ผมรู้สึกผิดที่กลับไปบ้านที่ปายครั้งล่าสุดไม่ได้ไปเยี่ยมเพื่อนฝูง แม้กระทั่งคนที่คิดจะไปเยี่ยมก็ไม่ได้ไป หอบงานไปทำจนหมดเวลาที่บ้าน แต่ในเเง่มุมหนึ่งก็ดี อย่างน้อยผมก็ได้ใช้เวลาอยู่กับแม่ และทำเมนูอาหารเหนือหลากหลายที่โหยหามานานที่เมืองกรุงกับแม่ คนบ้านป่าแบบผมถึงแม้จะมาอยู่ในเมือง แต่ใจนั้นก็ยังคิดถึงบ้านเกิด ยิ่งนานวันความคิดถึงยิ่งเพิ่มทวีคูณ
ครบกำหนดเวลากลับแล้ว...ผมแบกเป้ สะพายกล้อง เตรียมที่ขึ้นรถกลับเชียงใหม่ และไปกรุงเทพต่อ
มีรถมอเตอร์ไซต์มาจอดหน้าบ้าน
อ้อ...อ้ายสันโดษนั่นเอง…
อ้ายโดษ หรือ "ผีบ้าเมืองปาย" แห่งไฮ่อุ้ยตาคำ ที่ผมเคยตั้งฉายาให้ มาในชุดเครื่องแต่งกายที่เป็นเอกลักษณ์ ผ้าพื้นเมืองที่อ้ายโปรดปราน หรือบางวันก็ชุดชาวเขาที่ดูเป็นเอกลักษณ์ ผมยาว ทำอะไรแผลงๆไม่เหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขา ท่าทางแบบนี้หละครับ ผมเรียนว่า “ผีบ้า”
แต่ผีบ้าแบบอ้ายโดษ เป็นอ้ายบ่าว (พี่ชาย) คนหนึ่งที่ผมเคารพ ...
“อ้าว...อ้ายได้ข่าวว่าเอกมาบ้าน อ้ายเลยจะมาแอ่วหา ...เอกจะปิ้กละกา??”
(อ้าว พี่ได้ข่าวว่าเอกมาบ้าน พี่เลยจะมาเยี่ยม เอกจะกลับแล้วหรือ??)
น้ำเสียงพี่โดษ ทักทายผมด้วยความดีใจที่เจอปนตกใจที่ผมรีบๆกับสัมภาระเเน่นหลัง
ผมเองก็ตกใจเหมือนกันที่อ้ายโดษมาโดยที่ผมไม่ได้ตั้งตัว จริงๆผมควรที่จะไปเยี่ยมหาอ้ายโดษที่บ้านมากกว่า
“อ้ายครับ พอดีผมโทรไปจองตั๋ว รถจะมาแล้ว ผมจะขอตั๋วปิ้กก่อน ขอสุมาแต้ๆครับ บ่ได้ไปแอ่วหาอ้าย”
(พี่ครับ พอดีผมจองตั๋วรถไว้แล้ว ผมจะขอตัวกลับก่อน ขอโทษจริงๆครับ ที่ไม่ได้ไปเยี่ยมพี่) ผมเอิ้น(ตะโกน) บอกอ้ายโดษ แบบรีบๆ
ผมรีบชิงลาอ้ายโดษ ด้วยเวลาที่เหลือไม่กี่นาที รถที่ผมได้โทรศัพท์นัดหมายไว้จะมารับผมตรงเวลา เพื่อที่จะเดินทางไปเชียงใหม่
เหตุการณ์เล็กๆที่ผมรีบกลับ มานั่งทบทวนเเล้วทำให้ผมรู้สึกผิดเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่โอกาสพูดคุย สนทนากับอ้ายโดษแม้แต่น้อย แม่เคยบอกว่าอ้ายโดษเคยพร่ำพูดถึงเอกบ่อยๆ ว่าอยากนั่งสนทนากัน
เรื่องราวของอ้ายโดษ ผีบ้าเมืองปาย ตอนหนึ่งที่ผมเคยเขียนไว้ คนผีบ้าที่ "ไฮ่อุ้ยต๋าคำ" เมืองปาย
ผมเคยคุยกับอ้ายโดษมาครั้งหนึ่ง เรื่องของเมืองปาย....เรื่องของบ้านเรา ที่เราจะช่วยกันอย่างไรที่จะช่วยให้ปายกลับฟื้น โดยเฉพาะประเพณี วัฒนธรรม ส่วนเรื่องธรรมชาติไม่ต้องพูดถึงปายถูกทึ้งจากนายทุนจนแหลก ยับ ย่อย คนท้องถิ่นอย่างเราควรจะทำอย่างไร?? นี่เป็นบทรำพึงกับอ้ายโดษในช่วงก่อนหน้านี้
