“พ่อไม่ได้สอนให้ทำ....แต่สิ่งที่พ่อทำคือการสอน”

Vij
  “ไอ้สิ่งที่พ่อทำอยู่ทุกวันมันไม่ใช่เป็นการสอนผมหรือครับ” ... “ผมเห็นพ่อชวนเพื่อนมากินเหล้า...สูบบุหรี่ได้ทุกวี่วัน...แล้วไอ้สิ่งที่ผมทำเหมือนพ่อมันผิดตรงไหน ?”   
            “ผมไม่ได้สอนให้ลูกผมทำ!!!” เสียงตะโกนของผู้เป็นพ่อที่สาดใส่ด้วยความโมโห ดังสนั่นลั่นห้องปกครอง...ในขณะที่ครูทุกคนยืนตะลึง!!! ด้วยความงงงวย!!! โดยที่ไม่มีใครคาดคิดก็มีเสียงตะโกนก้องขึ้นมา “แต่ที่พ่อทำคือการสอนผม”.... ฉันแทบช็อค!!! เมื่อได้ยินคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของเด็กนักเรียน  

          ครูทุกคนยืนเงียบ!!! จังงัง!!! อยู่กับที่ ไม่มีการเคลื่อนไหวของใครคนใดทั้งสิ้น มันเงียบ!!! เงียบจนได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจใครบางคน บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้น ในขณะที่แอร์คอลนิชั่นยังคงเปิดทำงานอยู่ แต่ความร้อนจากอารมณ์ที่ระอุขึ้นขณะนี้มันอาจจะทำให้แก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกแตกกระจายในพริบตา ฉันมองเห็นเหงื่อของใครบางคนผุดขึ้นเม็ดแล้วเม็ดเล่าและมันเริ่มไหลยาวเป็นทางตั้งแต่หน้าผากเรื่อยมาจนกระทั่งถึงลำคอ แล้วมันก็หายเข้าไปในคอเสื้อ แต่อีกมุมหนึ่งของห้องฉันกลับเห็นน้ำเม็ดเล็ก ๆ ไหลรินออกมาจากสองตาผ่านแก้มมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมารวมกันและหยุดนิ่งอยู่ที่คาง แล้วมันก็ค่อย ๆ ตกลงไปที่พื้นเม็ดแล้วเม็ดเล่า

          “ไอ้สิ่งที่พ่อทำอยู่ทุกวันมันไม่ใช่เป็นการสอนผมหรือครับ” ... “ผมเห็นพ่อชวนเพื่อนมากินเหล้า...สูบบุหรี่ได้ทุกวี่วัน...แล้วไอ้สิ่งที่ผมทำเหมือนพ่อมันผิดตรงไหน ?”  ไม่มีคำตอบจากใครหรือบุคคลใดทั้งสิ้น ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก หายใจไม่ทั่วท้อง มันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก...หากแต่การสนทนาในลักษณะที่ใช้อารมณ์  ความรู้สึก ความเสียใจ น้อยใจ และปนเปด้วยความขุ่นเคืองนิด ๆ ยังคงดำเนินต่อไปอีกหากแต่เพียงผู้เป็นพ่อไม่เดินเข้ามาโอบกอดลูกเอาไว้เสียก่อน  ฉันได้ยินเสียงที่แสนจะแผ่วเบา...เบาจนแทบจะแยกไม่ออกว่าเสียงนั้นคือเสียงอะไร หรืออาจจะเป็นเสียงของลมหายใจของใครคนใดคนหนึ่ง มันลอยแผ่วเบาอยู่ในอากาศแต่เมื่อเสียงนั้นมากระทบกับโสตประสาท “พ่อขอโทษ” ทุกอย่างในห้องก็เงียบสงัดในทันใด ดูเหมือนจะเงียบกว่าครั้งก่อน แต่ความรู้สึกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ครั้งนี้มันเป็นความรู้สึกถึง “ความรัก ความเข้าใจ” มีเพียงเสียงสะอื้น!!! เล็ดรอดออกมา พร้อมกับน้ำเสียงที่ปนเปด้วยความน้อยใจ “พ่อไม่เคยเป็นตัวแบบที่ดีให้ผมเลย”  

          ฉันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตัวแบบ (Model)” มันมีอิทธิพลอย่างไรกับการเกิดพฤติกรรมของเด็ก มันเป็นเพราะตัวเด็กเองไม่ใช่เหรอ หรือมันมีสิ่งแวดล้อมภายนอกเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับการเกิดพฤติกรรมของเด็ก  ดู ๆ ไปในทุกวันนี้เราใช้ชีวิตในแต่ละวันอยู่ในสภาพแวดล้อมที่แคบ ๆ ตื่นเช้า ทำงาน กลับบ้าน นอน วนเวียนอยู่เช่นนี้ทุกวี่วัน การที่เราจะเรียนรู้อะไรสักอย่างก็คงจะต้องผ่านมาจากประสบการณ์ของผู้อื่นแทบทั้งสิ้นโดยการได้ยินได้เห็น คนโดยส่วนมากจะรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ ของสังคมผ่านทางสื่อในรูปแบบต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น วิทยุ โทรทัศน์ การ์ตูน นวนิยาย ฯลฯ ล้วนแล้วแต่ส่งผลต่อพฤติกรรมของเด็ก แต่ตัวแบบที่ใกล้ชิดกับเด็กมากที่สุดคงหนีไม่พ้นบุคคลในครอบครัว ไม่ว่าจะเป็น พ่อแม่ พี่น้อง ในชีวิตส่วนใหญ่เด็กผู้ชายมักจะเรียนแบบ “พ่อ” หรือ "พี่ชาย" ซึ่งถือว่าเป็นฮีโร่ในอุดมคติของเขา ส่วนเด็กผู้หญิงก็จะยึดถือ “แม่” หรือ "พี่สาว" เป็นตัวแบบ และหากตัวแบบนั้นแสดงพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ออกมาให้ดู เขาก็คงจะซึมซับพฤติกรรมดังกล่าวโดยไม่รู้ตัว หรือจงใจจะกระทำตามตัวแบบเพราะถือว่าสิ่งที่ตัวแบบกระทำนั้นคือสิ่งที่ถูกต้อง "ลูกปู...เดินตามแม่ปู..." อาจจะกลายเป็น "พ่อแม่...รังแกฉัน"

          ความคิดในหัวสมองฉันเริ่มแล่น...กระทั่งไปสะดุดหยุดอยู่ที่ครูท่านหนึ่งที่ฉันเทิดทูลพระคุณครูในบทความ “นับหนึ่งถึงร้อย...ไม่จบ” ไอ้ตอนเรียนก็ไม่เคยได้นึกถึง แต่พอตอนประสบพบเจอเข้ากับตัวก็นึกหวนคิดถึงขึ้นมาได้ตัวแบบมันมีอิทธิพลกับเด็กมากมายขนาดนี้เชียว!! มิน่าล่ะ...ครูถึงย้ำนักย้ำหนาว่าในฐานะที่เราเป็นครูเราต้องทำตนให้เป็น “ตัวแบบที่ดี” แก่ศิษย์ เพื่อศิษย์จะได้นำไปเป็นแบบอย่าง...พอคิดมาถึงจุดนี้รู้สึกว่าสมองเริ่มหนักอึ้งเมื่อคิดถึงภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่รอฉันอยู่ข้างหน้า “ครู...แม่พิมพ์ของชาติ”

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน psychology

คำสำคัญ (Tags)#uncategorized

หมายเลขบันทึก: 27965, เขียน: 11 May 2006 @ 14:43, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 14:54, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 24, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (24)

01
IP: xxx.155.1.246
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 14:52
คูณเป็นนักคิดนักเขียนนักปฏิบัติที่เก่งจริงๆสมแล้วที่เป็นครูดีใจแทนลูกศิษย์คุณ
vij
IP: xxx.172.177.131
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 15:10

คุณ "01"

ขอบคุณค่ะ...ถือว่าเป็นคำชมที่น่ายินดีมาก สงสัยคุณ "01" จะเป็นคนคนเดียวกับคุณ "00" ใช่มั๊ยเอ่ย ใช้ "six sense" อีกแล้วค่ะ...หากผิดต้องขออภัย (อย่างแรง)

