ต่อที่หนึ่งวันนี้ตั้งใจจะไปมหาวิทยาลัยทักษิณถิ่นที่หมายครับ...เพื่อเคลียร์ภารกิจตัวเองสองเรื่อง คือ รักษาสถานภาพ และพูดคุยกับอาจารย์ ก็อัลฮัมดุลิลละฮฺ (ขอบคุณพระเจ้า) กับการได้พบปะพูดคุยกับท่านประธานหลักสูตรโดยตรงที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยโดยบรรยากาศเป็นไปอย่างกันเอง แต่การเดินทางไปของผมวันนี้ไปแบบไม่เป็นทางการในการไปพบท่านเพราะจริงๆตามกำหนดจะเป็นวันที่ ๒๐ ก.พ. เสาร์หน้าครับแต่ก็เอางานติดตัวไปเผื่อๆครับสุดท้ายคุยไปคุยมาท่านเห็นด้วยกับสิ่งที่ผมจะทำแต่ท่านบอกว่าตอนนี้อาจารย์ลาออกไปแล้ว (ฮือๆๆๆ นี่แหละเป็นปัจจัยที่หลายคนที่มหาวิทยาลัยผมไม่เข้าใจแล้วประชดผมได้ตลอด) ตอนนี้อาจารย์ในภาควิชาเหลือเพียงสองท่านที่สามารถคุมได้ แล้วลองนึกสภาพนะครับสองสามท่านกับเด็กห้าชั้นปี (จะบอกว่ารุ่นพี่ผมเพิ่งผ่านสามบทไปสองคนเองครับ น่าคิดไหม๊ครับ)

         การเอาอะไรติดไม้ติดมือการเตรียมตัวไปอย่างตั้งใจถือว่าคำตอบในการพูดคุยวันนี้มันชัดขึ้นครับ เพราะอาจารย์ประธานหลักสูตรท่านบอกว่าอย่าทำให้มันยากไปปรับใหม่อีกนิดเปลี่ยนให้ง่ายขึ้น (ท่านบอกว่าจะได้จบง่ายๆ อิอิ...อยากจบเหมือนกันครับ) ผมมองเห็นภาพอะไรเลยครับ บางครั้งผมอาจคิดซับซ้อนไปเองกับการทำวิทยาินิพนธ์ระดับนี้ ในเมื่อต้องปรับอีกนิดก็ไม่เป็นไรยังไงก็คงต้องสู้ต่อครับ (รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึงซึ่งปริญญา...)  บางครั้งก็ท้อครับแต่ไม่เคยคิดถอยครับ....ขอบคุณทุกกำลังใจครับ

      ต่อที่สองวันนี้ไม่คาดคิดว่าจะได้พบกัลญาณมิตรอาจารย์ท่านที่ผมนับถือของโกทูโนที่มหาวิทยาลัยทักษิณถิ่นสงขลาครับ คือ วันนี้หลังจากวิ่งตามหาท่านอาจารย์ประธานหลักสูตรผู้เป็นความหวังอีกท่านจนหอบแฮ่กๆๆมาด้านล่างตึกคณะมนุษยศาสตร์ฯ กำลังจะก้าวเท้าผ่านห้าประตูคณะก็ดันเหลียวตาไปมองอาจารย์ท่านหนึ่งคับคล้ายคับคาว่าจะคุ้นๆในโกทูโน ยืนเพ่งพินิจพิจารณาก็ถึงบางอ้อว่าใช่แน่ครับท่านอาจารย์ Umi (ดร.อุทัย) แห่งโกทูโน ยืนคุยถามไถ่และทักทายด้วยความดีใจและตื้นตันในท่าทางที่ท่านเอ็นดูที่รู้ๆคือท่านอาจารย์คงแปลกใจที่หนุ่มน้อยที่อาจารย์เจอวันนี้ไม่น่าจะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยใช่ไหม๊ครับ อิอิ เห็นอาจารย์พาดพิงถึงในบันทึกนี้ครับ http://gotoknow.org/blog/kohyor/335531 ขอบคุณนะครับกับความกันเองเสมือนหนึ่งได้เคยรู้จักกันมานานครับท่านอาจารย์มีโอกาสคงได้แวะไปเยี่ยมอีกครับเพราะช่วงนี้ต้องแวะไปแถวนั้นบ่อยครับ อิอิ

       มิตรภาพมิอาจขวางกั้นสารพันในโลกเสมือนของ Gotoknow แห่งนี้จริงๆครับ