บางทีผมก็คิดว่าป่วยการ...คนเล็กคนน้อยอย่างเราหรือ จะไปทำอะไรต้านกระแสทุนเหล่านี้ แต่คิดไปคิดมา หากเราคนท้องถิ่นไม่ลุกขึ้นมาปลุกจิตสำนึกคนท้องถิ่นด้วยกันเอง แล้วจะมีใครหน้าไหนจะมาช่วยพวกเรา
เรารักเมืองปาย เราก็ควรทำเพื่อบ้านของเรา แม้จะทำในเรื่องเล็กๆ เราก็จะทำ เพื่อเรามีโอกาสแล้วที่ได้ทำ
อ้ายโดษส่งอีเมลรำพึงความในใจให้ผมได้ฟัง..
พ่อเอย แม่ ปู่ ย่า
อยู่กลางป่า มาโนมนาน
ปัดนี้ ถูกรุกราน
เหยียบ ฆ่าฉัน ซ้ำย่ำยี
น้ำเหือด ป่าถูกตัด ภัยพิบัด ตามราวี
ท้องนา ถูกเปลี่ยนที่ ปลูกเป็นต้น บังกาโล
ชีวิตที่เรียบง่าย เปลี่ยน วุ่นวาย ขึ้นเป็นโข
วิถีปาย ที่ใหญ่โต เงียบงันหาย สลายลง
วิถีปายที่ใหญ่โตเงียบงันหายสลายลง
เจ้านายนักการเมือง นักธุรกิจ พูดกันแต่เรื่องการท่องเที่ยวที่ฉาบฉวย
สร้างแต่งานที่ตัวเองคิดได้ที่ไม่ใช่วิถีปาย
ไม่มีใครมองถึงสิ่งแวดล้อม ขยะ แม่น้ำเลย
อ้ายโดษ
อ้ายโดษ ทำที่พักให้นักท่องเที่ยวกลุ่มเฉพาะและทำการท่องเที่ยวแบบทางเลือกให้กับนักท่องเที่ยว ภายในไฮ่อุ้ยต๋าคำ (ไร่ลุงตาคำ) พื้นที่ไม่ถึงสิบไร่ แต่ทุกอณูของพื้นที่ ถูกใช้ประโยชน์อย่างคุ้มค่า การนำเสนอวิถีชีวิตคนท้องถิ่นโดยคนท้องถิ่นเอง ไม่ฉาบฉวย จัดแต่งเหมือนพวกนายทุนมายืมเอาความรู้ท้องถิ่นไปดัดแปลงแบบสุกเอาเผากิน
ความคิดของอ้ายโดษที่หันมาทำที่พัก และพัฒนาการท่องเที่ยวลักษณะนี้ ส่วนหนึ่งให้เป็นตัวอย่างกับคนท้องที่ เป็นแหล่งเรียนรู้สำหรับเยาวชนในพื้นที่ ให้ได้เรียนรู้ถึงรากเหง้าของตัวเอง พร้อมกับหวงแหน ภาคภูมิใจในความเป็นเรา ให้คนอื่นมาสัมผัสและเรียนรู้
ไฮ่อุ้ยต๋าคำ ยังคงเป็นป่าเหมือนเดิม บ้านพักหลังไม่ใหญ่มุงใบตองตึง เรียงรายแทรกตัวท่ามกลางป่าที่ถูกปล่อยให้ต้นไม้ใหญ่น้อยขึ้นตามธรรมชาติ มองลงไปยังพื้นที่ด้านล่างที่พัก เป็นผืนนาของเมืองปาย ที่เขียวชะอุ่มยามหน้าฝน และเหลืองทองยามปลลายฝน ต้นหนาว ผืนนาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งที่อ้ายโดษพยายามให้นักท่องเที่ยวได้มีโอกาสสัมผัสวิถีชาวนา ไถนา ดำนา และเก็บเกี่ยว ภายใต้บรรยากาศเดิมๆในอดีต
ลมหนาวพัดมาแล้ว...ข้าวในนาของไฮ่อุ้ยต๋าคำ พร้อมใจกันเหลืองอร่ามทั่วทุ่ง..
