เอวัง วุตฺเต...กำลังจะมันในอารมณ์การถามตอบโปรดติดตามตอนต่อไป...อิ อิ อิ.

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ช่วงนี้มีเรื่องเล่าต่อตอนที่พระนาคเสนรับหลักการแล้วก็มีเหล่าพระสงฆ์ขอร่วมเดินทางไปยังประเทศโยนกที่พระยามิลินท์ปกครองอยู่และช่วงนั้นมีพระอายุบาลมาปฏิบัติธรรมอยู่ไม่ไกลจากประเทศนั้น  ทำให้พระยามิลินท์ไม่รอช้าเข้าไปถามปัญหาทันทีว่า...การบวชของพระคุณเจ้านี่มีประโยชน์อย่างไรรึ...โอ...พระราชาการบวชนี้เป็นการประพฤติธรรมเกิดประโยชน์แก่เทวดาและชาวโลก...พระยามิลินท์ถามต่อไปว่า...ถ้าเป็นคนธรรมดาแต่ประพฤติธรรมเล่าจะมีประโยชน์หรือไม่พระคุณเจ้า...ก็จัดว่าเป็นประโยชน์เช่นกันละ...

อ้าว...แล้วการบวชเป็นพระกับการอยู่เป็นโยมก็ไม่ต่างกันแล้วจะบวชไปทำไมละ...

ทีนั้นพระอายุบาลเลยนั่งนิ่ง ๆ พระยามิลินท์ก็อำลาเข้าวังไปให้ทุกข์ระทมใจในปัญหาที่ถามออกไปแล้วไม่สะใจที่ได้รับคำตอบนั่นแล...อะถะ โข มิลินโท   ราชา...วันหนึ่งได้ฟังจากบริวารมาแจ้งว่ามีพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อนาคเสน...พวกเจ้าอย่าช้าสิ...รีบไปนิมนต์ท่านเข้ามายังประเทศของเราโดยเร็ว...เอาราชรถไปรับเลยละ...เมื่อพระยามิลินท์เห็นขบวนพระสงฆ์เข้ามาภายในประเทศอย่างสง่างาม...จิตตัง  นะ  สัณฐะติ...ทำให้พระองค์ทรงหวั่นใจยังไงชอบกล...หลังจากทักทายกันแล้วพระยามิลินท์ก็เริ่มกล่าวว่า...นมัสการพระคุณเจ้าโยมนี้ต้องการพูดคุยกับพระคุณเจ้า...

พระนาคเสนตอบว่า...โอ...พระราชา  อาตมาก็ปรารถนาอยากฟัง...

พระยามิลินท์ว่า...โยมพูดคุยแล้วพระคุณเจ้าฟังเอาเถิด...

พระนาคเสนว่า...อาตมาฟังแล้ว...

พระยามิลินท์ว่า...ได้ยินว่าอย่างไรละ...

พระนาคเสนว่า...ก็พระราชาที่พูดคุยนั้น  พูดคุยอย่างไรละ...

พระยามิลินท์ว่า...โยมจะถามพระคุณเจ้า...

พระนาคเสนว่า...ถามมาเถิด...

พระยามิลินท์ว่า...โยมถามแล้ว...

พระนาคเสนว่า...อาตมาก็ตอบแล้ว...

พระยามิลินท์ว่า...ตอบอย่างไรละ...

พระนาคเสนว่า...ก็ถามอาตมาอย่างไรละ...

เอวัง  วุตฺเต...กำลังจะมันในอารมณ์การถามตอบโปรดติดตามตอนต่อไป...อิ อิ อิ.