ต้องขอขอบคุณ GotoKnow มิตรภาพไร้ขีดจำกัด ไร้ขอบเขต ทั้งเพศและวัยที่ทำให้ผู้เขียนมีวันนี้

      

น้องเฏ

  น้องเกต จริญญา กฤติการต์ พบกันครั้งแรกในงานGotoKnow Forum  ครั้งที่ 1 ที่โรงแรมพารไดส์แอนด์รีสอร์ท  หาดใหญ่ ในงานนั้น น้องเกตเป็นเจ้าหน้าที่ของอาจารย์จันทวรรณ ดูเหมือนน้องเกตจะอยู่ฝ่ายต้อนรับวิทยากร

          ผู้เขียนไปร่วมงานก่อนเวลางาน เพราะต้องการไปพบอาจารย์ชายขอบ และคุณสิงห์ป่าสัก ที่มาร่วมเป็นวิทยากร  เจ้าของผลงานรางวัล"สุดคนึง"ที่รู้จักกันมาเมื่อครั้งไปร่วมกับกลุ่มบล๊อกเกอ์"แซ่เฮ" ที่ไปเฮฮาศาสตร์กันที่กระบี่ 

         น้องเกตมาทักมาบอกให้กินข้าวเที่ยงที่โรงแรมด้วยกัน แต่พอวิทยากรมาถึงน้องเกต มาขอโทษ ขอโพยที่ผู้เขียนไม่ใช่ วิทยากร ไม่ที่ว่างให้ร่วมวงฮ่าๆๆๆ.......

          แล้วน้องเกตก็คอมเม้นต์มาในบันทึกว่า"(เกตขอขอบคุณบังมากค่ะที่เข้าใจระบบการทำงาน  ไปปากพะยูนจะแวะไปเยี่ยมค่ะ ปล.คำถามวันนั้นรอเฉลยใน Forum หน้า  รวมทั้งรอคำถามจากบังอยู่ด้วยค่ะ" (จนถึงวันนี้ลืมไปแล้วว่าเราติดค้างคำถามอะไรแก่กัน) 

          หลังจากวันนั้นไม่นานก็ทราบข่าวว่าน้องเขาลาออกจากทีมอาจารย์จันทวรรณ   แต่เราก็ยังติดต่อถึงกันตลอด

         ครั้งที่ 2 น้องเกตุติดต่อขอให้มาร่วมค่ายเยาวชนอาสานานาชาติ ได้ประสานกันทางอาจารย์ ขจิต ไม่รู้ว่าผู้เขียนฟังฟังผิดหรืออาจารย์ขจิตบอกไม่ถูก ปรากฎว่าผู้เขียนเวียนวนที่วัดคลองแหสถานที่เข้าค่ายไปก่อนหนึ่งวัน พร้อมกับลองกองของฝากนักเข้าค่ายหนึ่งเข่ง ต้องกลับปากพะยูนพร้อมลองกอง

คุณพ่อตุ้ม

            ครั้งที่3 น้องเกตประสานงานมาบอกว่าจะให้นักศึกษานานาชาติ..ชาติญี่ปุ่นมาฝึกงานที่โรงพยาบาลปากพะยูน ผู้เขียนได้ติดต่อผอ.ประสานงานที่พักอาศัยด้วยดีใจที่มีอาสาต่างชาติ  พอถึงวันเวลา คุณตาของนักศึกษาเสียชีวิตต้องบินกลับเมืองไป

                    จากนั้นเราไม่นัดหมายกันอีกเลย 

แต่ก็พบปะแวะเวียนผ่านบันทึกกันประจำ จนกระทั่งน้องเกตุมีน้อง"เฏ" บันทึกที่แม่มีต่อลูก "น้องเฏสิบเดือน"  "น้องเฏตกเตียง"มีมาให้อ่านให้ได้ติดตามครอบครอบครัวนี้อย่างไกล้ชิดเสมอมา  พักหลังคุณตุ้ม ลักษณะ รอดตระกูล  พ่อน้องเฏ ก็เข้ามาคุยกันบ่อยขึ้น เป็นการรู้จัก ที่มักคุ้นกันทางGotoKnow เรื่อยมา..........

น้องนาเซียท่าทางไม่ต้อนรับแขกมัวคุยโทรศัพท์

           วันนี้13 สิงหาคม 2554 ตอนเย็นกำลังเพลียกับการถือศิลอด  นอนคลอเคลียกับนาเซีย  ได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านก็ชะโงกไปดู ด้วยความขี้เกียจจากความเพลีย ....

    พลันหญิงสาว อุ้มลูกลงจากรถ เดินมาหา....ฮ่าฮ้าน้องเกตจริญญาเป็นแม่นมั่น แล้วที่อุ้มมานั้น น้อง เฏ ที่เคยเห็นในบันทึก อารามความดีใจส่งเสียงอันดังออกไปทักทายทำให้น้องเฏตกใจร้องให้ฮือๆ........ แล้วชวนน้องเกตเข้าบ้านมานั่งตรงที่กำลังนอน ....แล้วน้องตุ้ม คุณแม่และน้องสาวของน้องเกตก็ลงมาเรียกว่า พาครอบครัวมาเยี่ยมเยียน กันทีเดียว

    ความรู้สึก....อา...ความรู้สึก....  มีบล๊อกเกอร์มากมายหลายคน ที่ผู้เขียนแวะเวียนไปเยือนถึ่งถิ่นที่ ถึงถิ่น ทุกคนต่างมีความรู้สึกกรุณา ปราณี ยินดี ปรีดา  ปราโมทย์ที่ผู้เขียนแวะเวียนไปคารวะ ผู้เขียนก็เช่นกัน ทุกครั้งที่มีบล็อกเกอรมาเยือนถึงบ้านมีความรู้สึกเช่นนี้ตั้งแต่ อาจารย์ชายขอบ น้องปูเปี้ยว เกลอคิม  น้องนัท สองสหายหนานเกิยรติกับอาจารย์เอกจตุพร ดิเรก หมานมานะ น้องจ๋าจากอเมริกา และน้องจริญญา น้องตุ้มลักษณะ น้องเฏ และครอบครัว    วันแม่ปีนี้ผู้เป็นพ่อมีความสุขที่ได้รับอาคันตุกะครอบครัวรอดตระกูล

 

ต้องขอขอบคุณ GotoKnow มิตรภาพไร้ขีดจำกัด ไร้ขอบเขตทั้งเพศและวัย ที่ทำให้ผู้เขียนมีวันนี้

ความสุขของนาเซีย