ฤดูกาลแบบนี้ละครับ ทางไฮ่อุ่ยต๋าคำ จะมีกิจกรรมดีๆ
อ้ายโดษ เขียนอีเมลมาหาผมที่เมืองกรุง เชิญชวนให้ผมกลับบ้านและบอกกล่าวกิจกรรมดีๆที่นี่
ชื่อ: สันโดษ
อีเมล: [email protected]
หัวเรื่อง: ผิงไฟ อาบไอหมอก ที่ไฮ่อุ๊ยต๋าคำปาย
อ้ายเอกปี๋นี้อ้ายจัดงาน ขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๑ ถึง แรม ๑ ค่ำ เดือน ๑ วันที่ ๑ -๓ ธันวา ๒๕๕๒
“ดนตรี กวี ชาวนา”
ช่วยลงรายละเอียดหื้อกำเน่อ
ผมถือโอกาสนี้เล่าถึงกิจกรรม “ดนตรี กวี ชาวนา” ที่จะเกิดขึ้นที่ ลานกลางทุ่งนาข้าง ไฮ่อุ้ยต๋าคำ สำหรับผู้ที่สนใจ ส่วนผมเองกำลังดูเวลาที่จะกลับไปร่วมกิจกรรมนี้ที่ปาย
วันที่ ๑ – ๓ ธค.๕๒
“ดนตรี กวี ชาวนา”
ฮ่วมสืบสานฮีตฮอยของปี้น้องจาวเมืองปาย
(ร่วมสืบสานจารีต ประเพณีของชาวอำเภอปาย)
๑-๓ ธันวาคม ๒๕๕๒
ย้อนอดีต
มองปัจจุบัน
ก้าวย่างสู่อนาคต
ยั่งยืนอยู่อย่างปาย
วันที่ ๑ ธค.๕๒ วันแต่งดา
ดาครัว สืบจะต๋า ฮ่วมกิ๋น ฮ่วมแฮง (วันเตรียมงาน สืบชะตา ร่วมกิน ร่วมแรง)
วันที่ ๒ ธค.๕๒
๙ โมงเช้า สืบจะต๋า (สืบชะตา)
คน นา ป่า วิถีของปาย
ยามแลง (ตอนเย็น)
ผูกมือ ฮ้องขวัญ (ผูกข้อมือ เรียกขวัญแบบพิธีล้านนา)
จ้อยซอ ค่าวฮ่ำ (สุนทรียะชาวเหนือ ซอ ค่าวฮ่ำ)
อู้กั๋น เสวนาเรื่องเมืองปาย (สนทนาเรื่อง “เมืองปาย”)
วันที่ ๓ ธค.๕๓
ฟังเพลง ใต้เสียงจันทร์ ณ เถียงนา ไฮ่อุ่ยต๋าคำ
ชิ สุวิชาน จากป่าสนบ้านวัดจันทร์
บทเพลงแห่งป่าเขา
ต่อสู่อย่างอหิงสา
ของชาติพันธุ์ บนดอยสูง
หลายเผ่าพันธุ์ ร่วมร้อยเรียง
เสียงดนตรี
และลำนำจากผองเพื่อน
-------------------------------------
อบต.ทุ่งยาว
ชมรมการท่องเที่ยว อ.ปาย
ไฮ่อุ้ยต๋าคำ
ป้อ แม่ ปี้ น้อง จาวไฮ่ จาวนา แลมิตร (พ่อแม่พี่น้อง ชาวไร่ ชาวนา และมิตรรัก)
เกาะกุ๋ม ลุมลา เป๋นเก๊าสล่า(ร่วมแรงร่วมใจ เป็นเจ้าภาพหลัก)
มีอีกกิจกรรมหนึ่งครับ หากผู้ที่สนใจอยากเข้าร่วมเชิญ เข้าร่วม จิตอาสา 16-21 ตุลา นี้ ปลูกกล้วยป่า ทำฝาย เดินป่า ทำหอคอยระวังไฟป่า ที่ป่าห้วยเดื่อ เมืองปาย
3rd Annual Rice Harvest Festival
เอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
หนุ่มเมืองปาย
มาเรียนรู้ปายให้มากขึ้นค่ะ
คนทำอะไรแผลงๆ...หรือไม่เหมือน ชาวบ้าน ก็มักจะกลายเป็นผีบ้า...ผีบ้าแห่งเมืองปาย น่ารักดีนะคะ กิจกรรมก็น่าสนุกดี
