วันนี้มีแรงบันดาลใจให้ต้องเขียนเรื่องชายแดนภาคใต้ เนื่องจากตนเองเกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับการจัดการปัญหาชายแดนภาคใต้...เพราะสิ่งที่ได้เห็นและรับรู้อยู่ทุกขณะจิต...ยังคงเป็นข้อกังขาให้ต้องขบคิดว่า...เพราะเหตุใดนักวิจัย นักวิชาการ หรือแม้กระทั้งผู้นำในระสูงของบ้านเมือง...จึงยังคงให้ความสำคัญและต่างถกถึงสาเหตุแห่งการก่อเกิดปัญหา...ดิฉัน ขอตั้งข้อสังเกตว่า "วันนี้ คุณได้ใช้เวลานานพอหรือยัง กับการถกประเด็นการค้นหาสาเหตุแห่งปัญหาชายแดนภาคใต้"
ดิฉัน มิอาจจะคัดค้านหรือโต้แย้งคำกล่าวที่ว่า "ถ้ายังไม่เข้าใจถึงปัญหา...แม้พบคำตอบ...ก็จะยังคงไม่ทราบว่า...พบแล้ว" แต่อยากให้ย้อนกลับไป...จากวันนั้น...เวียนมาถึงวันนี้...นับเวลาร่วมหลายปี...ต่างคนต่างเข้าใจ ต่างคนต่างค้นหา ต่างคนต่างได้มาซึ่งสาเหตุแห่งปัญหาที่หลากหลายกันไป...และเช่นกันจากวันนั้น...เวียนมาถึงวันนี้...นับเวลาร่วมหลายปี...ร่วมหลายครั้งและหลายครา...ที่ต่างคนต่างต้องสูญเสียเพื่อนชีวิต...เพื่อนมนุษย์คนแล้วคนเล่า...วันแล้ววันเล่า...แต่ข้อถกเถียงถึงสาเหตุแห่งปัญหานั้น ก็ยังคงไม่จบสิ้น...ขณะที่ชีวิตของผู้กล้า...ผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกัน...ถูกกลืนหายไปพร้อม ๆ กับเวลาแห่งการขบคิดเพื่อการเข้าถึงสาเหตุแห่งปัญหาอย่างแท้จริง...แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า...หาก ณ ผืนแผ่นดินแห่งนั้น...ในเวลานี้...ไม่มีชีวิตเพื่อนมนุษย์ให้เหลืออยู่
เรารอวัน 3 จังหวัดชายแดนใต้สงบอย่างใจจดจ่อนะ..
ใช่ค่ะ...เวลาของคนที่ขอให้รอ กับเวลาของคนที่รอ...มันไม่เท่ากันจริงค่ะ...เมื่อใช้ความรู้สึกเป็นเกณฑ์ตัดสิน
ดูภาพนี้แล้ว...สงสารเด็กน้อยจังค่ะ...
เข้ามาอ่านด้วยคนนะครับ...
ได้แต่ถอนใจ ไม่รู้จะเขียนต่อว่าอย่างไรดี
สวัสดีค่ะท่าน "อาจารย์อ๊อต"...ยินดีเสมอค่ะ
หนูก็ได้แต่ถอนใจเช่นกันค่ะ...บางครั้งก็ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องราว
แต่เมื่อเห็นสภาพ เห็นข่าวแล้วอึดอัดใจค่ะ...มันเนิ่นนานเหลือเกิน
เกินกว่าคำว่า "อดทน" เกินกว่าคำว่า "ให้รอ"
ท่านอาจารย์สบายดีนะคะ รักษาสุขภาพด้วยค่ะ...ขอบพระคุณมากค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณVij
มาให้กำลังใจค่ะ
เห็นภาพที่คุณ อ้อยเล็ก นำมาฝาก
เสียใจจริงๆ มีแต่ภาวนาให้ทุกอย่าง สงบลง เท่านั้นเอง
แปลกนะคะ...ที่บางปัญหาเราผู้เป็นถูกกระทำและเราก็ไม่สามารถจัดการอะไรได้เลย...อาจเพราะปัญหาันั้นใหญ่เกินกำลังแห่งเราหรืออย่างไรกัน...มองปัญหาภาคใต้แล้วนึกถึงทฤษฎีหนึ่งบอกไว้ว่า "ตัวปัญหาแท้จริงแล้วไม่ใช่ปัญหา...แต่วิธีการจัดการกับปัญหาต่างหากที่ทำให้เกิดปัญหา" คิดแล้วเศร้าค่ะ...ขอบคุณมากค่ะ...ดูแลสุขภาพนะคะ
ธรรมฐิตก็มีความคิดคล้ายอาจารย์แหละ..
ยิ่งถกปัญหาก็ยิ่งยุ่งเหยิง..
ธรรมฐิตก็คลุกคลีกับอ.ธารโตมาหลายปีนำสิ่งของต่างๆไปให้พระให้ชาวบ้านช่วงที่กำลังเกิดปัญหาแรกๆต้องจัดระดมทุนที่สงขลาแล้วนำไปมอบให้เพราะไม่มีใครกล้าไป..
