เมื่อ 2 วันที่แล้ว ได้รับโทรศัพท์จากคุณแม่ของนักเรียนท่านหนึ่ง ความจริงคุณแม่ท่านนี้ก็เป็นลูกศษย์ของฉันในอดีต ปัจจุบันสอนรุ่นลูก และกำลังจะได้สอนรุ่นหลาน (เฮ้อ) มิน่าลูกศิษย์กำลังจะเรียกคุณครูยาย
น้ำเสียงฟังดูสั่นเครือ บ่งบอกถึงความทุกข์และสะเทือนใจพอสมควร เธอขอมาพบฉันที่บ้านเป็นการส่วนตัว...ฉันตอบตกลง
สิบนาทีต่อมาเธอมาถึงบ้านฉัน พร้อมกับหยิบสิ่งของสิ่งหนึ่งออกมาให้ มันคือแผงยาคุมกำเนิด...ที่เธอแอบไปเปิดดูกระเป๋าถือลูกสาวเล่นๆ แล้วพบกับมัน เธอจึงถือวิสาสะหยิบเอามาให้ฉันดู
อาจารย์ขา...แล้วจะให้หนูเข้าใจว่าอย่างไร หนูจะทำอย่างไรดีคะ มันหมายความว่าอย่างไร ? คำถามถูกยิงออกมาเป็นชุดๆ จนฉันตอบไม่ทัน
ลูกสาวของเธอ...กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.5 หน้าตารูปร่างสะสวย คุณพ่อคุณแม่ของเธอเป็นคนมีหน้ามีตาในชุมชน มีตำแหน่งหน้าที่การงานสูง เป็นที่รู้จักของคนในชุมชน เธอพลาดหวังกับลูกสาวคนแรกที่ผันตัวเองไปเป็นสาวทอมอย่างยั่งยืนไปแล้ว เธอจึงมีความหวังว่าลูกสาวคนที่สองคงจะไม่ทำให้เธอและสามีเสียใจอีก
มือของเธอเริ่มสั่น น้ำตาพร่างพรู อาจารย์ขา...หนูไม่มีกำลังใจทำงานแล้วค่ะ หนูจะทำอย่างไรดีคะ ?
ฉันให้เธอตั้งสติและพยายามไตร่ตรองดูว่า แผงยานี้เป็นของเธอ ของเพื่อน หรือ เธอเอามาเพื่อใช้ทำอะไร
และลองทบทวนเหตุการณ์ในอดีตดูสักนิดว่า...ลูกสาวมีโอกาสออกนอกบ้านในยามวิกาลบ่อยไหม เพราะอยู่โรงเรียนเธอไม่เคยหนีเรียนและมีพฤติกรรมผิดปกติ นอกจากคบเพื่อนในห้องเดียวกันเท่านั้น
เธอทบทวนแล้วบอกว่า...มีหลายครั้ง...ใช่...ทุกครั้งเธอจะโทรมาถามที่อยู่ของเพื่อนในห้องเสมอ เพราะลูกสาวบอกว่า ไปงานปาร์ตี้วันเกิดเพื่อน ซึ่งบางครั้งเพื่อนคนนั้นกำลังจะเข้านอน ไม่ได้จัดปาร์ตี้ดังกล่าว
พฤติกรรมโกหก ปิดโทรศัพท์ ร่วมด้วยทุกครั้ง...แน่นอน...ตอนนี้เธอมีรุ่นพี่มีจีบ
ฝากคุณครู...บอกคุณแม่ให้เข้มแข็งมากกว่านี้นะค่ะ ทุกปัญหาแก้ไขได้...แม้ผลลัพธ์อาจไม่ใช่อย่างที่เราคาด...แต่เมื่อเหตุเกิดขึ้นแล้ว....ก็ต้องรับมือให้ได้ ความรักของแม่ต่อลูกสู้กับเรื่องนี้ได้แน่นอนค่ะ
สวัสดีค่ะ
*** นักเรียนปัจจุบัน ลื่นไหลไปตามกระแสสื่อ-ค่านิยม ไม่คิดอะไรมากกับการทำผิด ดิฉันใช้เวลาอยู่กับปัญหาเด้กๆ ที่มีพฤติกรรม เช่นนี้มากจนไม่มีเวลาพัฒนาตนเองทางวิชาการ กลายเป้นคนอ่อนด้อยในสมรรถนะ ทำต่อไปเถอะค่ะ ไม่มีใครเห้นเรา แต่ก็ยังมีเราที่มองเห็นว่าทำอะไรอยู่ เด็กในสังคมทุกวันนี้น่าเป็นห่วงค่ะ
สวัสดีค่ะ
ให้กำลังใจทุกคนครับ
เป็นกำลังใจให้คุณแม่ เข้มแข็ง ยอมรับการเปลี่ยนแปลงของสังคมปัจจุบัน