น่าสนใจมากครับ...ไว้เช็คตารางดีกว่า
ครูอรวรรณครับ
มีโอกาส และได้พบเจอกัลยาณมิตร gotoknow ไปแอ่วปาย ผมจะอาสาเป็นๆไกด์(local guide) เพื่อนำชมปาย อีกมุมที่หลายคนยังไม่ได้สัมผัส
ป้าเหมียว
พักหลังอ้ายโดษชื่อเสียงโด่งดังเลยครับ ออกทีวีบ่อยๆ ก็ดีเเล้วครับ อ้ายโดษทำงานเพื่อสังคม กล้าที่จะนำตัวเองแปลกออกไปจากวิถีปกติ เพื่อเรียกร้องให้ทุกคนกลับมาสนใจรากเหง้าของตนเอง
ฉายา ผีบ้าเมืองปาย นั้น ผมเป็นคนตั้งให้อ้ายโดษ และตอนนี้ใครก็รู้จักอ้ายโดษในฐานะผีบ้าเมืองปาย
จากหนุ่มออฟฟิศแห่งนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด ตามรอยฝันสู่บ้านเกิด พูดคุยกับ อ้ายสันโดษ ถึงชีวิตเรียบง่ายบนหัวไร่ปลายนา ณ ไฮ่อุ๊ยตำคำ
หลายคนออกค้นหาผ่านโลกออนไลน์ หลังจากดูหนังสั้นในรายการ Hot Short Films ไทยทีวี กลางดึกคืนวันที่ 12 มีนาคม เพราะอยากรู้ว่า ‘อ้ายสันโดษ’ ในเรื่องมีอยู่จริงหรือไม่? และโฮมสเตย์ ‘ไฮ่อุ๊ยต๋าคำ’ อยู่ตรงไหนในอำเภอปาย ?
นอกจากจะมีตัวตนอยู่จริงแล้ว เรื่องราวความคิดความฝันของ ‘อ้ายสันโดษ’ หรือ สันโดษ สุขแก้ว ไม่ต่างจากนิยายชีวิตเข้มข้น เพราะกว่าจะมาเป็น ‘ไฮ่อุ๊ยต๋าคำ’ บนที่ดินหัวไร่ปลายนากว่า 40 ไร่ เขาใช้สองมือค่อยๆ บรรจงสร้างฝันนี้มายาวนานนับ 20 ปี
จนถูกชาวบ้านตั้งสมญานาม "ผีบ้าแห่งเมืองปาย" เพราะเป็นคนคิดอะไรแปลกๆ ทำอะไรแปลกๆ แตกต่างจากที่คนอื่นเขาทำกัน
“เขาเรียกผมว่าผีบ้าตั้งแต่ 20 ปีที่แล้ว เพราะชอบทำอะไรไม่เหมือนคนอื่น สร้างบ้านก็ไม่เหมือนคนอื่น แต่เราไม่เคยท้อ” สันโดษ หัวเราะน้อยๆ เล่าถึงฉายาผีบ้าแห่งเมืองปาย
วันนี้กลับกลายเป็นความภูมิใจลึกๆ เมื่อสิ่งที่เขาเพียรพยายามทำมาตลอด เริ่มมีคนเข้าใจแล้วว่านี่แหละคือแนวทางยืนหยัดด้วยตัวเองอย่างทรนง โดยไม่จำเป็นต้องละทิ้งวิถีชีวิตวัฒนธรรมความเป็นอยู่ท้องถิ่น การพึ่งพาตนเองและอยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างยั่งยืน
เสียงรอบข้างเปลี่ยนไป เริ่มมีกลุ่มชาวบ้านแวะเวียนเข้ามาดูงาน การทำเกษตรแบบธรรมชาติ การสร้างบ้านจากไม้เก่าๆ โดยไม่ต้องตัดไม้จากป่า รวมไปถึงกรณีศึกษาที่น่าสนใจของการอยู่ร่วมกับการเปลี่ยนแปลงของเมืองปายที่กลายเป็นสินค้าการท่องเที่ยวระดับประเทศ
สันโดษ มองว่าในเมื่อไม่มีทางต้านกระแสไหว แล้วทำไมชาวบ้านเจ้าของพื้นที่จะไม่เป็นฝ่ายได้จากการท่องเที่ยวบ้าง
