีมาก เพราะท่านเขียนจากความรักและการเรียนรู้ในการเป็นครูทั้งชีวิตของท่าน และผมชอบเป็นพิเศษสำหรับข้อความนี้ครับ

 

“...ความภาคภูมิใจในวันนี้ คือ ขอเป็นครูคนหนึ่งที่นักเรียนรู้จัก ไม่มีเกียรติยศหรือโล่ เหรียญรางวัลใด หรือเป็นผู้มีชื่อเสียงในสังคมหรือร่ำรวยมหาศาล ปราศจากคำชื่นชม หรือเสียงปรบมืออันกึกก้อง แต่ฉันพอใจกับการแก้ปัญหาของเด็กไปทีละคน โดยไม่คาดหวังว่าจะประสบความสำเร็จเต็มร้อย...(ปัญหาพฤติกรรมแก้ได้ โดยวินัยเชิงบวก, หน้า 32)

 

สำหรับผมกับเส้นทางมาพบกับยายคิม มีความคุ้มค่ายิ่งกว่าคุ้มค่า และเมื่อหวนคิดเมื่อผ่านผ่านระยะเวลาห่างออกไปออกไป...ความทรงจำก็ยังแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ

 

ความทรงจำที่งดงามของผมกับการเรียนรู้ชีวิตของยายคิม...ชีวิตหนึ่งที่ดีมากครับ

 

“ ...ชีวิตที่ดีคือ ชีวิตที่ได้รับแรงบันดาลใจ

โดยความรัก และนำทางโดยความรู้...” (เบอร์ทรันด์ รัทเชลส์)

 

 

http://www.oknation.net/blog/account.php?id=58347