"ดาวร่วงจากฟ้าทุกคืนแต่ดาวก็ไม่เคยหมดไปจากฟ้า คนเราอาจจะเคยสิ้นหวังแต่ความหวังของคนไม่เคยสิ้น..."

           

กราบเท้า  คุณลุงคุณป้าด้วยความเคารพรัก

          ค่ำคืนนี้หริ่งหรีดเรไรยังคงกรีดร้องระงมเป็นดนตรีแห่งธรรมชาติ   ที่ได้ยินทุกค่ำคืนเมื่อมาอยู่บ้านพักครู

          คุณครูบ้านไกลเริ่มทยอยคืนสู่เคหา   บางคนมาถึงบ้านก็ได้ออกกำลังกายอย่างคาดไม่ถึงเพราะน้ำท่วมบ้านอย่างหนักค่ะ

          ไม่ว่ามนุษย์จะยิ่งใหญ่    เก่งกล้าสามารถอย่างไร   สุดท้ายก็แพ้ธรรมชาติวันยังค่ำ   ดั่งบทกลอนที่ว่า

                      "ถึงรู้ศิลป์วิเศษเวทวิชา       
                  วิทยาศาสตร์เยี่ยมเทียมภูเขา
                  ธรรมชาติอาจกว่าอย่าดูเบา  
                  ใครเอาชนะได้นัั้นไม่มี..."

          เมื่อวันที่ ๒๐  ตุลาคมที่ผ่านมา   หนูหน่อยไปพบหมอตาตามนัด  ที่รพ.เมตตาประชารักษ์ค่ะ  มีปัญหาเคืองตาบ่อยๆ  คุณหมอว่าเป็นภูมิแพ้ค่ะ  นั่งรอตั้งแต่แปดโมงเช้า  กว่าจะพบคุณหมอก็เที่ยงครึ่งค่ะ   ระหว่างรอก็นั่งอ่านหนังสือธรรมะที่ติดมือมาด้วย    พักสายตาด้วยการพิจารณาชีวิต  ผู้คนที่อยู่รอบกาย     โดยเฉพาะคนไข้และเจ้าหน้าที่...

          คนไข้แน่นเป็นปลากระป๋องหลายร้อยคนเก้าอี้ไม่เพียงพอ  เพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาลศูนย์รักษาตาโดยเฉพาะ    คนไข้ถูกส่งมาจากต่างจังหวัดก็มาก  บางคนก็เดินทางมาไกล...   

          ภาพชีวิตในโรงพยาบาลทำให้ได้เจริญธรรมเป็นอย่างดีค่ะคุณลุง     ไม่ว่ายากดีมีจน  สูงต่ำดำขาว  ต่างก็หนีสภาวะ  เกิด  แก่  เจ็บ  ตายไปไม่พ้น

            

           คนบางคนก็ประสบอุบัติเหตุต้องนั่งรถเข็น   ให้ลูก ให้ภรรยา ช่วยกันดูแล  จะเข้าห้องน้ำจะไปไหนมาไหน  ช่างยากเย็นเหลือเกิน   สีหน้าและแววตาของคนเหล่านั้น  มองแล้วหาความสุขสดใสไม่พบเจอ    มีแต่ความเจ็บปวดหม่นเศร้า  วิตกกังวล

           หนูหน่อยมานั่งพิจารณา    ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เองหนอ   ไม่มีใครหนีกฎไตรลักษณ์ไปได้พ้น  เราเกิดมาเพื่อแสวงหา  ไล่ล่าความฝันตามที่โลกเขาเห็นว่าดี  เกิดมาเพื่อเรียนหนังสือ  ทำงาน   มีครอบครัว  แล้วก็แก่ชรา  เจ็บป่วย  จากไปเงียบ ๆ

          สิ่งที่เราแสวงหาชั่วชีวิตไม่อาจตามเราไปได้   นอกจากความดีความชั่วที่ติดตามทุกฝีก้าว.... เท่านั้นเอง   แล้วเราก็เวียนเกิดเวียนตายชาติแล้วชาติเล่า   จนกระดูกกองเท่าภูเขา   น้ำตาที่สูญเสียก็กว้างใหญ่ปานมหาสมุทร ...แล้วเราก็ยังคงแหวกว่ายอยู่ในวังวนแห่งนี้เรื่อยไป...วันแล้ววันเล่า   เราก็เบื่อ ๆ  อยาก ๆ อยู่ในกามคุณแห่งนี้...น่าเบื่อจังเลยนะคะ...    