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นแล้ว ต้องยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นค่ะ
เราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ แต่เราสามารถป้องกันสิ่งที่จะเกิดในอนาคตได้
ทำใจให้ยอมรับ พูดคุยกับลูกสาว(ด้วยอารมณ์สงบ) ดูเหมือนลูกสาวอยากจะเล่าให้คุณแม่ฟัง แต่กลัวคุณแม่ดุ
ถ้ามีโอกาสได้พูดคุยกัน คิดว่าต่อไปหากมีอะไรลูกสาวต้องกล้าที่จะเล่าให้คุณแม่ฟังก่อนที่จะเกิดเรื่องนะคะ
"ความรักของครอบครัว" น่าจะสามารถช่วยเหลือเรื่องนี้ได้ค่ะ
เป็นกำลังใจให้พี่ครูอรวรรณด้วยค่ะ ^___^
สวัสดีค่ะ คุณ noktalay
สวัสดีค่ะ คุณ กิติยา เตชะวรรณวุฒิ
สวัสดีค่ะ ครูโย่ง (คนสวย อิอิ)
สวัสดีค่ะ น้องหนึ่ง Hana
สวัสดีค่ะ พี่ครูคิม
วัยรุ่นคะ โดยเฉพาะรุ่นพี่มาจีบ ไม่ทันเขาแล้วคะ เพราะเขาโชกโชนมาก่อน ด้วยผู้ชายทำไปแล้วไม่มีอะไรเสียหายเท่าผู้หญิง เลยได้ใจคะ ใช้ประสบการณ์ที่เคยทำไม่รู้จะกี่คนแล้ว
ตามเหตุการณ์น่าสงสัยว่าคงนัดพบกันแล้วคะ และคงถูกรุ่นพี่สอนกินยาคุมคะ จะให้เลิกกันคงเลิกคะ ถ้าจะเลิกเปลี่ยนโรงเรียนก็นัดเจอกันได้อีก
ทางที่ดีสืบให้ได้ว่ารุ่นพี่คนนี้เป็นใคร แล้วนำมาพูดกัน คือตกลงกัน จะแต่งงานกันแท้จริงหรือเปล่า ถ้าแต่งกันแท้จริง ก็คงต้องหมั้นรับรองกันไว้ ถ้าไม่รับหมั้นถือว่าไม่มีความจริงใจ ก็สอนลูก ว่าเขาหลอกกินฟรีแล้วหละ พูดยังไงหละถึงจะสุนทรีย์เรียบเคียงเอาคะ อย่าพึ่งด่า แกล้งพูดที่เล่นทีจริงเพื่อค้นหาข้อเท็จจริง อย่าตีโพยตีพาย เด็กจะตื่น เดี๋ยวขนข้าวของไปอยู่ด้วยกัน ไม่ยอมเรียนต่อยุ่งอีก
สมัยแต่ก่อนผู้หญิงผู้ชายแค่แตะตัวกัน ก็จับแต่งงานกันเลย เพราะสมัยก่อนไม่มียาคุม กลัวแอบรักลอบ มีมารหัวขน เลยจับแต่ง เขาก็อยู่กันได้ เพราะมีที่นามากมาย มาช่วยกันทำ สมัยนี้ไม่มีที่นา ถ้าแต่งกันช่วงนี้ จะเลี้ยงกันอย่างไร
แต่ทุกวันนี้มันไปไกล ไม่แตะแค่นั้น แต่ลองของเลย น่าเป็นห่วงจริงๆ โดยเฉพาะคนที่มีลูกสาวคะ แต่ยังดีที่รู้จักมียาคุมคะ ถ้าไม่รู้จัก เดี๋ยวจะได้เลี้ยงหลานเร็วๆนี้แหละคะ
เมื่อโลกมันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว คนที่โชคดีมีลูกฉลาด รู้จักเอาตัวรอดก็รอดไป แต่เด็กที่อวดฉลาด มักจะพลาดพลั้ง เพราะคิดว่าตนเองเก่ง พี่สุเม้นท์มากแล้ว ตรงประเด็นหรือเปล่าก็ไม่รู้ ดึกแล้ว ตาลาย ยายก็ลาย ไปหละคะ คิดถึง คิดถึง ไปเห็นที่บล็อคครูคิมเลยกดตามมาคะ
สวัสดีค่ะ พี่สุ
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ ที่นำกำลังใจไปให้
ทุกอย่างไม่สาย ถ้าทุกฝ่ายช่วยกัน
น้องคงต้องการคนเข้าใจนะคะ..
