เหตุเกิดชายแดนใต้...ทำไม...ต้องมุ่งหาแต่สาเหตุ?

Vij
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า...หาก ณ ผืนแผ่นดินแห่งนั้น...ในเวลานี้...ไม่มีชีวิตเพื่อนมนุษย์ให้เหลืออยู่

วันนี้มีแรงบันดาลใจให้ต้องเขียนเรื่องชายแดนภาคใต้ เนื่องจากตนเองเกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับการจัดการปัญหาชายแดนภาคใต้...เพราะสิ่งที่ได้เห็นและรับรู้อยู่ทุกขณะจิต...ยังคงเป็นข้อกังขาให้ต้องขบคิดว่า...เพราะเหตุใดนักวิจัย นักวิชาการ หรือแม้กระทั้งผู้นำในระสูงของบ้านเมือง...จึงยังคงให้ความสำคัญและต่างถกถึงสาเหตุแห่งการก่อเกิดปัญหา...ดิฉัน ขอตั้งข้อสังเกตว่า "วันนี้ คุณได้ใช้เวลานานพอหรือยัง กับการถกประเด็นการค้นหาสาเหตุแห่งปัญหาชายแดนภาคใต้"

ดิฉัน มิอาจจะคัดค้านหรือโต้แย้งคำกล่าวที่ว่า "ถ้ายังไม่เข้าใจถึงปัญหา...แม้พบคำตอบ...ก็จะยังคงไม่ทราบว่า...พบแล้ว" แต่อยากให้ย้อนกลับไป...จากวันนั้น...เวียนมาถึงวันนี้...นับเวลาร่วมหลายปี...ต่างคนต่างเข้าใจ ต่างคนต่างค้นหา ต่างคนต่างได้มาซึ่งสาเหตุแห่งปัญหาที่หลากหลายกันไป...และเช่นกันจากวันนั้น...เวียนมาถึงวันนี้...นับเวลาร่วมหลายปี...ร่วมหลายครั้งและหลายครา...ที่ต่างคนต่างต้องสูญเสียเพื่อนชีวิต...เพื่อนมนุษย์คนแล้วคนเล่า...วันแล้ววันเล่า...แต่ข้อถกเถียงถึงสาเหตุแห่งปัญหานั้น ก็ยังคงไม่จบสิ้น...ขณะที่ชีวิตของผู้กล้า...ผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกัน...ถูกกลืนหายไปพร้อม ๆ กับเวลาแห่งการขบคิดเพื่อการเข้าถึงสาเหตุแห่งปัญหาอย่างแท้จริง...แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า...หาก ณ ผืนแผ่นดินแห่งนั้น...ในเวลานี้...ไม่มีชีวิตเพื่อนมนุษย์ให้เหลืออยู่

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน psychology



ความเห็น (48)

เขียนเมื่อ 

เรารอวัน 3 จังหวัดชายแดนใต้สงบอย่างใจจดจ่อนะ..

เขียนเมื่อ 

ใช่ค่ะ...เวลาของคนที่ขอให้รอ กับเวลาของคนที่รอ...มันไม่เท่ากันจริงค่ะ...เมื่อใช้ความรู้สึกเป็นเกณฑ์ตัดสิน

ดูภาพนี้แล้ว...สงสารเด็กน้อยจังค่ะ...

เขียนเมื่อ 

เข้ามาอ่านด้วยคนนะครับ...

