วันนี้มีโอกาสได้เจอกับคุณแม่ของน้องเลาะ  ซึ่งมาร่วมงานกิจกรรม"วันแม่"  แม่น้องเลาะบอกฉันว่า "น้องเลาะเก็บผ้าลงกระเป๋ามาโรงเรียนแต่เช้าบอกว่าจะไปบ้านคุณครูคิม  เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันหยุด"  ฉันเพียงแต่เข้าใจว่าอาจเป็นความคิดของเด็กชั่วขณะหนึ่ง  เวลาผ่านไปก็คงเปลี่ยนใจได้ 

         จนกระทั่งเลิกกิจกรรม เด็กชั้นเล็ก ๆ ทะยอยกลับบ้าน  ส่วนเด็กชั้นโต ๆ อยู่ช่วยทำงาน  เวลาประมาณ ๑๕.๐๐ น. มีเสียงคุณครูในโรงเรียนเฮฮากันลั่น  เพราะทุกคนเห็นน้องเลาะสพายกระเป๋าเดินเข้ามาในโรงเรียน  เมื่อมีใครถามน้องเลาะได้ตอบว่า "จะไปบ้านคุณครูคิม" 

         ฉันชั่งใจอยู่นานเพื่อให้โอกาสน้องเลาะตัดสินใจว่าแน่ใจที่จะไปจริง ๆ และได้บอกกับน้องเลาะว่า "คุณครูอยากให้น้องไปตอนโรงเรียนปิดหลาย ๆ วันดีไหม"  แล้วเดินจากไป  สักครูนักเรียนชั้นมัธยมไปบอกว่า "น้องเลาะนั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าโรงเรียน"  จึงให้น้องบีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ไปตามและชวนน้องบีและน้องจอยมาเป็นเพื่อนน้องเลาะด้วยจะได้ไม่เหงา 

        เมื่อมาถึงบ้านน้องเลาะรีบจับไม้กวาด   กวาดบริเวณห้องครัวและกวาดถนนหน้าบ้าน  ถูบ้านและเช็ดโซฟา  ไม่มีอาการเหงาหรือคิดถึงบ้านให้ปรากฏ ...  คงเป็นเรื่องเล่าอันน่ารื่นรมย์ของคุณครูโรงเรียนวิทยสัมพันธ์ไปอีกนาน  ขณะที่เขียนบันทึก  ได้มีโทรศัพท์จากคุณครูมาติดตามข่าวของเลาะ.....

        โปรดติดตามอ่านเรื่องเล่า.....ความเป็นมาของน้องเลาะได้ที่ ๓๓๘.เลาะผู้เป็นขวัญใจ

น้องเลาะ...นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