วิธีคิดของหลักสูตรท้องถิ่น น่าจะเป็นการเชื่อมสายใยระหว่่างชีวิต และการเรียนรู้...

คุณอาซีซะ  และมินา จาก สถาบันวิจัยและพัฒนาสุขภาพภาคใต้ (วพส.)มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เขียนอีเมลล์มาคุยและแลกเปลี่ยนเรื่อง การจัดทำหลักสูตรท้องถิ่น กระบวนการน่าจะเป็นอย่างไร?

ทำให้ผมคิดทบทวนหลายครั้งเพราะพื้นฐานผมเองก็ไม่ได้ชัดเจนเรื่อง งานด้านการศึกษาสักเท่าไหร่ แต่ก็มีมุมมองของการเป็น "นักวิจัยและพัฒนา" ช่วยมองในมุมของผม

ผมมองว่า คำว่า "หลักสูตรท้องถิ่น"  ชื่อบอกชัดเจน ว่า หลักสูตรนี้เพื่อใคร?

หากไม่ได้ทำขึ้นเพื่อคนในท้องถิ่น ทำขึ้นเพื่อตอบสนองการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับวิถีชุมชน เป็นการจัดทำขึ้นเพื่อเป็นนวัตกรรมอุดความอ่อนด้อย พิกลพิการของระบบการศึกษาปัจจุบัน

ที่ผู้คนมักเดินทางออกห่างจากบ้านของเราไปเรื่อยๆ ไปชื่มชมดาวศุกร์ ดาวเสาร์ แทนที่จะหันมามองของดีที่อยู่ใต้ถุนบ้าน...สิ่งดีๆเหล่านี้กลับถูกมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย

เศรษฐกิจแบบทุนนิยมก็เป็นปัจจัยหนึ่ง ที่ระบบการศึกษาสร้า้งคนเพื่อรับใช้วิถีแบบนั้น...ช่าง สวนทางกับเศรษฐกิจพอเพียงสิ้นดี

ว่าด้วยเรื่องของหลักสูตรท้องถิ่น ผมมองไปถึงเรื่อง การมีส่วนร่วมอย่างแท้จริงระหว่าง สถาบันกับชุมชน กระบวนการที่จะได้มาซึ่งหลักสูตรท้องถิ่น น่าจะสำคัญมากที่สุด ถือว่าเป็นหัวใจของการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น

มีหลายๆโรงเรียน สร้างหลักสูตรท้องถิ่นขึ้นมาเอง ตามใจฉัน แต่ขาดมิติการมีส่วนร่วมของชุมชน เป็นความผิดพลาดมหันต์ที่เป็นเหมือนจุดอ่อนของหลักสูตรท้องถิ่น

วิธีคิดของหลักสูตรท้องถิ่น น่าจะเป็นการเชื่อมสายใยระหว่่างชีวิต และการเรียนรู้...

ซึ่งนับวันสายใยที่ว่า ...จะขาดสะบั้นลงทุกที