ได้แต่ถอนใจ ไม่รู้จะเขียนต่อว่าอย่างไรดี

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะท่าน "อาจารย์อ๊อต"...ยินดีเสมอค่ะ

หนูก็ได้แต่ถอนใจเช่นกันค่ะ...บางครั้งก็ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องราว

แต่เมื่อเห็นสภาพ เห็นข่าวแล้วอึดอัดใจค่ะ...มันเนิ่นนานเหลือเกิน

เกินกว่าคำว่า "อดทน" เกินกว่าคำว่า "ให้รอ"

ท่านอาจารย์สบายดีนะคะ รักษาสุขภาพด้วยค่ะ...ขอบพระคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณVij

มาให้กำลังใจค่ะ

เห็นภาพที่คุณ อ้อยเล็ก นำมาฝาก

เสียใจจริงๆ มีแต่ภาวนาให้ทุกอย่าง สงบลง เท่านั้นเอง

เขียนเมื่อ 

แปลกนะคะ...ที่บางปัญหาเราผู้เป็นถูกกระทำและเราก็ไม่สามารถจัดการอะไรได้เลย...อาจเพราะปัญหาันั้นใหญ่เกินกำลังแห่งเราหรืออย่างไรกัน...มองปัญหาภาคใต้แล้วนึกถึงทฤษฎีหนึ่งบอกไว้ว่า "ตัวปัญหาแท้จริงแล้วไม่ใช่ปัญหา...แต่วิธีการจัดการกับปัญหาต่างหากที่ทำให้เกิดปัญหา" คิดแล้วเศร้าค่ะ...ขอบคุณมากค่ะ...ดูแลสุขภาพนะคะ

เขียนเมื่อ 

ธรรมฐิตก็มีความคิดคล้ายอาจารย์แหละ..

ยิ่งถกปัญหาก็ยิ่งยุ่งเหยิง..

ธรรมฐิตก็คลุกคลีกับอ.ธารโตมาหลายปีนำสิ่งของต่างๆไปให้พระให้ชาวบ้านช่วงที่กำลังเกิดปัญหาแรกๆต้องจัดระดมทุนที่สงขลาแล้วนำไปมอบให้เพราะไม่มีใครกล้าไป..

มีครั้งหนึ่งเกือบโดนถล่ม(แถวๆกรงปีนัง-บันนังสตา)แต่ดีที่ไหวตัวทันเลยรอดมาเขียนบันทึกอยู่ทุกวันนี้..

เราก็คงรอฟังข่าวและแผ่เมตตาเพื่อเป็นกำลังใจให้เขาเหล่านั้นก็แล้วกัน..

  • อือ...ไม่รู้สิ..???
เขียนเมื่อ 

นมัสการค่ะ...หลวงพี่

"ยิ่งถกปัญหาก็ยิ่งยุ่ง" จริง ๆ เจ้าค่ะ...ก่อนหน้านี้เทคนิคยะลาก็เคยโดนระเบิด บ้านพักครูสั่นไหว แต่คนยะลาก็ฝึกความคุ้นชินกับเสียงระเบิดเสียแล้ว...ทำไงได้นะเจ้าคะ...มนุษย์ต่างมุ่งหาสันติภาพ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่

ขอบพระคุณเจ้าค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ "เกษตรฯ" เข้ามา อืออออออ...ไม่รู้สิ??? แล้วนำภาพกระดูกไดโนฯ มาฝาก

ทำให้ Vij ตีความได้ว่า...สุดท้ายมนุษย์คงสูญพันธุ์เช่นดั่งไดโนฯ....

ขอบพระคุณมากค่ะ...ที่แวะเข้ามาทักทาย...ทำงานอย่างมีความสุขนะคะ :))

                        ขอร่วมเป็นห่วงด้วยค่ะ..ไม่ใช่แต่ยุคเรา...

               

การดับทุกข์ ต้องแก้ที่เหตุมังครับ (ทุกข์ - สมุทัย - นิโรธ - มรรค) ทุกคนที่เกี่ยวข้องจึงพยายามหาเหตุ ทั้งที่เหตุในระดับเหตุการณ์ และเหตุในระดับสังคม เหตุในระดับการเมือง วันนี้ทุกข์ยังอยู่และยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลง สาเหตุก็ยังอยู่และยังหาไม่เจอ หรือเจอแล้วแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเหตุ  ก็ได้แต่รอ ผมชอบคำว่า มนุษย์ต่างมุ่งหาสันติภาพ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ รู้สึกว่าได้ยินคำนี้บ่อยๆ จากปากของใครบางคน

