ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมตระเวนถ่ายภาพตามสถานที่ต่างๆหลายแห่ง รู้สึกเพลินหรือมีความสุขครับ นึกดูก็แปลก  ก็แค่ถ่าย ก็แค่ดู สวย ไม่สวย แค่นี้จริงๆ ไม่ต้องมีอะไรตอบแทนมากไปกว่านี้ เปรียบเทียบกับงานที่ตัวเองทำในปัจจุบัน ถ้าทำให้ครูสอนอย่างเพลิดเพลิน หรือมีความสุขได้ ถ้านักเรียนเรียนอย่างเพลิดเพลินได้ ก็ไม่ต้องอะไรอย่างอื่นอีกแล้ว การปฏิรูปการศึกษาที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งในบ้านเมืองเรา น่าจะคำนึงถึงเรื่องนี้ให้มาก  

หลายครั้งในการถ่ายภาพ ได้พบกับเด็กๆ ซึ่งอาศัยอยู่ในชุมชนนั้นๆ ถ้ามีโอกาสจะซักถาม ชวนพูดคุย โดยเฉพาะผู้ซึ่งแสดงท่าทีสนใจ หรือสงสัยการถ่ายภาพที่ตัวเองกำลังกระทำอยู่ เด็กๆน่ารักเสมอครับ

ครั้งหนึ่งไปถ่ายสะพานแขวนที่บางพยอม เป็นสะพานสร้างใหม่ เพื่อความสะดวกในการสัญจรข้ามฝั่งแม่น้ำของประชาชน ฝั่งหนึ่งเป็นบางพยอม อีกฝั่งเป็นพลายชุมพล ใกล้ท่าน้ำหน้าวัด ซึ่งเคยไปถ่ายพระอาทิตย์ตก เป็นสองชุมชนคนละฝั่งแม่น้ำน่าน ในอำเภอเมืองพิษณุโลกนี่เองครับ

หลังจากเดินถ่ายฝั่งนี้บ้าง ฝั่งโน้นบ้าง จนเหงื่อชุ่มแล้ว ขณะเตรียมกลับบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก 2-3 คน เดินสวนมาพอดี เธอกำลังจะข้ามไปอีกฝั่งหนึ่ง จากการได้พูดคุย ทำความรู้จัก จึงขอถ่ายภาพเป็นที่ระลึก

อีกครั้งหนึ่งเย็นมากแล้ว เร่งขับรถไปอำเภอบางระกำ ซึ่งเป็นพื้นที่ประสบอุทกภัยทุกปี ตั้งใจจะไปเก็บภาพความเดือดร้อน ความยากลำบาก ในการอยู่อาศัยของชาวบ้าน รวมทั้งบรรยากาศน้ำท่วม ปกติชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบ จะหนีน้ำ อพยพครัวเรือน ข้าวของ เครื่องใช้ มาตั้งเพิงพักสองฟากถนน แต่ล้มเหลวครับ ฝนมาอีกแล้ว ยิ่งใกล้ถึง ฟ้ายิ่งมืด สุดท้ายต้องวกรถกลับหนีฝน แต่ก็ทำให้ได้แวะเก็บภาพอันสวยงามของวัดเก่าแก่อีกแห่งหนึ่งในเมืองพิษณุโลก วัดจุฬามณีครับ 

ระหว่างที่เพลินเก็บภาพอยู่นั้น สังเกตเห็นเด็กชาย 2-3 คนเดินผ่านไป แต่ประเดี๋ยวก็ย้อนกลับมาอีก จึงชวนพูดคุย ถามไถ่ พร้อมขอถ่ายภาพเช่นเคย 

ผมมาเป็นครู ทั้งที่มิได้มีเป้าหมายแต่แรกจะเป็นครู แต่ครั้นได้รับโอกาส จึงรู้ว่าอาชีพครูถูกจริตตัวเองเป็นอย่างมาก วิถีชีวิตเรียบง่าย ไม่ต้องแข่งขันกับใคร แค่แข่งกับตัวเอง เป็นข้าราชการที่มีอิสระพอสมควร เงินทองพอมีใช้ พอมีส่งลูกเรียน มีหนี้ก็ยังมีปัญญาใช้หนี้(ฮา) 

เคยบอกตัวเองว่า น่าจะได้รับอิทธิพล แนวคิดจากวิถีชีวิตของพ่อและแม่มามาก เพราะท่านทั้งสองเป็นครู นับเป็นความโชคดีอย่างยิ่งของผม แม้เป้าหมายไม่ชัด แต่ก็เลือกอาชีพได้ตรงกับตัวเองพอดี 

อีกอย่างหนึ่งในอาชีพครูของผม ซึ่งนับเป็นความโชคดีโดยบังเอิญเช่นกัน งานครูต้องคลุกคลีอยู่กับเด็กๆทั้งวัน จนเกษียณชีวิตการทำงานโน่นเลย ก็ไม่ถึงขนาดว่าเป็นคนรักเด็กอะไรดอกครับ ดูคล้ายคำตอบบนเวทีประกวดสาวงามยังไงไม่รู้(ฮา) รู้ตัวเองดีว่าไม่ถึงขั้นนั้นแน่ๆ

แต่ผมชอบความใสซื่อ ความไร้เดียงสา หรือ ความบริสุทธิ์ของเด็กๆครับ