ขอเล่าต่อจากบันทึกที่แล้ว  ซึ่งได้เล่าเฉพาะการแสดงออกของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓  โดยบันทึกนี้จะเป็นการเล่ารวม ๆ ของนักเรียนทุกชั้น  ซึ่งนอกจากพูดหน้าห้องประชุมแล้ว  แต่ละคนทะยอยกันมากราบ กอด พูดแสดงความรู้สึกและถ่ายภาพกับครู  พบว่านักเรียนได้พูดออกจากใจจริงได้ดีกว่าจับไมค์พูดหน้าห้องประชุม  รวมทั้งการร้องเพลงที่แต่งขึ้นเองและเพลงโปรดของนักเรียน

       คนที่พูดไม่ออกเพราะยังมีน้ำตาไหลอาบแก้มอยู่ก็หลายคน  ได้แต่มาซบมากอดผ่านความรู้สึกได้อย่างซาบซึ้ง  ยังมีอีกมากมายที่เป็นความประทับใจและอิ่มเอิบและต้องเก็บและจดจำอย่างไม่มีวันลืม

       เด็กชายชั้นมอสอง  คลานมาหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเปิดเผย  ทำท่ากระโดดกบมาซบอยู่ใกล้ ๆ "รักมาก รักนาน ๆ กอดนาน ๆ" เสียงบอกรักของน้องป๋องแป๋ง กอดกันนานจริง ๆ คู่กับน้องบอล  ซึ่งไม่พูดอะไรเลย  นักเรียนชั้นมอสองเป็นนักเรียนที่ได้เรียนกับครูคิมมากที่สุด  คือเรียนภาษาอังกฤษกับครูคิมมาตั้งแต่ชั้นปอหนึ่ง  เป็นเวลาถึงปัจจุบัน ๘ ปี  เท่ากับเวลาที่ครูคิมสอนอยู่ในโรงเรียนนี้

       นักเรียนชั้นมอสองทั้งชายและหญิง  รวมทั้งชั้นอื่น ๆ แสดงความรู้สึกไม่ต่างกัน "หนูรักคุณครูค่ะ วันนี้หนูรักคุณครูอย่างไร  วันต่อไปหนูก็ยังรักคุณครูเหมือนเดิมค่ะ คุณครูดูแลสุขภาพนะคะ  หนูจะไปหาคุณครูค่ะ คุณครูอย่าลืมหนูนะคะ  คุณครูกลับมาเยี่ยมหนูและเพื่อนอีกนะคะ  หนูจะเป็นเด็กดีค่ะคุณครู" 

       มีบางคนที่เป็นนักเรียนย้ายมาใหม่จะบอกว่า "หนูได้เรียนกับคุณครูเพียงปีเดียวเองค่ะ" และบางคน "หนูกำลังจะขึ้นชั้นมอหนึ่งในปีหน้าคิดว่าจะได้เรียนกับคุณครู  ก็คงไม่ได้เรียนแล้วค่ะ"  รวมทั้งบางสิ่งที่นักเรียนอยากจะบอก "ต่อไปหนูคงไม่ได้ฟังนิทานจากคุณครูอีกแล้วค่ะ"

        "น้องอิ๋ง" นักเรียนชั้นปอห้า ได้แต่งเพลง "นะคะคุณครู" และออกไปร้องไห้ฟังว่า "เหมือนว่าฟ้ากำหนดไว้ ให้เราได้พบกัน กับสิ่งที่คุณครูคิมทำ มันมากพอ  ขอเพียงแค่ความรู้สึกที่ดีให้กัน  แค่นี้ก็รู้สึกไหวหวั่น   อยากให้คุณครูนั้นรู้ว่า  ยังมีเด็กคิดถึงคุณครูมากมาย  ถ้าคุณครูจากไปโปรดอย่าได้ลืมนักเรียน  นะคะคุณครู"

       "น้องกิ๊ฟ" นักเรียนชั้นปอห้าอีกคนหนึ่ง  ได้แต่งเพลงและออกไปร้องหน้าห้องประชุมเช่นกันชื่อว่าเพลง "บอกรักคุณครู"  มีเนื้อความว่า "อยากให้คุณครูรู้ว่า  ยังมีหนูอีกคนหนึ่งที่อยู่เคียงข้างครูเสมอมา  อยากให้คุณครูได้รู้ไว้  แม้คุณครูจะไม่เห็นคุณค่า  หนูสัญญาว่าจะรักคุณครูตลอดไป เหตุผลแค่เพียงบอกว่า  หนูรักคุณครู  เก็บมันเอาไว้บอกคุณครูว่าหนูรักคุณครู  อยากบอกให้คุณครูรู้ว่าคุณครูยังมีหนูอยู่อีกคน  อยากให้คุณครูฟังซ้ำ ๆ ว่าหนูรักคุณครู"

          นอกจากนั้นยังมีบันทึกแสดงความรู้สึกของนักเรียน  ที่อ่านแล้วอึ้ง แม้ว่าบางเรื่องลืมไปแล้ว  แต่นักเรียนจำได้  น้องนักเรียนหญิงชั้นปอห้าคนหนึ่งเขียนแสดงความรู้สึกว่า  "เสื้อกันหนาวที่คุณครูให้หนูเมื่ออยู่ชั้นปอหนึ่งมันยังอุ่นถึงวันนี้ค่ะ"  สำหรับบันทึกแสดงความรู้สึกกำลังทะยอยมาเรื่อย ๆ จะนำมาเล่าในบันทึกต่อไป

         การแสดงความรู้สึกของเด็ก  ออกมาจากใจจริง ใสซื่อ โดยเฉพาะเด็กวัยเล็ก  ส่วนเด็กโตเข้าสู่วัยรุ่น  หากได้รับการอบรมสั่งสอน ได้เห็นแบบอย่างที่แสดงออกด้วยน้ำใสใจจริงของครูหรือผู้ใหญ่  จะทำให้เด็กมีนิสัยในการแสดงความจริงใจได้  รวมทั้งการแสดงความอ่อนโยน  การบอกหรือสื่อเพื่อผ่านความรักความเอื้ออาทร  สิ่งเหล่านี้มาจากสิ่งแวดล้อมและการฝึก การอบรมบ่มนิสัย