               แปลกไหมคะ คุณลุงคุณป้า   ทำไมหนูหน่อยมีมุมมองและความคิดไม่เหมือนใคร ๆ ในบ้าน   แล้วก็คิดแปลกกว่าใคร   ชอบคบเพื่อนอาวุโสแล้วก็มีแนวความคิดเกินวัยตั้งแต่เด็ก   เพราะเหตุนี้นี่เล่าเราจึงเป็นเพื่อนกันได้ดี   แม้วัยจะห่างกันกว่าห้าสิบปี  แล้วทำไมคุยกันรู้เรื่องก็ไม่ทราบนะคะ... 

           เปลี่ยนอารมณ์ดีกว่าค่ะคุณลุง คุณป้า  หลังจากพบหมอแล้วก็แวะซื้อมะพร้าวอ่อน     แถววัดไร่ขิง    มะพร้าวลูกใหญ่มากค่ะ  ใหญ่จริง ๆ  ลูกละ ๑๐ บาทเองค่ะ   ระหว่างรอแม่ค้าปอกเปลือกมะพร้าวก็ชวนพูดคุยแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในเรื่องของ
ประโยชน์ของน้ำมะพร้าวกันค่ะ

 
        

           เขาว่ากันว่าให้ดื่่มน้ำมะพร้าวอย่างน้อยอาทิตย์ละ ๓ ลูกจะทำให้ความจำดีขึ้นค่ะ    แม่ค้าก็บอกว่า  มีคุณหมอแนะนำว่าให้ใช้น้ำมะพร้าวล้างตาเป็นประจำจะช่วยให้ตาสว่างตาใสค่ะ  คือให้เราลืมตาในน้ำมะพร้าวนั่นเองค่ะ  

            อีกสูตรหนึ่งที่ฟังเกี่ยวกับการดูแล
สายตาก็คือ ให้ลืมตาในน้ำสะอาดเวลาที่เราอาบน้ำ    มีคุณลุงท่านหนึ่งแนะนำมาค่ะ  เห็นพี่ชายเล่าว่า  คุณลุงท่านนี้อายุมากเกือบแปดสิบปีแล้ว  ยังอ่านหนังสือพิมพ์ได้สบายโดยไม่ต้องสวมแว่นสายตา   ฟังแล้วทึ่งเลยค่ะ...

         
           คุณลุง คุณป้าคะ  ราตรียามนี้มีแสงดาวระยิบระยับ  พระจันทร์ข้างแรมคืนนี้ไม่สวยสดใส   แต่ก็อาจปลุกปลอบใจคนท้อให้ก้าวเดินได้เสมอ...

          ยังจำอดีตครั้งเมื่อเป็นนักศึกษาศิลปากรได้ดีค่ะ  ตอนนั้นหนูหน่อยทำงานกิจกรรมเป็นประธานฝ่ายวิชาการของคณะศึกษาศาสตร์  แล้วก็จัดค่ายอาสาไปสร้างศูนย์พัฒนาเด็กเล็กให้โรงเรียนประถมศึกษา ที่อยู่ในจังหวัดกาญจนบุรี..   มีปัญหามากมายในการต่อสู้  ตั้งแต่เสนอโครงการ  ขอเงินสนับสนุน  
           จวนถึงเวลาแล้วเงินก็ยังไม่ออก    เป็นช่วงชีวิตที่เครียดกังวลมาก   ไม่รู้จะทำอย่างไร  กลางคืนก็ได้แต่นั่งมองแสงเดือน  แสงดาวเพื่อปลุกปลอบใจ  แล้วก็พยายามคิดถึงคำคมที่ว่า 

            "ดาวร่วงจากฟ้าทุกคืนแต่ดาวก็ไม่เคยหมดไปจากฟ้า   คนเราอาจจะเคยสิ้นหวังแต่ความหวังของคนไม่เคยสิ้น..."
       ( ที่มา : ต้นไม้พูดได้ วัดอุโมงค์ จ.เชียงใหม่)

แล้วมันก็ได้ผลเหมือนมีพลังจากธรรมชาติ   จนสามารถผ่านพ้นปัญหาต่าง ๆ ไปได้ด้วยดี...      

           เล่าเรื่องสัพเพเหระอีกแล้ว  คุยแค่นี้ก่อนนะคะ   จริง ๆ แล้วมีเรื่องมากมายที่อยากเล่าให้ฟังแต่เกรงใจคนอ่านค่ะ...


                                  ด้วยความเคารพรัก 
                                        หนูหน่อย.. 


      
ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ต