“พยายามพูดกับชาวบ้านว่า เราสามารถได้เงินจากนักท่องเที่ยวโดยไม่ต้องเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต แต่เอาความเป็นตัวเองนี่แหละเป็นจุดขาย”
ภาพของนักท่องเที่ยวฝรั่งผมทอง เดินลงมาย่ำทุ่งนา ปลูกข้าว ตำข้าว ฝึกทอผ้าอย่างตั้งอกตั้งใจ กลายเป็นส่วนหนึ่งใน 'ไฮ่อุ๊ยต๋าคำ' ที่เริ่มเปิดประตูต้อนรับนักท่องเที่ยวในรูปแบบโฮมสเตย์มาได้ราวๆ 2 ปี
"แรกเริ่มไม่ได้คิดว่าจะทำไฮ่อุ๊ยต๋าคำเป็นที่พักรับนักท่องเที่ยว แค่คิดว่าอยากจะทำสวนทำการเกษตรแบบธรรมชาติ บ้านหลังแรกเฮือนโญนตั้งใจสร้างให้ลูกชาย จะได้ไม่ลืมว่าบรรพบุรุษชนเผ่าโญนของตระกูลเคยอยู่กันอย่างไร"
บังเอิญมีชาวต่างชาติเข้ามาเห็นเลยขอมาอาศัยด้วย มาเรียนรู้วิถีชีวิตชาวบ้าน และบอกกันปากต่อปากในกลุ่มนักท่องเที่ยว ต่อมาเลยขยับขยายเป็น 10 หลัง เป็นบ้านชนเผ่าที่สร้างขึ้นง่ายๆ มีทั้งแบบเฮือนไต, เฮือนญาง, กะเหรี่ยง ลีซอ, บ้านดินแบบจีนยูนนาน, ฉางข้าว ฯลฯ
“อยากทำให้เห็นว่าไม่ต้องสร้างบังกะโลสวยหรู แต่อยู่เรียบง่ายอย่างที่เราเป็น ก็ขายความเป็นตัวเองได้ เป็นชาวนาก็ขายความเป็นชาวนา ชวนฝรั่งไปปลูกข้าว กลับมายืนในจุดที่เราเป็น วันหนึ่งถึงไม่มีนักท่องเที่ยวมาเลย ผมก็ยังทำเกษตร ทำไร่ทำนา มีครกตำข้าวกิน ผักเราก็ปลูก ผลไม้เราก็มี อยากจะกินอะไรคว้าตะกร้าเดินไปเก็บเอาในซูเปอร์มาร์เก็ตในสวน”
เริ่มจากการปลูกต้นไม้ทีละต้นๆ จนกลายเป็นป่า เป็นไร่ เป็นนา ปล่อยให้ต้นไม้โตตามธรรมชาติ และปล่อยตามเสรี ค่อยซับความชุ่มชื้นในดิน จนเกิดเป็นแหล่งน้ำ และในอนาคตข้างหน้า ที่นี่ยังเตรียมศึกษาใช้พลังงานแสงอาทิตย์มาผลิตไฟฟ้าใช้เองอีกด้วย
ทั้งความเรียบง่ายแต่แปลกแหวกแนว ดิบเถื่อน ติดดินแบบบ้านป่า หลุดกรอบแต่ใกล้ชิดวิถีธรรมชาติ ห้องน้ำแปลกประหลาดที่ไม่มีใครเหมือน กินข้าวกับกระบอกไม้ไผ่ จาน ชาม ช้อนไม้ไผ่ อาบน้ำไปชมดาวไป นอนเล่นกลางทุ่งนา จิบน้ำชาข้างกองฟืน ฯลฯ กลายเป็นทั้งเสน่ห์เฉพาะตัวของที่นี่ นอกจากนี้ยังเป็นการช่วยสกรีนนักท่องเที่ยวด้วยว่าต้องชอบอะไรทำนองนี้ อยู่ง่ายกินง่าย พอใจวิถีความเป็นอยู่ในแบบนี้อย่างที่เจ้าของบ้านเป็น
“มันมีทฤษฎีอย่างหนึ่งว่า ความแปลกและซ่อนเร้นจะทำให้คนรู้สึกอยากเข้ามาค้นหาเหมือนห้องน้ำที่นี่ มีแต่คนอยากจะถ่ายรูปส้วมพระราชา อยากขึ้นไปลองนั่งสูดอากาศมองเห็นวิวธรรมชาติ”
