เวลาพลบค่ำ...

เป็นอีกช่วงเวลาที่ผมชอบ อย่างน้อยเวลาแบบนี้เปิดโอกาสให้เราได้พักผ่อน หลังจากที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

ภารกิจที่สำคัญ (จะเรียกว่าสำคัญสำหรับผม) ก็คือ การเฝ้ามองท้องฟ้า เวลาย่ำค่ำ ของทุกๆวันหากมีเวลาเเละโอกาส

ทุกค่ำ ฉากท้องฟ้าด้านทิศตะวันตก มีปรากฏการณ์สวยๆ ที่มีเมฆเเละดวงอาทิตย์สีส้มให้เห็นอยู่เนืองๆ ท้องฟ้าสวยทุกวัน สวยเเตกต่างกัน

หลายครั้งที่ผมถ่ายภาพนำเสนอความงามของธรรมชาติ...เพื่อนหลายคนมักบอกว่า อารมณ์ที่เจืออยู่ภาพ ดูเหงา..

อาจเป็นเพราะ บรรยากาศของการโบกมือลาของดวงอาทิตย์หรืออย่างไร?  หรือ อาจเพราะ บรรยากาศรอบตัวของคนเฝ้ามอง ที่มองว่า "รู้สึกเหงาๆ" นะ

สำหรับผมเเล้วรูปภาพเป็นงานศิลปะ ที่สื่อสารได้ในทุกมุมมองผ่านต้นทุนประสบการณ์ในขณะนั้น

คนมีความรัก ก็คงเห็นเป็นความสดใส

คนมีความทุกข์ ก็เห็นถึงความอ้างว้าง เหงาหงอย

คนบางคน มองเห็นสัจธรรมที่เกิดขึ้นเป็นวัฏจักร

หลายคนนึกถึงบทกวีหลายบทที่พร่ำถึงอารมณ์อันละไม

เเละบางคน หยิบปากกาขึ้นมาละเลงบทเพลงวรรณกรรมเลยก็ยังมี

ภาพ : จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

สถานที่ : หลักสี่,ดอนเมือง,กรุงเทพฯ

เวลา : 29/05/2011   18.05 น.

 

 

คุณละครับ มองท้องฟ้า เเล้วคิดอะไรอยู่?

 

 

Jutharat :  ชอบมองท้องฟ้าตอนนี้มากๆเลย แต่สวนทางกับความรู้สึกค่ะ มันอ้างว้าง เดียวดายบอกไม่ถูก แต่ก็ทำให้พี่มีพลังทุกครั้งที่อ่อนล้าค่ะ

 

Poonsuk : สวยมากค่ะ ชอบมองฟ้ายามเย็น เพราะมันขลังดี

ในความสวยงามนั้นซ่อนปริศนาแห่งธรรมชาติที่มนุษย์ไม่อาจหลีกพ้น หากแต่สามารถทำความเข้าใจและอยู่ร่วมกันอย่างเป็นธรรมชาติของธรรมชาติ

 

Kissana : กล้องของอาจารย์คงจะดีมากเลยนะคะ...ภาพถึงได้สวยทุกภาพตั้งแต่พี่ได้เห็นมาค่ะ

"ฟากฟ้ายามเย็น....เห็นแสงรำไร....รู้สึกเหงาในใจ....เมื่อไม่มีเธอ"

กลอนนี้พี่แต่งขึ้นมาได้ทันทีเมื่อเห็นภาพถ่ายของอาจารย์ค่ะ....

 

ดวงเเข : ดูแล้วเหงานะคะแต่สวยมาก

 

Pla na ka : สวยจัง มองแล้วคิดถึงบ้านค่ะ

 

Wan Ngamwongwan : คิดถึงคนไกล ฝากใจไปกับแสงสุดท้ายของวัน..ซึ่งคนคนนั้่นไม่เคยรับรู้เลย

 

ส่วนผมเหรอครับ!!!

นอกจากมีความสุขกับการเฝ้ามองท้องฟ้า

เเล้วผมยังมีความสุขที่กัลยาณมิตร ฝากคำคิดถึงผ่านการมองภาพมาให้เสมอ...

 

สิ่งเหล่านี้คือความสุขเล็กๆในวันวันหนึ่งของผมครับ

 

 

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

กรุงเทพฯ