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะ...พี่นงนาท...เอาน้องมโนราห์มโนรี...มาเป็นกำลังใจด้วย น่ารักจัง

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะ...คุณ "ชนันท์" การดับทุกข์ ต้องแก้ที่สาเหตุ...บางครั้งเจอแล้วแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเหตุนั้น..."ปัญหาทุกปัญหามีทางแก้...สำคัญอยู่ที่ว่าเราได้ตั้งใจที่จะแก้ไขเหล่านั้นอย่างจริงจังหรือไม่"..."มนุษย์ต่างมุ่งหาสันติภาพ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่" เคยได้ยินคำนี้บ่อย ๆ เหรอค่ะ...เอ!!..สงสัยความคิดและจิตใจตรงกันมังค่ะ...

มีความสุขกับชีวิตในทุก ๆ วันนะคะ

เขียนเมื่อ 

เข้ามาเยี่ยมเยียนทักทายและเป็นกำลังใจให้ครับ

ขอให้พื้นที่พบกับสันติสุขในเร็ววันนี้ครับ

ต้องรู้รักสามัคคี

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะ...คุณ "หนานเกียรติ" เช่นกันค่ะ...ขอให้สิ่งที่คุณหนานเกียรติขอเป็นจริงในเร็ววันค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากคุ่ะ...คุณลุงเสี่ยมหา...ต้องรู้รักสามัคคี...คำ ๆ นี้ที่บรรดาลให้เราได้พานพบกับความสันติสุขอย่างแท้จริง

เพราะสาเหตุที่ยังหาไม่พบ มันหมายถึง งบประมาณ ลับ ที่ไม่ต้องมีการตรวจสอบ

เคยเฉียดเข้าไปรับรู้เรื่องการเยียวยา มันมียิ่งกว่าสมัยคอมพัทลุง

แม่ทัพไทยใหญ่โตทำโก้หรู           น่าจะรู้ด้อยหน้าที่มีปัญหา

เห็นยิ่งใหญ่ในทีวีมีหน้าตา              ตั้งรัฐบาลเหมือนว่าพาเราดู

สามจังหวัดภาคใต้ชอบใช้งบ         แต่เรื่องรบพบปัญหามาทีหลัง

ความมั่นคงคือหน้าที่หนีกันจัง        ต้องมานั่งสามจังหวัดบัญชาการ

สนามรบมีที่ไหนในกรุงเทพฯ         ไม่อยากเหน็บแต่อยากว่าอย่างฉะฉาน

ท่านผบ.นั้นต้องมาบัญชาการ       กรุงเทพฯนั้นไกลปัญหามาไม่ทัน

ขออภัยท่านอาจารย์ผ่านเม้นท์นี้        ที่ได้ชี้เจาะจงลงอย่างนั้น

ความรับผิดชอบของใครให้ยืนยัน     อย่ารอวันขอโทษโปรดดูแล        

เขียนเมื่อ 

คงเป็นเพราะความรุนแรง เลยทำให้เรามองภาพพี่น้องชาวมุสลิมไปในทางที่ไม่ดีนัก

เป็นพระมหากรุณาของสมเด็จย่าค่ะ ที่พระองค์ท่านให้จัดทำหนังสือ ศาสนาอิสลามสอนอะไร ทำให้ดิฉัน และหลายๆคน เห็นความจริงที่น่ายกย่องของศาสนาอิสลามมากขึ้น

ไว้จบจากเรื่องไม้พุทธประวัติแล้ว จะนำเรื่องนี้มาบันทึกถึงค่ะ

เขียนเมื่อ 

สู้นะวันนี้..สู้ด้วยกำลังไม่ได้สู้ที่ใจก็ได้เน๊าะ...