ไม่ใช่แค่เข้ามาพบเจอกับสถานที่แปลกตาไม่เหมือนใคร แต่ละวันจะพบกับเจ้าของบ้านที่มาพร้อมกับเอกลักษณ์การแต่งตัวแบบแฟชั่นชนเผ่าหลากหลายสไตล์ วันนั้นอ้ายสันโดษมาในชุดเสื้อกะเหรี่ยงสีแดงตัวเก่ง สวมกางเกงแบบเผ่าโญน ไว้หนวดไว้เครา มีผ้าโพกหัว
เพิ่งจะลุกมาแต่งตัวอย่างนี้ เมื่อตอนกลับมาอยู่บ้านครั้งล่าสุดไม่กี่ปีมานี้ เพราะเห็นว่าเดี๋ยวนี้ชาวเขาเผ่าต่างๆ พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองบอกว่าใส่แล้วอายคนอื่นเพราะดูไม่เท่ แต่ผมไม่อายที่จะใส่ เลยเอามาใส่ทุกเผ่า เพราะอยากอนุรักษ์ว่าใส่แล้วมันสวยงามนะ สิ่งเหล่านี้มีคุณค่ามันเป็นเอกลักษณ์
ย้อนไปไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ ใครจะคิดว่าชายในชุดชนเผ่าคนเดียวที่ยืนอยู่นี้จะแต่งตัวคนละเรื่องกับในอดีตที่ทำงานใส่สูทผูกเนกไท นั่งจิบกาแฟที่ออฟฟิศ เคยเป็นถึงระดับผู้บริหารบริษัทรับดูแลซ่อมบำรุงโรงงานอยู่ที่นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด ระยอง
“ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะมาก เป็นชีวิตที่เรียบง่าย เช้ามากวาดขยะ แยกขยะ รดน้ำต้นไม้ เลี้ยงหมู เป็ด ไก่ จากเหมือนก่อนอยู่ออฟฟิศ มีพนักงานเป็นร้อย ตอนนี้เลยใช้ภรรยาคนเดียวแทน (หัวเราะ)”
โรคออฟฟิศที่รุมเร้า ไหนจะทั้งไมเกรน โรคกระเพาะ กระดูกทับเส้น สิ่งแวดล้อมและสังคมในเมืองที่กดดัน ทำให้สันโดษใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากกลับมาบ้าน มาใช้ชีวิตเรียบง่ายใน ‘ไฮ่อุ๊ยต๋าคำ’ แบบพออยู่พอกิน ไม่อยากห่างครอบครัวไปทำงานที่ไหนอีก
กว่าฝันนี้จะเป็นจริงได้กลับมาอยู่บ้านแบบถาวรเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมาก็ต้องใช้เวลาลงทุนลงแรง อดทนรอคอยผ่านไปนานถึง 20 ปีเต็ม เริ่มตั้งแต่ที่ดินผืนนี้ยังโล่งเตียนไม่มีต้นไม้เลยสักต้น ค่อยๆ ลงแรงปลูกต้นไม้ทีละต้น ทีละเมล็ด ด้วยความอดทน เริ่มต้นจากการปลูกต้นไม้สร้างป่า เพื่อให้มีน้ำใช้เอง ปลูกต้นไม้คลุมพื้นดินเพื่อดูดซับความชื้นในดินเอาไว้ ในช่วงแรกๆ เลยมีแรงต่อต้านจากพ่อแม่ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้คิดและทำอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น ทำไมคิดแต่จะปลูกป่า ไม่ปลูกอะไรที่มีผลผลิตไปขายได้เหมือนคนอื่นเขาทำกัน