คุณแม่...คุณครู..ช่วยน้องด้วยค่ะ
สวัสดีครับครู อรวรรณ "ปัญหาสังคม และครอบครัว ที่ศาสนาไม่อาจเยียวยา" อยู่ที่พ่อแม่ ที่ต้องตั้งสติมั่นในการแก้ปัญหา บางครั้งต้องยอมโง่อย่างชาญฉลาด ต้องรู้เท่า รู้ทัน รู้กัน รูแก้ ใช้วิธีการเหมือนที่ครูเปิดปากให้เด็กเล่า และคอยชี้ คอยแนะ และทำให้เด็กรู้สึกว่าปัญหาของเขา คุยกับเราได้ อย่าไปกดดัน ข้ามขาด จะเพิ่มความรุนแรงของปัญหาขึ้นครับ (นึกให้ได้ว่าเสียตัวยังดีกว่าติดยาครับ)
สวัสดีค่ะพี่อรวรรณ
อ่านแล้วเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะมีลูกสาวเหมือนกัน
ไม่อยากให้เกิดเรื่องทำนองนี้...ทุกข์ใจเหลือเกิน....การให้เวลากับลูกๆมากแค่ไหนนะ...วัยที่อยู่ม 5...เพื่อนๆรุ่นเดียวกันเตรียม ent. แต่ลูกสาวเรา....
คงต้องหันหน้ามาคุยกัน เรียกทั้งสองคน พ่อแม่สองฝ่ายมารับรู้...คิดว่าสังคมคงซุบซิบช่วงแรกๆ...และคงลืมๆไป มาตั้งตัวใหม่นะ....
หลงรักท้องฟ้าแล้วค่ะพี่...
สวัสดีค่ะ น้องแดง
เที่ยวสนุกไหมคะ เอาใปด้วยตลอดเวลานะคะ
ลุ้นไม่ให้ฝนตก
ขอบคุณมากนะคะที่ให้ข้อคิดเห็นและคำแนะนำที่มีค่า
พี่จะพยายามช่วยให้เขาบ ม.6 ให้ได้ค่ะ ช่วยด้วยนะคะ สู้ๆ
วัยรุ่นเป็นวัยที่.... อืม..ต้อมไม่รู้จะใช้คำใดมาอธิบาย เพียงแต่รู้สึกว่าเป็นวัยที่เชื่อมต่อในการก้าวย่างที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่กับเด็กน้อย ด้วยความคิด ด้วยวุฒิภาวะ และด้วยอะไรหลายอย่างเขาหรือเธออาจจะตัดสินใจพลาดไป สำหรับเด็กสาวๆ นั้นเธอคงจะให้ความสำคัญกับความรักของวัยหนุ่มสาว สำหรับเด็กหนุ่มคงจะต้องการมีความสัมพันธ์เพื่อบ่งบอกว่าเธอนั้นเป็นของฉัน หรือเพราะด้วยเหตุผลใดก็ตาม อาจจะแม้กระทั่ง..รู้เท่าไม่ถึงการณ์ ซึ่งทั้งหมดนี้เราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้ นอกจากหาวิธีรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น
พ่อ..แม่..บุคคลในครอบครัวจะสำคัญยิ่งในการที่จะช่วยกันประคับประคองให้เด็กสาวก้าวย่างไปให้ได้ในก้าวต่อไปค่ะ อย่างน้อยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ก็จะทำให้คนเป็นผู้ปกครองได้ตระหนักคิดและทบทวน
เป็นกำลังใจให้นะคะ...
เป็นข้อคิดที่ดีและมีคุณค่ามากค่ะน้องต้อม
ขอบคุณมากนะคะ
พูดไม่ออก บอกไม่ถูก...
มีลูกสาวคนเดียวเหมือนกันค่ะ
นี่ก็นั่งอ่านพร้อมๆ กัน....แล้วคุยกันว่า
เรื่องนี้ ก่อนที่จะตัดสินใจใด ๆ ผมว่าคงต้องมาตรวจสอบสภาพจิตของตัวเราเองก่อนครับ ว่าจิตสงบใหม จิตนิ่งดีพอใหม ที่จะตัดสินใจใดๆ เพื่อที่จะได้ตัดสินใจไปด้วยเหตุผลล้วนๆ โดยไม่มีอารมร์มาเจือปน
ธรรมะสวัสดีครับ