วันนี้วันดี ใคร ๆ ก็คิดถึงพ่อ  วันนี้ 5 ธ.ค 52

         พ่อเป็นผู้ให้ชีวิตเรา  ขาดท่านก็คงไม่มีเรา  นานแล้วสินะ  นั่งนอนก็เห็นหน้าเพราะรูปท่านวางอยู่บนตู้แถวที่นอน   พ่อของฉันเป็นคนธรรมดา ลูกชาวนา ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย   จบ ป.4 ต้องดิ้นรนไปสอบทำงานแข่งกับคนจบสูงกว่าตัว  แต่ท่านก็ได้งาน   น่าทึ่งทีเดียว

 

         แต่เล็กจนโตท่านคอยปกป้อง ให้ความคุ้มครองปลอดภัยกับลูก  ค่ำหรือวันว่างก็พาเที่ยวกินลม ดูหนัง ลูกเดินเหนื่อย ก็อุ้มแบกไว้บนบ่า ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ  คอยส่งเสียให้ลูกเล่าเรียนสำเร็จดังใจหมาย

 

         พ่อสอนบทเรียนให้ฉันมากมาย ตั้งแต่การให้เห็นคุณความดี  การทำดีปิดทองหลังพระ ความซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา เหมือนขวานผ่าซาก ผิดถูกว่าไปตามนั่น  สอนให้เป็นตัวของตัวเอง   ยืนด้วยลำแข้งตัวเอง ไม่ขอข้าวใครกิน หยิ่งสะไม่มี.....

 

         ท่านคอยดุด่าว่ากล่าว จะตีที เราก็วิ่งหางจุกตูด อ้อมบ้าน  ท่านคอยเอาใจใส่ในงานของลูก ไม่ว่าจะการเรียน  การทำงานบ้าน  การช่วยเหลือตัวเอง  คอยให้กำลังใจ ความมั่นคง ความเชื่อมั่น  เราไม่ได้อยู่บนโลกได้ยาวนาน  สักวันเราต้องจากกัน  ดังนั้นลูกจึงต้องช่วยตัวเองให้มาก  ไม่แปลกอะไร ที่ต้องซ่อมบ้าน รถ ทั้งงานชายและหญิง ..

 

         วันหนึ่งข้าพเจ้าไม่ได้ตั้งตัว  พ่อก็จากไป  โดยเราไม่ได้ตั้งตัว  ...เสียใจ แต่ไม่มีน้ำตาด้วยอาการตกใจ       มาเสียใจมากเมื่อเขาจัดงานวันพ่อที่       วพ.ศรีมหาสารคาม บ่อน้ำตาแตก  ...ไม่หยุดสักกะที

 

          ข้าพเจ้าต้องเป็นเสาหลักให้ครอบครัว เพราะเป็นลูกคนเดียว 

     วันนี้ลูกทำสำเร็จแล้ว ทั้งหน้าที่ การงาน ครอบครัว  ความยึดมั่นในคำพูดของพ่อที่พร่ำสอน ลูกยังคงตาตรึงตราบนานเท่านาน ....