14 ปีที่มีความหมาย

น้องพี่ชาว 3งเเละชาวกุมารฯ

ย้อนไปเมื่อปี 2538 นักศึกษาพยาบาลจากรั้วสีอิฐคนหนึ่ง หลังจากมุ่งมั่นบากบั่นกับการเรียนวิชาพยาบาลจนครบ 4 ปีก็ถึงเวลาที่จะต้องก้าวออกมาจากรั้วสีอิฐเพื่อออกไปรับใช้สังคม

     ก้าวเเรกของการทำงานในวิชาชีพพยาบาล ก็คือก้าวเเรกที่ย่างกรายเข้ามาในบ้าน 3ง ที่ต้องบอกว่าเป็นความตั้งใจตั้งเเต่เเรกที่จะขอเป็นพยาบาลเด็ก เเล้วความปรารถนาก็เป็นจริงเมื่อสมัครมาเเละจับฉลากได้ที่ 3ง

 

                                    ส่วนหนึ่งของชาว 3ง

          วันเเรกที่เข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ สิ่งที่ได้รับก็คือการต้อนรับที่อบอุ่นจากท่านหัวหน้าหอผู้ป่วย 3ง คือพี่นิด พี่สุชีลา เกษตรเวทิน เพียงเเค่ได้เห็นรอยยิ้มก็รู้สึกประทับใจ จากนั้นก็เจอพี่ๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่อ้อย พี่ตุ๊ พี่ปุ้ม พี่นก พี่เเต๋ว พี่เเดง พี่เเหวว พี่ผู้ช่วยพยาบาลก็มีพี่หนั่น พี่บล พี่พิศ พี่นัทตี้  น้องอ๋อย น้องบุ๋ม

          เริ่มเเรกการทำงานก็เจอบททดสอบน้องใหม่มากมาย บางครั้งถึงกับร้องไห้ เเต่เมื่อมานั่งนึกตอนนี้เข้าใจว่าพี่เขาเคี่ยวเข็ญอยากให้เราได้ดีกระมัง การทำงานที่ต้องขึ้นเวร เเละอดหลับอดนอนเมื่อต้องขึ้นเวรดึก บางครั้งรู้สึกล้าเเละเหนื่อย เเต่ก็อดทนเเละพยายามมาตลอด ลักษณะคนไข้ที่นี่เป็นคนไข้ Hopeless เพราะฉะนั้นนอกจากจะใช้กำลังกายในการทำงานเเล้ว เราเองยังต้องมีกำลังใจมากๆ เพราะต้องเผื่อเเผ่ให้เด็ก ๆเเละพ่อเเม่ด้วย 

          ปี 2547 ได้รับโอกาสจากท่านหัวหน้าคือพี่นิดให้ไปเพิ่มพูนวิชาความรู้ที่(ศิริราช)มหาวิทยาลัยมหิดล นี่คือจุดเริ่มต้นของการได้จุดประกายเเละเกิดพลังในการพัฒนางานที่ได้ create โครงการพัฒนางานอันจะเอื้อประโยชน์เเก่คนไข้นั่นคือโครงการจดหมายคลายทุกข์ กำลังใจเเด่น้อง ปีต่อมาก็ผุดโครงการดูแลในมิติจิตวิญญาณ พาน้องท่องวิถีพุทธ ปีต่อมาก็เป็นโครงการรำลึกถึงน้องผู้จากไป

           หลายสิ่งหลายอย่างที่ได้เรียนรู้เเละได้ค้นพบตัวเอง พี่วัฒน์ท่านผู้ตรวจการในขณะนั้นท่านก็ให้โอกาสในการทำงาน ไม่ว่าจะเป็นการเป็น Entertainer การเป็นพิธีกร การเป็นคนกล้าเเสดงออก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดจาการฝึกฝนที่ 3ง เเผนกกุมารฯ เเห่งนี้ พี่นิดเองก็สนับสนุนทุกอย่างในเรื่องการพัฒนางาน คิดริเริ่มจะทำอะไรท่านก็เชียร์เต็มที่ ด้วยประโยชน์ทั้งหลายเกิดเเก่คนไข้ที่มารับการรักษาพยาบาลที่ 3ง โดยเฉพาะเด็กป่วยมะเร็ง

            น้องๆ พี่พี่ที่นี่น่ารัก ตัวฉันเองทำงานกับคนที่ 3ง ด้วยความสบายใจ ความขัดเเย้งเเทบจะไม่มี อาจเป็นเพราะความมีมิตรภาพ การเดินทางสายกลางไม่หย่อน ไม่ตึงเกินไป การรู้จักให้อภัยผู้อื่น การมองโลกอย่างเข้าใจเเละมองคนอย่างเข้าใจเเละนิสัยไม่ชอบมีศัตรู จึงทำให้พี่น้อง 3งกับฉันเดินทางร่วมกันมาด้วยความราบรื่น

        ชาว 3ง ปัจจุบันน่ารักมั๊ยคะ

วันนี้เวลาผ่านมา 14 ปีเเล้วเเละเป็น 14 ปีเเห่งการตกผลึกเเละถึงเวลาที่จะก้าวออกไปสู่โลกเเห่งการทำงานใหม่ งานใหม่ที่คิดว่าไม่ใหม่เพราะเป็นเส้นทางที่คุ้นเคยนั่นคืองาน palliative care ที่ฉันรัก จะต่างตรงที่ได้ทำเต็มเวลาเเละขยายวงกว้างไปในคนไข้กลุ่ม Non-cancerด้วย ขอบคุณเเละขอบคุณ 3ง ที่ให้หลายต่อหลายสิ่งเเก่ฉัน ทุกอย่างได้หลอมรวมอยู่ในตัวฉันจิตวิญาณของความเป็นพยาบาลของฉัน นี่เป็นเหมือนต้นทุนที่จะช่วยให้การทำงานในอนาคตเกิดผลกำไร กำไรนั้นก็คงจะเกิดกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายทุกกลุ่ม ขอบคุณเด็กมะเร็งทุกคน ขอบคุณพี่นิดที่เห็นในสิ่งที่กุ้งเป็น เเละเข้าใจกุ้งเสมอ พี่นิดจะเข้าใจในความเป็นคน sensitive เพราะความ sensitive ก็ให้ประโยชน์ เเต่หากมากเกินไปก็ไม่ดีนัก พี่นิดจะห่วงเรื่องนี้เสมอ ขอบคุณท่านอาจารย์สุรพล ที่สอนสิ่งดีดีเเละให้โอกาสในการทำงานทุกอย่างกับทีมมะเร็ง ขอบคุณพี่เกดที่คอยช่วยเหลือเเละเป็นกำลังใจให้เสมอมา ขอบคุณพี่เขียวที่สานต่อเจตนาของพี่นิดคอยสนับสนุนฉันเรื่อยมา ขอบคุณพี่น้อง 3ง ทุกคน จากนี้ไปงานของเด็กมะเร็งฉันเองขอทำต่อไปในบทบาทที่เคยทำ ในเรื่อง spiritual care เเละ bereavement care

บ้านหลังใหม่ หน่วย palliative care คงเป็นบ้านที่อบอุ่นเหมือนบ้านหลังนี้ ฉันหวังอย่างนั้นเเละเชื่อว่าจะเป็นเช่นนั้นเเละคงได้ช่วยเหลือผู้คนที่เจ็บป่วยอีกมากมาย