บนเส้นทางชีวิตอันมากมายไปด้วยความทุกข์และภยันตราย ธรรมะย่อมเป็นแสงส่องทาง เป็นเกราะคุ้มกันภัย เป็นเสบียง เป็นกำลังแก่ผู้เดินทาง ตราบจนถึงจุดหมาย

          

 

เกิดแก่เจ็บตายเป็นสัจธรรมของชีวิตทุกคน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว

น้อมระลึกถึง ครบหนึ่งปี  วันที่แม่จากไป วันที่ 11 พฤศจิกายน 2551

 

 อันหนทางชีวิตคิดดูเถิด

เมื่อเราเกิดแล้วต้องแก่แน่ใช่ไหม

หนีไม่พ้นเจ็บป่วยไข้ทั้งกายใจ

จะแก้ไขอย่างไรให้ทุกข์คลาย

 

  เป็นโรคกาย หมอยา รักษาโรค

ถูกโฉลก ถูกเหตุผล ดลโรคหาย

เป็นโรคใจ ภัยรุมเร้า เศร้าปางตาย

ทุกข์มลาย  เมื่อรู้ใช้ โอสถธรรม

 

 เติมธรรมะ ใช้ชีวิต พิชิตโรค

ดับทุกข์โศก ดับตัญหา อย่าถลำ

ดับกิเลส โลภ-โกรธ-หลง จงหมั่นนำ

ยึดพระธรรม พระศาสดา เป็นยาใจ

ข้อคิด

ยามขัดสนหม่นไหม้ได้พึ่งเพื่อน

ยามโรคเยือนรึงรุมได้พึ่งหมอ

ยามอกุศลดลจิตคิดคดงอ

อย่าพึ่งท้อ พึ่งธรรม นำทางเทอญ

ราตรีเนิ่นนานสำหรับผู้นอนไม่หลับ

ระยะทางโยชน์หนึ่งยาวไกลสำหรับผู้ที่ล้าแล้ว

สังสารวัฏยาวนานสำหรับผู้ไม่รู้แจ้งพระสัจธรรม 

ดีหรือชั่วอยู่ที่ตัวทำ ต่ำหรือสูงอยู่ที่ทำตัว 

สิ่งที่ยื้อแย่งกันมาตลอดชีวิต ไม่มาว่าเงินทอง ลาภยศ

ในที่สุด ก็เอาไปด้วยไม่ได้ จะยื้อแย่งกันไปทำไม