เราทำสงคราม เรารบ เราต่อสู้ เพื่อใคร เราทำงาน เพื่อใคร ใครได้ประโยชน์จากสิ่งที่เราทำ?

สวัสดีครับ

วันนี้ขอเสนอสาระจากหนังเกาหลีเรื่อง มูยุล มหาบุรุษพิชิตแผ่นดิน ขอกล่าวถึงตอนที่ มูยุล ได้ขออาสาพระราชายูริออกไปตรวจกองทหารที่ชายแดนและได้พบกับแม่ทัพที่เอาแต่หาความสุข ไม่ฝึกซ้อมและเตรียมความพร้อมของทหาร มูยุลจึงได้ออกคำสั่งให้ลงโทษ โดยการเฆี่ยนแม่ทัพคนนั้น


มูยุล ได้กล่าวกับเหล่าทหารที่ดูการลงโทษว่า "เห็นมั้ยว่า ต่อให้แม่ทัพคนนี้ถูกเฆี่ยนจนตาย ก็ไม่น่าสงสารเลยซักนิด เพราะ คนที่จะปวดใจมากกว่า ก็คือ ญาติพี่น้องของพวกเจ้า ทั้งพ่อแม่ ที่อาจถูกศัตรูสังหารในวันหน้า ที่ข้าลงโทษเขาแบบนี้ เพราะเขาทำให้พวกเจ้า ทั้งญาติพี่น้อง ตกอยู่ในห้วงอันตราย จำไว้ให้ดี ที่พวกเจ้ามาอยู่นี่ ปกป้องแผ่นดินไว้ ไม่ใช่เพื่อตัวของพวกเจ้าเอง หากแต่ปกป้อง คนที่พวกเจ้ารักต่างหาก ข้าน่ะไม่สนว่าเป็นใคร ถ้ามาล่วงล้ำอธิปไตยของโกคูรยอเมื่อไหร่ละก้อ ข้าจะไม่ละเว้นคนๆ นั้น ได้ยินหรือเปล่า"
เหล่าทหารก็ตอบพร้อมกันว่า " รับทราบ พะยะค่ะ"

จากในหนังตอนนี้ ทำให้ผมนึกถึงเรื่องราวที่ผมได้มีโอกาสคุยกับผู้กำลังจะครบเกษียณอายุราชการท่านหนึ่งในปลายเดือนกันยายนนี้

ท่านกล่าวกับผมว่า ท่านดีใจมาก ที่ได้ทำงานใน คณะแพทย์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น เนื่องจากที่นี่เป็นอู่ข้าว อู่น้ำ ของท่านเพราะว่าสถานที่นี้ ที่ทำให้ท่านมีรายได้ มีอาชีพ มีกิน มีใช้ สามารถสร้างและเลี้ยงดูครอบครัวของท่าน มีเงินส่งเสียให้ลูกๆได้เรียน เมื่อลูกๆเรียนจบมาแล้ว ยังได้มีโอกาสเข้ามาทำงานที่มหาวิทยาลัยขอนแก่นอีกด้วย ท่านมาทำงานที่นี่ตอนแรก เพียงหวังจะได้รับเงินค่าแรงงาน ค่าจ้างเท่านั้น แต่เมื่อทำงานไปเรื่อยๆ ก็เกิดความรักและความผูกพันกับเพื่อนๆร่วมงาน กับการทำงาน กับที่ทำงาน ในการทำงานนั้นบางครั้งถึงจะเหนื่อย ถึงจะยากลำบาก แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ท่านมีความสุขใจ เพราะทราบว่าสิ่งที่ได้ทำ ที่ได้ทุ่มเทลงไปนั้น เป็นการทำให้เกิดการพัฒนาคุณภาพ สร้างความเจริญ ความก้าวหน้าให้กับหน่วยงานและผู้รับบริการได้รับประโยชน์ หน่วยงานอยู่ได้ ท่านก็อยู่ได้ ท่านได้เสียสละเวลา เสียสละแรงกาย แรงใจ เพื่อหน่วยงานที่ท่านรัก โดยไม่หวัง ไม่คิดที่จะเอา(แต่ประโยชน์ส่วนตน) หรือที่จะได้รับจากหน่วยงานเพียงอย่างเดียว คนเราต้องรู้จักการกตัญญูต่อที่ทำงาน ต้องรู้จักที่จะให้ รู้จักการเสียสละ เพื่อหน่วยงานบ้าง นอกจากนี้ยังเป็นการทำประโยชน์ให้เกิดขึ้นกับผู้รับบริการ ผู้ป่วยได้หายจากอาการเจ็บป่วย อีกด้วย

ข้อคิด : 

การทำงาน เมื่อเราได้ประโยชน์ ได้รับค่าตอบแทนจากหน่วยงานแล้ว เราก็ควรที่จะทำงานให้คุ้มค่ากับค่าตอบแทน เสียสละ และสร้างประโยชน์ให้หน่วยงาน (หรือทำให้มากกว่าสิ่งที่ได้รับ หากสามารถทำได้)

หน่วยงานอยู่ได้ เราก็อยู่ได้ เราก็มีรายได้ต่อไป แต่ถ้าหน่วยงานขาดทุน อยู่ไม่ได้ (อาจปิดกิจการ) เราก็ตกงาน (เรามีส่วนในการทุบหม้อข้าวตนเอง... หรือเปล่า?)

ควรรู้จักรักษาประโยชน์ของหน่วยงาน ช่วยลดค่าใช้จ่าย ใช้ไฟฟ้าและน้ำประปาอย่างประหยัด รู้จักเปิดและปิด ใช้เท่าที่จำเป็น อย่างเหมาะสม คิดว่าเป็นบ้านของเราเอง (อย่าทำสองมาตรฐาน ที่บ้านตัวเอง...ใช้อย่างประหยัด แต่ที่ทำงาน...ไม่สนใจ ช่างมัน...ฉันไม่แคร์)  

ความรักชาติ เป็นเรื่องสำคัญ อย่าเพียงแต่พูดด้วยลมปากเท่านั้น ควรแสดงให้เห็นด้วยการกระทำ บางครั้งเราอาจต้องยอมเสียสละประโยชน์ส่วนตน เพื่อประโยชน์ของส่วนรวมและของชาติ โดยดูจากตัวอย่างที่ดีๆ ที่บรรพบุรุษของเราได้ทำไว้เป็นตัวอย่างมาแล้ว

ความรักต่อที่ทำงาน ต่อเพื่อน ต่อคนที่เรารัก ก็เช่นเดียวกัน ควรที่จะรู้รัก รู้อภัย มีน้ำใจ ไม่เห็นแก่ตัว ขยัน ซื่อสัตย์ ประหยัด และยุติธรรม

ข้อแถม

ตอนหนึ่งคำพูดของมูยุลที่โดนใจ คือ "นับแต่นี้ ข้าจะไม่ให้ความสนใจเรื่องชะตากรรมอีก ขอเพียงได้ปกป้องคนที่รัก ปกป้องบ้านเกิดของข้า นั่นจะทำให้ชีวิตข้ามีความหมายมากขึ้น และพร้อมจะสู้โดยไม่กลัวใคร"

ชีวิต ลิขิตเอง

ทำให้ดีที่สุด ทำด้วยความตั้งใจ ใส่ใจ อย่ารอปาฏิหาร