วันพ่อแห่งชาติ

พ่อ..ความทรงจำที่ไม่เลือนลาง


             ภาพนี้ถ่ายไว้ตั้งแต่ปี 2535 วันที่ครู ป.1 รับปริญญามหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยศิลปากร  ผู้ที่ยืนเคียงข้างนั้น คือ "พ่อ" ค่ะตอนที่ถ่ายรูปนี้พ่ออายุ 61 ปี เศษ

                             


             พ่อเป็นผู้ชายที่สูงใหญ่ ใจกว้าง ชอบช่วยเหลืองานบุญ งานบวช งานแต่ง ไม่ว่าใครจะมีงานที่ไหน พ่อจะต้องได้รับเชิญก่อนงาน (ไปเตรียมงาน)และส่งกลับหลังงานเลิก  โดยเฉพาะตำแหน่งมัคนายกที่วัด ผูกขาดเป็นของพ่อตลอดมา

                                

            พ่อเล่าว่าตอนเด็กๆคุณครูชวนให้ไปเรียนต่อแล้วกลับมาเป็นครู เพราะพ่อเรียนเก่ง ปู่กับย่าไม่ยอมให้ไป เป็นครูจะสู้เป็นชาวนาที่มีนาเป็น 100 ไร่ได้ไง พ่อจึงยึดอาชีพชาวนามาตั้งแต่บัดนั้น แต่พ่อให้โอกาสลูกๆเรียนหนังสือทุกคน พ่อมีความคิด วิสัยทัศน์กว้างไกล

                                 

           พ่อชอบอ่านหนังสือ ชอบเล่าเรื่อง พ่อร้องเพลงอีแซวได้นะ แต่ไม่เป็นอาชีพแค่ร้องสนุกสนาน จำเนื้อเพลงได้แม่น ตอนเย็นๆที่ชานบ้านพวกเราจะนั่ง นอน คุยกัน และฟังพ่อเล่านิทาน เล่าพงศาวดาร เรื่องพวกนี้พ่อมีมากจนฟังไม่หมด

                                  

          พ่อจากไป 6 ปีแล้ว กลิ่นกายของพ่อยังติดที่ปลายจมูก เสียงพ่อยังกังวานในหู นิทานเรื่องแล้ว เรื่องเล่า ยังอยู่ในความทรงจำ ไม่มีใครทดแทนพ่อได้  พวกเรายังรำลึกถึงพ่อเสมอ เราทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ท่านทุกปี คำสอนของท่านอยู่ในใจเราตลอดมาและตลอดไป ท่านมองเราอยู่ ณ แดนสวรรค์

               

          ถ่ายภาพร่วมกับพ่อและแม่ในวัดพระแก้ว มีน้องชาย(พ่อน้องแตงโม)ยืนข้างหลัง