สุทรียสาธก ยกเรื่องดีๆมาคุยกัน อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น อย่าเซ็นต์ในสิ่งที่ไม่ได้อ่าน

             ในองค์กรมักมีเรื่องของคนไม่ถูกกัน ทำงานไม่เข้ากัน หัวหน้าไม่เป็นธรรม(ในความรู้สึกของของผู้เสียเปรียบ) และมีพรรค  มีพวกคนที่รู้สึกว่า...เห็นว่า..ตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม มัก พิพากษาตัดสินว่าหัวหน้าว่า ไม่เป็นธรรม จึงมักปรึกษาหาพวก และหาที่ปรึกษา  ผู้ให้คำปรึกษาก็มักผสมโรงพิพากษา"ตาม"          ด้วยความเห็นใจ โดยไม่หาข้อมูลมักขยายวงไปสู่ พวกใคร  พวกมัน  ......

          มีน้องที่ทำงานมาปรึกษามาเล่าให้ผู้เขียนฟังด้วยความอัดอั้นน้อยเนื้อต่ำใจ และพิพากษาหัวหน้าว่า"ไม่เป็นธรรม ลำเอียง"ด้วยเขาเห็นเพื่อนร่วมงานคนที่ไม่ถูกกัน ถูกหัวหน้าเรียกพบ แล้วกลับออกมาด้วยการยิ้มแย้มแจ่มใส  สบายอารมณ์ ก็เข้าใจเอาว่า เพื่อนร่วมงานไปฟ้องหัวหน้า เอาเรื่องไม่ดีของตัวเองไปบอกหัวหน้าแล้วพิพากษาเพื่อนและหัวหน้าโดยคิดเอาว่าคงมีเรื่องไม่ดีตามมาเป็นแน่แท้ ....

        ผู้เขียนก็ให้คำปรึกษา  โดยใช้หลักวิชา AI ของอาจารย์  ภิญโญ  สุนทรียสาธก  ยกเรื่องดีๆ มาคุยกัน  โดยยกสุภาษิตกฎหมายที่บอกว่า"อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น  อย่าเซ็นต์ในสิ่งที่ไม่ได้อ่าน"

         บอกว่ามันอาจจะเป็นเรื่องดีๆก็ได้  แล้วยกนิทานมาเปรียบเปรยเล่าให้ฟังว่า"อย่าเชื่อในสิ่งเห็น" แล้วตัดสินว่ามันดีหรือไม่ดี ดังนิทานเรื่องคนขายรองเท้า.....

 

ณ.ตลาดนัดเปิดท้ายขายสินค้าแห่งหนึ่ง มีคนมาเปิดท้ายขายรองเท้า 3 ร้าน อยู่ห่างกันพอมองเห็น

ร้าน ก. ไม่มีคนเข้ามาในร้านสักคน

ร้านข. มีคนเดินเข้าเดินออกกันขวักไขว่ เลือกรื้อกันสนุกสนาน  

ร้านค. มีคนหิ้วถุงมาในร้านหนึ่งใบ  แล้วเดินไป.....

         ผู้เขียนชวนคิด ถามว่า ร้านใหน Happy กว่ากัน  เขาตอบร้านที่ สอง เพราะคนเข้าไปเลือกซื้อกันมาก ผู้เขียนจึงเล่าต่อว่า...พอตลาด วาย คนขายรองเท้าทั้งสามร้านมาเจอ เขาก็สนทนาถามกันว่า....

ร้านก. เมรอ*แท้วันนี้ซวยฉิบหายขายรองเท้าไม่ได้สักคู่ หมาสักตัวก็ไม่เข้าร้าน อย่าว่าแต่คนเลย 

ร้าน ข. จึงคุยว่ายังดีร้านมึงไม่มีคนเข้าร้าน แต่ร้านกู ซิ ไม่รู้มันบ้าอะไรกัน มันพากันมารื้อมาเลือกกันเต็มร้าน  แต่มันไม่ซื้อสักคู่เดียว

ร้านค.ได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นว่า......

"โหมสู* ยังดีหวากูเหลย....ร้านกู ม้ายรู้อ้ายเมรอนั้นไม่รู้มันเซ่อ*เกือกมาจากร้านไหน มันมาเปลี่ยนร้านกู รำคาญต้องให้มันไป....ซวยจริงวันนี้....

       .แล้วผู้เขียนก็ชวนคุยให้เขาเห็นในสิ่งดีๆ อย่าด่วนตัดสินพิพากษา ในสิ่งเห็นและมันก็เป็นจริงตามคำปรึกษา เพราะว่าเขาได้รับโบนัส จากหัวหน้าในเดือนกันยายนที่ผ่านมา  เขามาบอกผู้เขียนว่า หัวหน้าเป็นคนดีมีความเป็นธรรมกับลูกน้อง...

*.เมรอแท้   = บ้าจริง

*โหมสู  = พวกคุณ

 

*เซ่อ  =ซื้อ 

เรื่องที่เกี่ยวข้อง (พังพอนกตัญญู) วอญ่า(ลิ้งค์แล้วมันไม่ยอมมา)