ยามเย็นหลังเลิกงาน ผู้เขียนต้องอาศัยสะพานข้ามแม่น้ำเพื่อเดินทางกลับบ้านเป็นประจำไม่มีทางอื่นหลีกเลี่ยงได้ นอกจากต้องว่ายน้ำข้ามไป อิ อิ สะพานข้ามแม่น้ำในตัวเมืองจะมี ๔ สะพานด้วยกัน ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันนั้น ความงามเหนือสะพานแต่ละที่จะแตกต่างกัน เวลาข้ามสะพานสิ่งที่อดไม่ได้คือชอบดูดวงอาทิตย์ดวงกลมโต ก่อนที่จะลาลับขอบฟ้า วันไหนท้องฟ้าออกสีชมพู ๆ ก็จะต้องขับรถตามตะวัน ไปดูให้ใกล้ๆ ก่อนกลับบ้าน ดูแล้วสบายตา สบายใจ ได้ผ่อนคลายไปในตัว
ริมฝั่งแม่น้ำหน้าวัดหลวงปรีชากูล วัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมือง
ใกล้กับสะพานที่ ๓
ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี เข้มขึ้น 
เมฆเป็นสีชมพู เหนือสะพานที่ ๒ ในเวลาเดียวกัน
เมฆยามเย็นเหนือสะพานที่ ๑ ริมฝั่งวัดแก้วพิจิตร
เมฆและท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี
ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี ฝั่งตรงข้ามวัดแก้วพิจิตร
น้ำขึ้นสูงถึงบันไดท่าน้ำ
ตะวันเริ่มตกน้ำ
ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ริมระเบียงพระอุโบสถ วัดแก้วพิจิตร
นางแบบตัวน้อย ริมฝั่งแม่น้ำวัดแก้วพิจิตร
๒คนนี้ไม่ได้มาด้วยกัน คุณพ่อเธอพามาให้อาหารปลาที่ท่าน้ำ ผู้ถ่ายภาพเห็นเธอน่ารักดี เลยจับมาถ่ายแบบซะเลย
เห็นแต่น้ำกับฟ้า ถ้าเวลาเศร้า คงได้ใจเลยนะ