มีครั้งหนึ่งเกือบโดนถล่ม(แถวๆกรงปีนัง-บันนังสตา)แต่ดีที่ไหวตัวทันเลยรอดมาเขียนบันทึกอยู่ทุกวันนี้..
เราก็คงรอฟังข่าวและแผ่เมตตาเพื่อเป็นกำลังใจให้เขาเหล่านั้นก็แล้วกัน..
นมัสการค่ะ...หลวงพี่
"ยิ่งถกปัญหาก็ยิ่งยุ่ง" จริง ๆ เจ้าค่ะ...ก่อนหน้านี้เทคนิคยะลาก็เคยโดนระเบิด บ้านพักครูสั่นไหว แต่คนยะลาก็ฝึกความคุ้นชินกับเสียงระเบิดเสียแล้ว...ทำไงได้นะเจ้าคะ...มนุษย์ต่างมุ่งหาสันติภาพ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่
ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ "เกษตรฯ" เข้ามา อืออออออ...ไม่รู้สิ??? แล้วนำภาพกระดูกไดโนฯ มาฝาก
ทำให้ Vij ตีความได้ว่า...สุดท้ายมนุษย์คงสูญพันธุ์เช่นดั่งไดโนฯ....
ขอบพระคุณมากค่ะ...ที่แวะเข้ามาทักทาย...ทำงานอย่างมีความสุขนะคะ :))
ขอร่วมเป็นห่วงด้วยค่ะ..ไม่ใช่แต่ยุคเรา...
การดับทุกข์ ต้องแก้ที่เหตุมังครับ (ทุกข์ - สมุทัย - นิโรธ - มรรค) ทุกคนที่เกี่ยวข้องจึงพยายามหาเหตุ ทั้งที่เหตุในระดับเหตุการณ์ และเหตุในระดับสังคม เหตุในระดับการเมือง วันนี้ทุกข์ยังอยู่และยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลง สาเหตุก็ยังอยู่และยังหาไม่เจอ หรือเจอแล้วแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเหตุ ก็ได้แต่รอ ผมชอบคำว่า มนุษย์ต่างมุ่งหาสันติภาพ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ รู้สึกว่าได้ยินคำนี้บ่อยๆ จากปากของใครบางคน
ขอบคุณมากค่ะ...พี่นงนาท...เอาน้องมโนราห์มโนรี...มาเป็นกำลังใจด้วย น่ารักจัง
ขอบคุณมากค่ะ...คุณ "ชนันท์" การดับทุกข์ ต้องแก้ที่สาเหตุ...บางครั้งเจอแล้วแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเหตุนั้น..."ปัญหาทุกปัญหามีทางแก้...สำคัญอยู่ที่ว่าเราได้ตั้งใจที่จะแก้ไขเหล่านั้นอย่างจริงจังหรือไม่"..."มนุษย์ต่างมุ่งหาสันติภาพ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่" เคยได้ยินคำนี้บ่อย ๆ เหรอค่ะ...เอ!!..สงสัยความคิดและจิตใจตรงกันมังค่ะ...
มีความสุขกับชีวิตในทุก ๆ วันนะคะ
เข้ามาเยี่ยมเยียนทักทายและเป็นกำลังใจให้ครับ
ขอให้พื้นที่พบกับสันติสุขในเร็ววันนี้ครับ
ต้องรู้รักสามัคคี
ขอบคุณมากค่ะ...คุณ "หนานเกียรติ" เช่นกันค่ะ...ขอให้สิ่งที่คุณหนานเกียรติขอเป็นจริงในเร็ววันค่ะ
ขอบคุณมากคุ่ะ...คุณลุงเสี่ยมหา...ต้องรู้รักสามัคคี...คำ ๆ นี้ที่บรรดาลให้เราได้พานพบกับความสันติสุขอย่างแท้จริง
เพราะสาเหตุที่ยังหาไม่พบ มันหมายถึง งบประมาณ ลับ ที่ไม่ต้องมีการตรวจสอบ
เคยเฉียดเข้าไปรับรู้เรื่องการเยียวยา มันมียิ่งกว่าสมัยคอมพัทลุง
แม่ทัพไทยใหญ่โตทำโก้หรู น่าจะรู้ด้อยหน้าที่มีปัญหา
เห็นยิ่งใหญ่ในทีวีมีหน้าตา ตั้งรัฐบาลเหมือนว่าพาเราดู
สามจังหวัดภาคใต้ชอบใช้งบ แต่เรื่องรบพบปัญหามาทีหลัง
ความมั่นคงคือหน้าที่หนีกันจัง ต้องมานั่งสามจังหวัดบัญชาการ
สนามรบมีที่ไหนในกรุงเทพฯ ไม่อยากเหน็บแต่อยากว่าอย่างฉะฉาน
ท่านผบ.นั้นต้องมาบัญชาการ กรุงเทพฯนั้นไกลปัญหามาไม่ทัน
ขออภัยท่านอาจารย์ผ่านเม้นท์นี้ ที่ได้ชี้เจาะจงลงอย่างนั้น
ความรับผิดชอบของใครให้ยืนยัน อย่ารอวันขอโทษโปรดดูแล