เมื่อสิงห์เหนือปะทะเสือใต้...ในชายคาบ้านเดียวกัน
อีกสิบกว่าวัน น้องจิ้น(เจ้าตัวเล็ก) จะต้องเป็นตัวแทนของโรงเรียนไปร่วมสอบแข่งขันเพชรยอดมงกุฎ ระดับ ป.6 วิชาคณิตศาสตร์ที่กรุงเทพฯค่ะ
ช่วงนี้ก็เลยต้องติวเข้มกันหน่อยค่ะ น้องจิ้นต้องไปติวที่โรงเรียนตั้งแต่ 7 โมงเช้า พอตกเย็นคุณครูก็จะแถมการบ้านมาให้ เป็นตัวอย่างข้อสอบให้มาฝึกทักษะต่อที่บ้านอีกปึกใหญ่
แน่นอนค่ะ แมงโม้ย่อมจะบินว่อนเต็มบ้านไปหมด....
"สมัยแม่เด็กๆนะ สอบแข่งขันคณิตศาสตร์ได้ที่สามของภาคเหนือเชียวนะเฮ้อ!....เดี๋ยวแม่ช่วยติวให้"
"เฮ่ย! ป๊าก็เป็นที่หนึ่งของภาคใต้เหมือนกันนา....ป๊าสอนให้ก็ได้"
ในชายคาบ้านนี้...ยังไง๊..ยังไง..ก็ต้องยอมพี่เม่ยกันอยู่แล้วค่ะ พี่เม่ยจึงได้สิทธิ์ในการสอนก่อน เริ่มต้นสอนไปก็ดูท่าจะดีค่ะ ข้อไหนๆคุณแม่ก็ทำได้หมด....ฝ่ายลูกก็ทึ่งว่า แม่เก่งจัง!
แต่....ทำไมนะ...เวลาเราสอนลูกข้อนึง ลูกก็ทำได้ข้อนึง พอขึ้นข้อใหม่ก็ต้องสอนกันใหม่อีก ทั้งๆที่แนววิธีคิดก็เหมือนเดิมนี่นา...ทำไมทำเองไม่ได้?....
คุณพ่อบ้านมายืนแซวอยู่ข้างๆว่า
"อย่างนี้เวลาน้องจิ้นไปสอบต้องให้แม่ไปนั่งข้างๆ ไม่งั้นคิดไม่ออก!!!"
อ้าว! พูดอย่างนี้ก็สวยนะสิคะ ไหนลองให้คุณพ่อบ้านสอนบ้างสิ ...พอคุณพ่อบ้านเริ่มสอน พี่เม่ยที่ยืนฟังการสอนอยู่ก็หัวเราะก๊ากเลยค่ะ โอ๊ย! จะอะไรกันนักหนา สอนข้อนึงใช้เวลาร่ายยาวคุยกันเป็นครึ่งชั่วโมง ถามตอบกันอยู่นั่นแหล่ะ! แล้วเมื่อไรจะทำครบทุกข้อกันละนี่.....พอได้เหนื่อยกันล๊ะ!
แต่...เอ๊ะ! เงียบเสียงคุณครูป๊าไปเสียแล้ว พี่เม่ยแอบเดินไปดูเห็นน้องจิ้นก้มหน้าก้มตาขมีขมัน "ทำเอง" ไปได้ตั้งหลายข้อ ไม่เห็นต้องให้สอนกันทุกข้อเหมือนที่แม่สอนเลย......ฝ่ายคุณครูป๊าก็ไปนั่งดูทีวีหน้าตาเฉย
เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย เวลาเราสอน "ลูกทำเองไม่ได้" เวลาคุณพ่อบ้านสอน ลูกกลับ"ทำเองไปได้ตั้งหลายข้อ" ...แบบนี้พี่เม่ยก็เสียฟอร์ม "สิงห์เหนือ" หมด....จึงไปเลียบๆเคียงๆถามคุณพ่อบ้านว่า
"ป๊า...สอนลูกยังไงเหรอ เห็นลูกเข้าใจดีทำได้หมดทุกข้อเลย.... ทีเวลาแม่จ๋าสอนนะ ต้องคอยเริ่มต้นให้ทุกข้อ บอกวิธีคิดทุกข้อเลย"
คุณพ่อบ้านอมยิ้ม แล้วก็เฉลยว่า....
