ค่ายภาษาอังกฤษโรงเรียนบุญคุ้มราษฎร์บำรุงจากอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี โดยจัดที่แสนปาร์มเทรนนิ่งโฮม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน

  วันนี้วันพ่อไม่ได้กลับบ้าน เนื่องจากกำพร้าพ่อ(แถมกำพร้าแฟนด้วยฮ่าๆๆ คิดได้ไงเนี่ย...)ผู้เขียนเองตั้งใจเอากิจกรรมในวันสุดท้ายมาให้ดู พร้อมกับพยายามเขียนรายละเอียดเพื่อลงในสามบันทึกก่อนหน้านี้  วันนี้พยายามจัดการงานเก่าๆให้เสร็จ เพราะจะได้พักผ่อน 1 วันเย้ๆ

  ตอนเช้าวันที่ 4 ธันวาคม ผู้เขียนออกมาจากหอพักค่อนข้างเช้าประมาณตี 5 กว่าเพื่อพานักเรียนไปออกกำลังกายแต่ที่ไหนได้รถในมหาวิทยาลัยติดเพราะมีงานเกษตร ผู้เขียนไม่คิดว่ารถจะติดแต่เช้า

    กิจกรรมที่ให้นักเรียนออกกำลังกายแต่เช้าคือ กิจกรรมตัวเลขโดยให้แต่ละกลุ่มจับมือกันเป็นแถว  แต่ละคนจะนับเลขประจำตัวของตน เมื่อผู้เขียนออกเสียงว่า One to fourteen นักเรียนคนแรกต้องวิ่งไปทั้งแถวโดยพาคนที่สองถึงสิบสามไปรอดแขนคนที่สิบสี่ กลุ่มไหนรอดได้ไวและถูกต้องจะเป็นกลุ่มชนะ

   ผู้เขียนพบว่านักเรียนชายนั้นจะมีการคิดวิเคราะห์ได้ดีกว่านักเรียนหญิงในการทำกิจกรรมปมมนุษย์  แถมมีน้ำใจมากๆๆเมื่อทำกิจกรรมเสร็จก่อนก็ไปเอากลองมานั่งเชียร์ทีมนักเรียนหญิง(กดดันด้วย ฮา)

  ตอนทำการเขียนแผนที่ความคิดเพื่อสรุปค่ายว่าได้เรียนรู้อะไรบ้าง มีหลายกลุ่มนำเสนอได้ดี แต่มีเวลาค่อนข้างน้อยมากๆ

  ในค่ายภาษาอังกฤษครั้งนี้ ผู้เขียนประทับใจเสียงหัวเราะ ประทับใจรอยยิ้มของนักเรียน อย่างน้อยก็ให้นักเรียนมีเจคติที่ดีต่อการเรียนรู้ภาษาอังกฤษมีแรงจูงใจในการเรียน ไม่คิดว่าการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเป็นเรื่องยาก

 

   สิ่งสำคัญคือผู้เขียนได้ฝึกนิสิตเอกภาษาอังกฤษให้ได้เรียนรู้การจัดกิจกรรมค่าย ได้เรียนรู้กิจกรรม เกม เทคนิคการจัดการเรียนการสอนโดยให้นิสิตได้ลองปฏิบัติจริงๆๆไม่ได้เรียนรู้แต่เพียงเรื่องทฤษฎี ถึงแม้ว่านิสิตเหล่านี้ไม่ได้เรียนวิชาเอกกับผู้เขียน แต่ต่อไปในอนาคตนิสิตเหล่านี้จะออกไปเป็นคุณครู(นิสิตเรียนครู 5 ปี) ที่จัดการเรียนการสอนได้สนุก เป็นคุณครูที่รักนักเรียน รักวิชาชีพการเป็นครูต่อไปในอนาคต…

 

  ขอบคุณท่านอาจารย์ดร.วรรณา พัวเวส ที่ให้โอกาสผู้เขียนได้จัดกิจกรรมให้นักเรียน ขอบคุณคุณครูทุกๆๆท่านและนักเรียนทุกๆๆคนที่ตั้งใจร่วมกิจกรรม

  ขอบใจนิสิตเอกภาษาอังกฤษที่ไปช่วยจัดกิจกรรม ขอบคุณผู้อ่านทุกๆๆท่านด้วยครับที่เข้ามาอ่าน…