บันทึก...แวะมาทักทายยามคิดถึงโกทูโน  อิอิ

ตัดสินใจเดินทางกลับบ้านหลังจากภาระหน้าที่งานมากมายถาโถมเข้ามามาเยี่ยมคุณพ่อซึ่งเตรียมผ่าตัดใหญ่ในวันที่ ๑๕ นี้เนื่องจากท่านป่วยเป็นเบาหวานมานานและเริ่มมีอาการไตแทรกซ้อนเล็กน้อยตอนนี้

   กลับมาบ้านรอบนี้ลองซื้อนมแพะมาให้ท่านลองทานก็อัลฮัมดุลิลละฮฺไปพบคุณหมอวันนี้ที่ รพ. เบาหวานดีขึ้นมากจนหมอให้เป็นผู้ป่วยดีเด่น ๑ ใน ๓ คน ฮิฮิ...ท่านกลับมายิ้มได้เลยอัลฮัมดุลิลละฮฺ(ขอบคุณพระเจ้า) สงสัยคงถูกกับนมแพะ รอบนี้กลับมาเป็นคนควบคุมอาหารให้ท่านเองได้ผลครับเพราะท่านไม่ค่อยจะฟังใครยกเว้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ อิอิ

   ไปทำงานในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้มานานนั่งคิดและพูดคุยกับที่บ้านทุกคนอยากให้กลับมาทำงานที่บ้าน(นครฯ) แต่ก็คงต้องขอคุยกันยาวหน่อยเรื่องนี้รอให้คุณพ่อออกจาก รพ. ก่อนอาทิตย์หน้าก็คงต้องใช้เวลาพักฟื้นสักอาทิตย์กลับมาคิดว่าจะไม่มีเรื่องกวนใจไหงได้รับโทรศัพท์จากหลายหน่วยงานโทรมาติดต่อเรื่องการเป็นวิทยากรมากมายเหลือเกินปฏิเสธกันเป็นว่าเล่นเพราะไม่อยากรับงานใดๆรอให้เสร็จเรื่องที่บ้าน แต่บางรายยอมเปลี่ยนวันจัดเพื่อจะให้ไปให้ได้ เฮ้อ...เหนื่อยใจจริงๆ

       กลับไปสามจังหวัดรอบนี้ก็ติดเป็นวิทยากรติวเอนท์ยาว ๓ วันที่ ร.ร.มูลนิธิอาซิสสถานทราบว่าไม่ยอมหาวิทยากรท่านอื่นยอมเปลี่ยนวันให้ว่างวันไหนก็ได้เพราะจัดใหญ่น้องๆร่วม ๕๐๐ คนขอให้ไปเป็นวิทยากร ๒ วัน ๒๕-๒๖  ต่อด้วยที่ วอศ. (วิทยาลัยอิสลามศึกษา ม.อ.ปัตตานี) งานนี้คงต้องวุ่นกันอีกอยากพักมากครับแต่แต่ละหน่วยงานช่างหาคนติดต่อมาจริงๆจะปฏิเสธก็เกรงใจท่านๆมากเลย (ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นด้วยดีด้วยเถิดครับ)

          "ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าบ้านเราจริงๆ"...