สิทธิ์ของเธอ

  

 

 

...

เมื่อลมพัดใบไม้ปลิวทาบทิวทุ่ง
หัวใจมุ่งคิดถึงจึงเขียนหา
เธอสบายดีบ้างไหมโอ้กานดา
ฉันคิดถึงทุกเวลา เธอรู้ดี

ก็คิดถึงก็คือมันคิดถึง
อยากจะบอกคำซึ้งซึ้งมากกว่านี้
แต่กลัวเธอจะเบื่อก่อนนอนฝันดี
ฉันจึงเก็บคำนี้ไว้ในใจ

เมื่อลมพัดแผ่วเบาฉันทอดถอน
หลับตาและพักผ่อนนอนฝันร้าย
ความรู้สึกเก็บไว้ไม่ระบาย
หัวใจคล้ายจักเจ็บปวดอวดศักดา

หากพบหน้าคงทำได้แต่ยิ้ม
หน้าพรักพริ้มของเธอละเมอหา
บอกอะไรไม่ได้สุดสายตา
เจ็บอุราเก็บไว้ ณ ปลายใจ

ลมยังพัดต่อไปไม่หยุดนิ่ง
ใจประวิงความคิดมิหยุดได้
อ่านหนังสือฆ่าเวลาเพื่อผ่อนคลาย
จิตเจ็บใจใจเจ็บจิต คิดถึงเธอ

ใครจะไปบังคับใจใครได้
ให้มาเป็นคนสุดท้ายที่พร่ำเพ้อ
โอ้ชีวิตลิขิตเป็นของเธอ
ขอเสนอ...ฉันรักเธอเพียงคนเดียว

...

 

 

 

มหาวิทยาลัยแห่งเวียงบัว

ฤดูหนาว ณ เชียงใหม่

๓ มกราคม ๒๕๕๕

๑๗.๑๑ น.

 

 

......................................................................................................................................................................

อารมณ์ลมพัดพา ...

 

บังเอิญนั่งอยู่ในห้องทำงานที่มหาวิทยาลัยแล้วเงยหน้าไปเห็น "ลมพัด" ต้นไม้ที่อยู่ข้างหน้าอาคาร เป็นลมหนาวที่หนาวเข้ามาถึงใจ

จึงเริ่มต้นที่กลอนบาทแรก แล้วจึงต่อมาเรื่อย ๆ

ถือเป็นบทกวีบทแรกในปี ๒๕๕๕ นี้

 

 

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)

 

......................................................................................................................................................................