เข้ามาเยี่ยมครูวิจิตราคะ มีความห่วงใยภาคใต้เช่นกัน แต่เราเป็นคนที่ตัวเล็กไม่มีอำนาจ สั่งบัญชาการ หรือค้นหาความจริงได้ ต้องรอให้ผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรง แก้ไข และหาสาเหตุคะ  แต่ก็นานมาแล้ว หลายยุค หลายนายกแล้ว แต่ก็ไม่มีใครสามารถปราบปรามได้ มันคงจะมึจุดได้จุดเสีย ได้อย่างเสียอย่าง อาจจะเป็นผลประโยชน์ หรือขัดผลประโยชน์ ก็ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไร ภาคใต้จะอยู่แบบปกติสุขเสียที คงมีแต่เอาใจช่วยให้ทุกคนชาวภาคใต้ แคล้วคลาด กับภัยร้ายทั้งปวง ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะบัง...งบประมาณทั้งลับและไม่ลับ...ลงไปสู่สามจังหวัดภาคใต้อย่างอึกกทึกครึกโครม...แต่หายไปดั่งสายลมและแสงแดด...พูดถึง "การเยียวยา" คงได้มีโอกาสเยียวยาผู้ประสบปัญหาการสูญเสียสมาชิกครอบครัว แต่ก็ไม่อยากให้โอกาสนั้นมาถึงเพราะไม่อยากให้มีใครต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก...แม้การเยียวยาจะไม่ได้ช่วยให้ปัญหาลดลง แต่นั้นก็เป็นการผยุงให้บุคคลผู้สูญเสียสมาชิกครอบครัว...สามารถดำเนินชีวิตอยู่ต่ออย่างปกติสุข...ในสังคมที่ไม่ค่อยจะปกติ...

ขอบคุณมากค่ะบัง

เขียนเมื่อ 

ครับอ่านแล้วได้ความรู้สึกดีมาก ขอให้มีความสุขนะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะท่าน "วิโรจน์"

ถูกใจข้อความนี้ค่ะ...

"สนามรบมีที่ไหนในกรุงเทพฯ ไม่อยากเหน็บแต่อยากว่าอย่างฉะฉาน

ท่านผบ.นั้นต้องมาบัญชาการ กรุงเทพฯนั้นไกลปัญหามาไม่ทัน

ความรับผิดชอบของใครให้ยืนยัน อย่ารอวันขอโทษโปรดดูแล"

Vij...ไม่ขอขยายความต่อให้ยืดยาว...เพราะมันมีถ้อยความครบถ้วนอยู่ในเนื้อ..."อย่างใจหมาย"

ขอบพระคุณมากค่ะ...

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณพี่ณัฐรดา...รออ่านนะคะพี่...ทุกศาสนาสอนให้คนทุกคนเป็นคนดีค่ะ...Vij มีลูกศิษย์และเพื่อนอิสลามที่น่ารักมากมาย ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบนพื้นฐานของการเคารพสิทธิมนุษยชน...ทุกคนอยากให้ทุกอย่างสงบดั่งที่เคยเป็นมา...นี่คือความจริงแท้...แต่นั่นก็เป็นเพียงความหวังที่อาจจะซ่อนเล้นอยู่ลึก ๆ ในใจ...ที่เงาดำ ๆ มองไม่เห็นและไม่เมตตา

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...คุณแม่ "อ้อยเล็ก" คนสวย...สู้ค่ะ...สู้ด้วยสิติปัญญาที่มีอยู่...เป็นการสู้เพื่อให้กำลังใจและพยุงให้ชีวิตผู้ที่สูญเสียได้ดำเนินต่อไปอย่างปกติสุข...ให้เขายอมรับและอยู่กับปัจจุบัน