"ก็เวลาคุณสอนลูก เห็นแต่บอกให้เขาคิดตามไปเรื่อยๆ...จนเขาคิดเองไม่เป็น....."
"แต่เวลาป๊าสอน จะตั้งคำถามให้เขาตอบเพื่อหาจุดอ่อนเขาให้เจอ แล้วแก้ไขที่จุดอ่อนของเขา....อธิบายให้เข้าใจถ่องแท้...หลังจากนั้นเขาก็จะคิดเองได้ตลอด"
ยอมค่ะ! สิงห์เหนือในวันนี้ ต้องยอมแพ้เสือใต้สักวันหนึ่ง....
เพราะ กลยุทธ์ "กำจัดจุดอ่อน" นี่เองค่ะ
ใช้ปิยะวาจาได้น่ารักจังคนบ้านนี้..."แม่จ๋า" Vij จะจำไว้ต้องหัดพูดไว้บ้าง...เขาบอกว่าสาวเหนือพูดหวานคะจ้าว...เผื่อไว้พูดในอนาคต...แต่พูดแบบภาษาใต้นะค่ะ
คุณพ่อบ้านพี่เม่ย...สอนลูกดีจังค่ะ...สงสัยใช้วิธีนี้สอนพี่เม่ย...จนไม่ยอมกลับเมืองเหนือ (ยิ้ม ๆ)...คนใต้พูดไม่หวานแต่จริงใจค่ะพี่เม่ย...ไม่เชื่อถามคุณพ่อบ้านพี่เม่ยดูได้
KM ในบ้านสิคะเนี่ยะ
...ส่วนคุณรัตติยาเป็น "ยุง" ละกันนะคะ!
คุณหมอนนท์...คะ
"ถูกต้องแล้วคร้าบ!"
สาวเหนือบ้านใดคะ พี่เม่ย
คุณหมอนนท์ คะ
พี่เม่ยน่ะ อดีตสาว(?) "อุตรดิตถ์"เมืองงามที่คุณปภังกรได้กรุณาเล่าให้อ่านไว้มากมายค่ะ...ที่นี่...และ...ที่นี่
ขอบพระคุณพี่เม่ยมากนะคะ...กะปุ๋มตามมาจากบันทึก "ความรักที่แท้คะ"...
....................
หลานอะตอมกับน้ากะปุ๋มทำงานร่วมกันได้อย่างเดียวคือ "เขียนรูป" ...คะ...เป็นเรื่องเดียวที่น้องอะตอมเขาจะทึ่งน้าสาวคนนี้มาก...แต่เรื่องอย่างอื่น...เขามองว่าเรา...เป็นวัยเดียวกัน...เขาไม่เชื่อฝีมือคะ...ยิ้มๆ
มาอีกรอบคะ...รบกวนพี่เม่ยลบ คห. อันแรกของกะปุ๋มได้นะคะ....
งานนี้...เฉพาะเหนือกับใต้...เหรอคะ...
สาวอิสาน..."รอรัก"..มาแจมผิดงานหรือเปล่าเนี๊ย!
.....
ภาคไหน...ก็รัก...จริงและจริงใจ...ทั้งนั้นแหละคะ...เพราะเราคือ "คนไทย"....รักประเทศไทยเจ้าคะ...
*^__^*
สวัสดีครับ..
สอนให้จำทำให้ดูย่อมรู้แน่
หลายวิธีมีไว้แก้โจทย์ปัญหา
สอนให้คิดคือสุดยอดแห่งปัญญา
เมื่อเติบใหญ่ในวันหน้ากล้าแกร่งจริง
เรียน พี่เม่ยด้วยความเคารพ ถึงผมจะเป็นผู้ชายแต่ก็ใช่ว่าจะเข้าข้างเพศเดียวกันเสมอไป แต่วันนี้ขออยู่ข้างๆคุณพ่อบ้านครับ
ติดตามด้วยความสุขครับ ทั้งตัวบันทึกและความเห็นทั้งหลาย
“พอได้เหนื่อยกันล๊ะ!" ... อ่านแบบได้ยินเสียงอีกแล้วครับ
คุณไอศูรย์แนะนำให้ติดตามผลงานโดยเฉพาะเรื่องลูก ..อ่านแล้วก็ได้ข้อคิดและมุมมองใหม่ในการสอนลูก...เป้าก็สอนแนวเดียวกับพี่เม่ยนี่แหละ จะได้ปรับใช้ต่อค่ะ