คำที่เธอพูดออกมาคล้ายเสียงแห่งความสำนึกแห่งความเป็นย้อนกลับมาตักเตือนตัวเอง

ฉันฆ่าคนตาย-3

โสภณ เปียสนิท

...........................

 

 

                  หลวงตาพยายามปลอบใจ “โยมคิดไปเองหรือเปล่า” “เธอจ้องหน้าหนู เหมือนขู่อาฆาตจนขาดใจตายไปต่อหน้าต่อตา” หลวงตานิ่งปลง “เออหนอ สมัยนี้บาปกรรมเดินทางมาเร็วเหลือเกิน” ท่านกล่าวช้าๆ “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ทำใจให้สบายเถอะ” แต่เธอยืนยันตัวสั่นเทา “จริงนะหลวงพ่อ เหมือนเธอต่อว่า อุตส่าห์มาให้ช่วยเหลือ แต่กลับมาฆ่าเธอ” คำที่เธอพูดออกมาคล้ายเสียงแห่งความสำนึกแห่งความเป็นคนย้อนกลับมาตักเตือนตัวเอง พูดเสร็จแล้วเริ่มสะอึกสะอื้นอีก สีหน้าตื่นกลัวมากมายไม่อาจควบคุมอารมณ์อันระอุอยู่ภายใน

                  ท่านวางท่าเรียบเฉยถามต่อ “เรื่องเป็นอย่างไรต่อเล่าโยม” “เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน หนูขับรถกลับบ้าน ด้วยความกังวล ตอนมองกระจกหลัง เห็นคนไข้ที่ตายนั่งรถมาด้วย จ้องมองหนูด้วยสายตาอาฆาต” “แล้วทำอย่างไรโยม” “หนูบิดกระจกไปทางอื่น ทนขับรถจนถึงบ้าน เล่าให้สามีฟัง สามีช่วยปลอบต่างๆ นานา แต่หนูยังเห็นคนไข้คนนั้นมาจ้องมองด้วยสายตาอาฆาตทุกวัน จนแทบไม่เป็นอันกินอันนอน”

                หลวงตาอาจเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างบนใบหน้าและดวงตาของเธอ “แล้วคุณโยมตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไป” “หนู...คือ...” เธอมีอาการอ้ำอึ้งอย่างเห็นได้ชัด “ว่าไปซิโยม บอกไปตามที่คิด” หลวงตาเร่งรัดให้พูดความจริง “หนูอยากทำบุญก่อนกลับไปฆ่าตัวตาย” หลวงตาสะดุ้งเล็กน้อย ทำทีวางเฉยเหมือนเห็นเป็นเรื่องธรรมดา “ฆ่าตัวตายอย่างไร” “หนูมาเช่าโรงแรมอยู่ใกล้ๆ วัดไว้แล้ว พร้อมแอบเอาปืนพ่อบ้านมาด้วย” หลวงตามีสีหน้าชอบกล “ปืนอยู่ในกระเป๋าหรือ” มองไปที่กระเป๋าถือของเธออย่างระแวง “เปล่าค่ะ ซ่อนใต้ตู้ที่โรงแรม”