เขียนเมื่อ 
  • ได้ข่าวแต่ละครั้งเป็นความเศร้าใจ
  • แต่มีหลายๆๆคนที่ทำความดี
  • ลงไปในพื้นที่ครับ
  • อยากเห็นภาพแบบนี้มากๆๆ
  • http://sph.thaissf.org/index.php?module=news&page2=detail&id=30
  • ว่าแต่ว่าอาจารย์ขึ้นมากรุงเทพฯหรืออยู่ใต้ครับ
เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณพี่สุมากค่ะ...ขอให้พรอันประเสริฐของพี่เป็นจริงนะคะ "เอาใจช่วยให้ทุกคนชาวภาคใต้ แคล้วคลาด กับภัยร้ายทั้งปวง ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง" เราตัวเล็กไปจริง ๆ หรือนี่...แต่ย้อนคิดไปดูพวกมดรุมช้างตัวโตได้...พวกปลวกสร้างรังได้ใหญ่โต...เหตุเกิดเพราะความสมัคคี...ณ ที่นี่เราก็สามัคคีกัน...แต่มันกลับสู้อาวุธลับไม่ได้ ฮ้าย!! เหนื่อยใจ

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณมากค่ะ...คุณ "เบดูอิน" เข้าไปอ่านบทความท่านแล้ว สาระมีมากมายค่ะ...ขอให้ท่านจงประสบแต่ความสุขมาก ๆ เช่นกันค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณ...คุณ "ขจิต" มากค่ะ...เข้าไปอ่านมาแล้วค่ะ...เลยหยิบยกพระราชปณิธานในสมเด็จพระราชบิดา เพื่อเตือนตน “...ขอให้ถือเป็นประโยชน์ส่วนตนเปนที่สอง ประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เปนกิจที่หนึ่ง ลาภ ทรัพย์ และเกียรติยศ จะตกมาแก่ท่านเอง ถ้าท่านทรงธรรมะแห่งอาชีพไว้ให้บริสุทธิ...”

-----------------

ตอนนี้อยู่ กทม. ค่ะ...พรุ้งนี้กลับสงขลา...ไปทำบุญเดือนสิบ ส่งต้นตระกูลกลับสู่ที่ ๆ ท่านมาเจ้าค่ะ...วันก่อนท่านอาจารย์ที่ปรึกษาก็ลงไปพัฒนาพื้นที่ชายแดนภาคใต้เช่นกันค่ะ...จังหวัดนราธิวาส จังหวัดยะลา แต่ก็ไม่ได้คุยรายละเอียดมากนักค่ะ

คุณขจิตสบายดีนะคะ...ระลึกถึงเสมอค่ะ

ไม่แน่ เดือนตุลาคมนี้ ลุงมหา อาจจะได้ไปทำงานสี่จังหวัดภาคใต้

แต่ลุง มหา แก่แล้วไม่อยากไป

อวยพรให้ลุง มหา หรือยัง

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ คุณVij

มาให้กำลังใจในการต่อสู้

สบายดีนะคะ

เขียนเมื่อ 

เข้ามาอ่านความคิดแล้วช่างสะท้อนความคิดได้ดีจริงๆ...ยกย่องมากๆ..รักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ

เขียนเมื่อ 

หลบกระสุน..ภาคใต้ไปชมการ์ตูนกันเถอะครับhttp://gotoknow.org/blog/yatsamer/299387

เขียนเมื่อ 

Pตามอาจารย์กู้เกียรติมา..ถามข่าวคราว..ทำบุญเดือนสิบแล้วเงียบเลย..คิดถึงนะ...ถ้ากลับมาแล้วรีบมาบอกเพื่อนๆด้วยนะ...

เข้าใจและเห็นใจครับ...

ผมก็คนในพื้นที่แถบนั้น ที่บังเอิญพลัดไปอยู่ถิ่นอื่น

ก็ได้แต่ติดตามถามไถ่ถึงญาติพี่น้องด้วยห่วงใย

แต่วันนี้...

ทำไปทำมาก็มีแต่คนที่อยู่ระยะห่างอย่างผม

หรือผู้รับข่าวสารผ่านสื่อต่างๆล่ะกระมัง

ที่รู้สึกหวั่นกลัว...