ระหว่างนั้นก็ต้องออกไปทำงานหาเงิน เก็บหอมรอมริบมาเป็นทุนสร้างฝัน ผ่านประสบการณ์โชกโชน ทั้งรอนแรมจากบ้าน ไปทำงานไกลถึงในตะวันออกกลางก็เคยมาแล้ว และที่สุดท้ายคือที่นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด ระยอง
“ตั้งแต่ 20 ปีที่แล้ว ร่างความฝันไว้ว่าอยากจะมีบ้านเล็กในป่าใหญ่ อยู่กลางไร่ มีทุกอย่าง มีสวนผลไม้ อยากกินมะม่วงได้กิน อยากกินขนุนได้กิน แล้วก็ขายสิ่งนั้น แบบพออยู่พอกิน พึ่งตนเองได้ภายในไร่ของเรา ไม่ต้องไปดิ้นรนหาเงินที่ไหนแล้ว เพราะเราทำงานมาเหนื่อยมากแล้วทั้งชีวิต” สันโดษเล่า..หลังจากอดทนรอคอยมาแสนนาน
ตอนนี้เขากำลังกลับมาเก็บเกี่ยวฝันที่ลงทุนลงแรงไว้ใน ‘ไฮ่อุ๊ยต๋าคำ’ ด้วยความสุขใจในบ้านเกิดที่อำเภอปาย
กรุงเทพธุรกิจออนไลน์
เปิดโอกาสให้สำหรับทุกท่านที่สนใจครับ
ไฮ่อุ้ยต๋าคำ ห่างจากบ้านผม ประมาณ ๔๐๐ เมตร (เดิมข้ามทุ่งนา)
ชื่นชม "อ้ายสันโดษ"จริงๆ
คนที่คิดต่าง คนที่คิดแปลก
คือคนที่เปลี่ยนแปลงโลก
เปลี่ยนแปลงหลายสิ่ง...ที่คนคิดธรรมดา
ไม่สามารถทำได้
ขออวยพรให้"อ้ายสันโดษ"สามารถสร้างฝันให้เป็นจริงนะคะ
คงมีโอกาสได้มาเยี่ยมเมืองปายในเร็วๆนี้ค่ะ
สวัสดีครับ อ้ายโดษมาอ่าน แกคงได้กำลังใจไปอีกโขครับ
ช่วยกันสนับสนุนคนดี คิดดี และ สร้างเรื่องราวดีๆให้เกิดขึ้น แม้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องเล็กๆก็ตาม ขอเพียงได้ทำ
สวัสดีค่ะ คนอย่างอ้ายสันโดษคือคนน่าชื่นชมจริงๆ ขอบคุณที่ได้อ่านเรื่องราวของคนดีรักถิ่น ลงมือทำตามความเชื่อ ไม่ว่าใครจะเห็นเขาเป็นคนอย่างไร ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน และยิ่งเรื่องนี้ยังบอกอีกว่าคนเรานั้นงดงาม เหมือนผลิใบแตกกิ่งก้านสาขาจากรากของตนเอง ไม่ใช่ดอกไม้ถูกตัดไปปักแจกัน ไปปักโชว์แล้วรังแต่จะรอวันลงถังขยะในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วยาม
นี่ของจริง มั่นคงกับการกระทำ รากลึก เป็นกำลังใจให้ด้วยคนค่ะ
ได้มาอ่านเห็นภาพงามๆ หายเครียดไปตั้งเยอะ
ได้ยินได้ฟังเรื่องราวของอ้ายโดษมานานแล้วครับ
ชื่นชม และศรัทธา คนกล้าเยี่ยงนี้ครับ
ผมคิดและอยากทำอย่างนี้มานานแล้ว แต่เข้มแข็งไม่พอ
ถึงวันนี้ที่คิดทำอย่างอ้ายโดษบ้าง อย่างน้อยก็เป็นกำลังใจครับ...
