วันที่อยู่เมืองสงขลา  น้องอ๋อยส่งโทรศัพท์ให้สายหนึ่ง  เราก็คุยกันอย่างไม่มีอะไรกางกั้นเหมือนกับเคยเจอกันมานานแล้ว  นัดแนะกันโดยปลายสายน้องpooวางแผนการท่องเที่ยวอย่างเลิศหรู และทำใหฉันต้องฝันตามไปด้วย..."เกาะยาวน้อย" ไปชมวิถีชีวิตชาวเลที่สงบเงียบสัก ๒ วัน 

           เมื่อได้มาเจอกันจริง ๆ วันเวลาที่เรานัดกันมันผ่านไปแล้ว  น้องpooฝ่าสายฝนมาหาที่โรงแรม  และเดินออกไปชมเมืองกัน  จนกระทั่งท่านอัยการและน้องนิวมารับไปเที่ยวเขารัง เป็นเพื่อนคุย เพื่อนเที่ยวและวันทำงานของน้องปูอีก ๑ วัน  และน้องนัทมีบันทึกเกี่ยวกับ  พี่สาวคนอันดามัน 

           ฉันได้ถามน้องปูว่าเราเคยโทรศัพท์คุยกันมาตั้งแต่ครั้งกระโน้นแล้วหรือยัง  น้องปูตอบว่ายังไม่เคยคุยกันมาก่อนเลย  เพราะในบล้อกนี้มีบล็อกเก่อร์ใช้ชื่อปูหลายคน  จึงเป็นที่มาของปูอันดามัน

          จนกระทั่งเวลาผ่านไปเราก็ติดต่อถึงกันอยู่แทบทุกวันทั้งทางเสียงและทางตัวหนังสือ   น้องปูยังมีความเหนียวแน่นว่าจะต้องพาฉันไปนอนค้างที่เกาะยาวน้อยให้ได้ 

            บันทึกฉบับนี้ไม่เพียงแต่นี้เขียนขึ้นเพื่อความผูกพันทางมิตรภาพ  และความรำลึกถึงน้องปูเท่านั้น   แต่เป็นการบ้านของฉันแอบแฝงอยู่  ไม่ทราบว่าใครหนอตั้งโจทย์ให้  โปรดมาตามตรวจการบ้านด้วยตนเอง 

           สักวันหนึ่งคงจะมีโอกาสได้ไปสัมผัสกับบรรยากาศชาวเลที่สงบเงียบ ณ เกาะยาวน้อย...ด้วยความระลึกถึงน้องสาวคนนี้ค่ะ...ไม่เคยลืมเสียงที่โทรศัพท์ของน้องปูติดตามตลอดเวลาอันเสมือนเป็น...เสียงที่รอคอย