ปริมาณความห่วงใยเพิ่มสูง

ทุกครั้งที่ผมแสดงความห่วงใย เหมือนกระสุนจะด้าน

ญาติพี่น้องผมล้วนดำเนินชีวิตไปอย่างที่เรียกว่า "แทบจะ" ปกติ

ที่กล่าวเช่นนี้ไม่ได้หมายความว่า ความโหดร้าย/ความรุนแรงไม่ได้มีอยู่จริง

แต่สื่อมวลชนโหมกระพือจนมันดูเหมือนหน่วงหนักไปนิด...ไม่เลย

เผลอ ๆ ของจริงอาจยิ่งกว่านั้น ยิ่งกว่าที่สื่อรายงาน

แต่เป็นเพราะพวกเขาเริ่มคุ้นชินกับบรรยากาศเคมูไกเช่นนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อผนวกกับความจำเป็นในการดำรงชีพ การต้องเดินทางไปไหนมาไหน

ความกลัว ความหวาดระแวงจึงถูกกดทับไว้เบื้องลึก

วันก่อนพี่สาวโทรศัพท์มาบอกว่ากำลังพาลูกมาโรงพยาบาล

แต่มีเหตุคาร์บอมบ์ ตำรวจบล็อกเส้นทาง จึงยังฝ่าไปไม่ได้

น้ำเสียงเธอช่างปกติยิ่งนัก...

เมื่อทำอะไรไม่ได้

ทางสุดท้ายเห็นทีจะต้องทำใจล่ะกระมัง

ไม่แปลกใจใช่ไหมที่ผมไม่พูดถึงเรื่อง "รัฐ"

ไม่แปลกใจใช่ไหมที่ผมไม่ถามหาความจริงจากรัฐเลย

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณ "ลงมหา" ที่น่ารัก

ถึงเวลาที่คุณลุงมหาต้องจับใบดำใบแดง(อีกรอบ)...อิๆๆๆ อวยพรให้ได้ดั่งใจปรารถนาค่ะ...มะพร้าวห้าวประสบการณ์ค่ะลุง...มีความสุขกับครอบครัวในทุก ๆ วันนะคะ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...พี่ครูจิ๋ว...สบายดีค่ะพี่...เป็นกำลังใจให้เช่นกันค่ะ มีความสุขในทุก ๆ วันนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะ...น้อง "Nina" รักษาสุขภาพเช่นกันค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะ...อาจารย์ "กู้เกียรติ" แวะเข้าไปชมและทิ้งรอยไว้แล้วค่ะ...ภาพงามมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณพี่ "อ้อยเล็ก" คนสวยค่ะ...รีบไปรายงานตัวกับพี่เป็นคนแรกเลยค่ะ...ดูแลสุขภาพนะคะ...คิดถึงเสมอค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...คุณ "นพดล" ยินดีมากค่ะที่ได้แลกเปลี่ยนความรู้...เมื่อได้อยู่ในสถานการณ์และได้อ่าน Comment ท่าน จึงไม่แปลกใจอะไรเลยค่ะ...เพราะท่านเข้าใจและเราก็เข้าใจว่ามันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ค่ะ...คนไกลย่อมห่วงใยเมื่อได้ทราบ ได้ยินข่าว...คนในกลับเฉย ๆ ชินชากับเหตุที่เกิดขึ้น..."ประสบการณ์ชีวิตที่ต้องตื่นขึ้นมาและเห็นภาพ ๆ นั้น ซ้ำ ๆ ในทุก ๆ วัน...เราย่อมเกิดความเคยชินกับภาพที่เห็น"...จนกลายเป็นเรื่องปกติ...แต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับถูกเก็บกดไว้ภายในค่ะ...ดีใจและยินดีที่คนในแต่มีวิถีให้ต้องอยู่นอก...เข้าใจอย่างที่คนในเข้าใจ และเข้าใจในแนวทางเดียวกัน...ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ คิดเหมือนคุณนพดล  ดิฉันมีญาติอยู่ที่ยะลา เขาก็ใช้ชีวิตแบบหวาดระแวงทุกวันจนชิน   
  • นอกจากนี้ ลูกชายก็ทำงานที่นราธิวาส เป็น ต.ช.ด. ซึ่งทางบ้านก็เป็นห่วงทุกวัน  ห่วงไปถึงทุกคนที่ต้องไปทำงานแถวนั้นค่ะ  เวลาดูข่าวทีวีก็ไม่เคยสบายใจเลย
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...คุณ "nana" คนที่อยู่ในพื้นที่ชินดั่งว่าค่ะ...แต่คนไกลมักเป็นห่วงเมื่อฟังข่าว ตอน Vij อยู่ในพื้นที่ก็ไม่รู้สึกกลัวค่ะ แต่ตอนนี้จะลงไปยะลาสักครั้งกลับผวา ๆ ชอบกลค่ะ...แต่เมื่ออยู่ในพื้นที่ทุกคนดูแลตัวเองอย่างดีค่ะ จนบางครั้งก็จะกลายเป็นความระแวง อิๆๆๆ ...เป็นกำลังใจให้ลูกชายนะคะ...รับใช้ชาติ ทำเพื่อปกป้องส่วนรวม น่าภูมิใจแทนค่ะ...รักษาสุขภาพนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณครู 