นี่เป็นอีกสถานที่หนึ่ง ที่จะพา พี่ อ.ดร.ยุวนุช ไปที่ปายครับ ก่อนที่จะไปวัดป่าสูญญตาราม (ป่าถ้ำวัว)
หลายที่หลายบุคคลที่ ผมอยากชวนไปพูดคุย เที่ยว และ สัมผัสอุดมการณ์ของคนเล็ก คนน้อย แห่งหุบเขาปักถนนธงชัย
เมืองปาย
อ้ายหนานเกียรติ คงรู้จัก ชิ สุวิชาน ดีนะครับ น้องสาวของชิ ชื่อ น้องวา หรือ เฌวา ครับ
ให้กำลังใจครับ the musoi
ไปมาแระ อิอิ
ร้องเพลง กลางทุ่ง ไม่มีไฟฟ้า ทานข้าวด้วยช้อน ชามไม้ไผ่ แก้วน้ำก็เป็นไม้ไผ่...
มีความสุขจริงจร๊ง............เจ๊า........
อยากไปอีกคะ ไปสมัครงานอ้ายโดษไว้ แต่คุณสมบัติไม่ครบ ต้องตำข้าวเป็น สีข้าวเป็น เฮ่อ.... กินเป็นอย่างเดียวค่ะ
อยากสนับสนุนคนที่ตั้งใจดีครับ โดยเฉพาะอ้ายโดษ อย่างน้อยคนที่คิดแปลกก็มีเเรงต้านอยู่พอสมควร เราก็ต้องให้กำลังใจกัน
ผมทำได้ในส่วนที่ผมทำได้ และผมก็จะทำให้ดีที่สุด ในความเป็นผม
ขอบคุณครับ อ.ศิลา
*** งั้นเดี๋ยวผมจะนอนละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ sexy พอที่จะเร้าใจ participants
จำได้ว่าครั้งหนึ่ง น้องหมอสุพัฒน์ พาน้องพอลล่ากับเเม่ต้อยไปที่นี่...
ไปทำงานกับอ้ายโดษต้องบ้าพอๆกับอ้ายเขา หรือ ไม่ก็บ้ากว่า
พี่คิดว่า พอลล่ายังมีดีกรีความบ้าไม่พอครับ ...
เพิ่มอีกหน่อย...แหล่มเลย
เมืองปายแต่ก่อนอ่านในนิตสารการท่องเที่ยว ไม่ได้เป็นแบบนี้ เป็นวิถีธรรมชาติจริง ๆ หลงใหล ใฝ่ผัน ว่าจะได้ไปนอนดูดาวที่เมืองปายสักครั้ง แต่ตอนนี้อ่านอีกทีเปลี่ยนไปเยอะมาก จะเห็นดาวหรือไฟแสงสีมากกว่า
ขอชื่นชมยินดีนะคะ ที่ยังมีคนที่เรียกร้องอนุรักษ์ บ้านเกิด ใครจะว่าอย่างไร ก็ต้องทำ พี่ไก่เห็นด้วยนะคะ ถ้าเจ้าของบ้าน ไม่รักบ้านเกิด แล้วใครจะมารักเท่า วิถีชีวิตเก่าๆ อนุรักษ์ไว้ ดีที่สุดคะ คงจะมีโอกาสไปเยือนสักคะนะคะ พี่แก้วชวนไว้อยู่ แต่ขอดูตารางการสอบของน้องแตมก่อน ตอนนี้ต้องขอยกเวลาในช่วงนี้ให้ลูกสาวก่อน พอน้องแตมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ พี่ไก่จะมีเวลาที่จะไปเที่ยวได้มากขึ้นนะคะ
มี "คำแปลภาษาเมือง" ตวยครับ อิ อิ ;)
น่าฮักขนาด
....สำนึกรัก บ้านเกิด....ดีจังค่ะได้กลับไปทำอะไรเพื่อบ้านเกิดตัวเอง...ชื่นชม ชื่นชมค่ะ
อยากไปปายมากๆ ต้องไปเที่ยวให้ได้สักวันค่ะ
ขอบคุณค่ะ