สืบเนื่องจากอนุทิน ของวันนี้

"คนเราไม่ได้เป็นสายเลือดเดียวกัน แต่ถ้ามาอยู่ร่วมกัน มาใช้ชีวิตด้วยกัน

ท้ายที่สุดก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันได้ ความผูกพันนั้นก่อตัวขึ้นทุกวินาที"

จริงๆแล้วเป็นประโยคในละครญี่ปุ่นเรื่องหนึ่ง (ได้ฟังแล้วชอบ..ทำให้คิดต่อ..)

เราทุกคนต่างที่มา ต่างความคิด ต่างพื้นฐานการเรียนรู้ เมื่อมาใช้ชีวิตร่วมกันไม่ว่าจะเป็น

ที่ทำงาน หมู่เพื่อน สังคม ก็ต้องรู้จักเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ผ่อนหนักผ่อนเบาให้กัน

อาจมีหงุดหงิดไม่พอใจในบางครั้ง (-_ -")

ในห้วงความคิดหนึ่ง:-

ที่มันรู้สึกวุ่นวายใจนัก ก็อยากอยู่คนเดียว แต่ในทางกลับกัน

มนุษย์เรา อยู่คนเดียวได้จริงหรือ ?

บ้างครั้งคิดว่าจะพยายามทำอะไรด้วยตนเองให้มากที่สุด โดยที่ไม่ต้องพึ่งใคร

แรกๆก็ดีนะ...แต่มันรู้สึกเหมือนเหงาๆ  นั่นคือ การที่รู้สึกว่าไม่มีสังคม ไม่มีการปฎิสัมพันธ์

........

เมื่อครั้งมีชีวิตเป็นเด็กหอ เข้ามาเรียนในมหานคร มันช่างอ้างว้าง ไร้ที่แอบอิง

เพื่อนข้างห้อง มีแม่มาเยี่ยมมันช่างทำให้..คิดถึงแม่เหลือเกิน

ความน่ารักของเพื่อนและแม่ ทำให้เราร้องขอว่า "วันนี้ขอยืมกอดแม่หน่อยนะ"^_^

พลังแห่งความรักมันแผ่ซ่าน เราเปิดรับเพื่อน "ดิว"ไว้ทันใด

จากวันนั้นถึงวันนี้ความผูกพันได้ทำหน้าที่ผสานเราจนเป็นครอบครัวเดียวกันซะแล้ว

ฉะนั้น  หากเราเปิดใจ พยายามเข้าใจยอมรับ กับคนที่หลากหลายเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันได้โดยไม่คิดหนักใจแต่ประการใดเลย  เพราะแม้แต่สัตว์เลี้ยงเราต่างยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวได้ ..

 ไม่มีเหตุผลใดที่คนเราจะมาเป็นครอบครัวเดียวกันไม่ได้

Open your mind 

ขอให้มีความสุขใจกันทุกผู้ทุกคนนะค่ะ