ต้องมีกระบวนการให้เด็กๆสามศาสนาใหญ่สมานฉันท์กับครับ

แล้วรอให้ผู้ใหญ่ในยุคนี้ จากไปก่อน

จึงพอจะแก้ปัญหานี้ได้

...

ลบมาเยอะ นำบวกมาฝากครับ

เด็กๆในสามจังหวัดเขาก็ทำโครงการแบบนี้กันนะครับ

นำสื่อมาฝากครับ
สื่อเหล่านี้นอกจากจะทำให้รู้ว่าใครทำอะไรแล้ว ยังมีมิติของบุญกุศล และองค์ความรู้หรือวิธีการ กระบวนการที่ทำด้วย
แต่ก็นั่นละครับ ในยุคโมหะภูมิเช่นนี้
สื่อดีๆพวกนี้ไม่มีโอกาสออกช่วง prime time พอที่จะให้คุณครูกับเด็กๆได้ชมหรอก
เป็นเสียงที่ไม่ได้ยิน.....และเป็นแสงที่มองไม่เห็น
น้อยคนที่จะมีบุญได้ชม..
.
สื่อชั่วๆออกฟรี สื่อดีๆ เสียสตางค์..... แถมยังวางอยู่หน้า1
คนในชาติเสพอยู่กับสื่อประโลมโลก มีพวกตลกหยาบคายเป็นผู้ผลิต
กับพวกขายเนื้อหนัง บริโภคนิยม สื่อแดงเหลืองกระตุ้นโทสะ โมหะ โลภะ
สังคมไทย จึงดุจดั่งจมอยู่ในบ่ออุจจาระเน่าเหม็น.. ยากจะสัมผัสกับอะไรสะอาดๆ
ช่างน่าสะอิดสะเอียน เวทนาเป็นอย่างยิ่ง 
น่าสงสาร...ประเทศไทย สังคมไทยเสียจริงๆ...
เรามาช่วยกันปฎิวัติวงการสื่อบ้านเรากันเถอะครับ


 

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณมากค่ะ คุณ "Man In Flam" สำหรับการนำพาสื่อด้านดี มาพร้อมกับความคิดด้านดีของคุณ...ยินดีที่ได้รู้จักยิ่งค่ะ...Vij ได้เปิดดูแล้วค่ะ...แต่ยังดูไม่หมด...เนตไม่ค่อยเสถียรค่ะ...Vij ได้ทิ้งรอยสำหรับเรื่องนี้ไว้ที่บันทึกของคุณแล้วค่ะ...

--------

ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ...และยินดียิ่งต่อการนำพาสื่อด้านดีไปเผยแพร่ต่อไป...ขอร่วมด้วยช่วยกันค่ะ :)

หมายเลขบันทึก

297622

เขียน

14 Sep 2009 @ 21:20
()

แก้ไข

06 Sep 2013 @ 21:32
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ความเห็น: 48, อ่าน: คลิก