-ขจิต ฝอยทอง( khajit's blog)
IP: xxx.158.4.155
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 15:10
  • เห็นด้วยครับ ครูและผู้ปกครองควรเป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็ก จากเรื่องที่เล่ามาสะท้อนอะไรหลายอย่าง ผมพบว่าถ้าผู้ปกครองขายยาเสพติด นักเรียนก็เสพและขายตามผู้ปกครอง เป็นเรื่องที่น่าเสร้าใจนะครับ...
  • ขอบคุณมากครับที่นำเรื่องดีๆมาให้อ่าน
007
IP: xxx.155.1.246
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 15:32

ลุกขึ้นเถิดตี่นเถิดพี่น้องครูไทย มองโลกกว้างไกลใจไฝ่สัจธรรม ความจริงทั้งมวลเป็นเครื่องชี้นำ สร้างโลกงดงามสังตมวิลัย

บทเพลงคุรุชน

vij
IP: xxx.172.177.131
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 15:36

คุณ "-ขจิต  ฝอยทอง"

ขอบคุณค่ะ ที่คุณมองเห็นคุณค่าและอิทธิพลของ "ตัวแบบ"

ภาพการ์ตูนต่าง ๆ  ถือว่าเป็น "ตัวแบบที่เป็นสัญลักษณ์" น่ารักจังเลยค่ะ ชวนให้น่าอ่านขึ้นมาก ๆ เลย มันสามารถสื่อให้รู้ถึงอารมณ์ของคุณ "-ขจิต" (อารมณ์ดีจัง)

ขจิต ฝอยทอง( khajit's blog)
IP: xxx.158.4.155
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 15:46
  • จริงๆแล้วเป็นคนที่ค่อนข้างซีเรียสครับ
  • กลัวครูทางจิตวิทยารู้เลยใช้รูป cartoon ปิดบังครับ
วรชัย
IP: xxx.113.16.241
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 16:38
ความจริงเด็กลักษณะนี้มีมากในระดับ ปวช. - ปวส. อยากแลกเปลี่ยนอยู่เหมือนกันเพื่อเป็นแนวทางช่วยพวกเขา
พี่เม่ย
IP: xxx.170.234.8
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 16:55
  • ดิฉันก็เชื่อเช่นเดียวกับ อ.vij ค่ะว่าพ่อแม่ เป็น Model ที่มีอิทธิพลมากที่สุดของลูกๆ
  • ครอบครัวของเราจึงยึดแนวทาง ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ในหลายๆเรื่อง เท่าที่จะทำได้
  • ขอบคุณมากนะคะที่ถ่ายทอดบันทึกนี้ให้ได้อ่าน...
  • อ.vij คะ! เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างที่ได้เล่ามา ในฐานะ "ครู" จะแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างไรคะ? (ถ้าบังเอิญว่าคุณพ่อไม่เข้ามาโอบกอดลูกและขอโทษ...)
vij
IP: xxx.172.177.131
เขียนเมื่อ 11 May 2006 @ 17:56

คุณ "พี่เม่ย"

"สานสัมพันธ์" คงให้สองพ่อลูกใจเย็นก่อน ให้อารมณ์ที่กำลังร้อนระอุสงบลงสักพัก เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด แล้วค่อย ๆ ใช้สติเปิดใจคุยกัน ให้โอกาสลูกได้พูดในสิ่งที่เขาอัดอั้นตันใจ อย่างน้อยในความเป็นพ่อ "vij" คิดว่าทุกคนคงรักลูก หากแค่เพียงไม่ได้เปิดใจคุยกัน "พฤติกรรมทุกอย่างหากแค่ได้ใช้ความรักความเข้าใจ...และให้อภัย ปัญหาต่าง ๆ ก็จะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น" และเชื่อเหลือเกินว่าพ่อแม่รักลูกและไม่ต้องการให้ลูกเดินทางผิด ดังนั้นการหัดยอมรับตนเอง มองตนในความเป็นจริง ปรับปรุงแก้ไขพฤติกรรม ไม่ใช่ทำเพื่อใครคนใดแต่ "เพื่อลูก" 

"พี่เหม่ย" มีความคิดเห็นว่าไงค่ะ เพราะ "vij" ยังอ่อนประสบการณ์นักอยากขอคำแนะนำจาก "พี่เหม่ย" ด้วย จักขอบพระคุณยิ่งค่ะ

007
IP: xxx.172.177.131
เขียนเมื่อ 12 May 2006 @ 06:34

ชอบบทความพี่จริงๆ คอยอ่านตลอดตั้งแต่เรื่ม อยากให้ทดลองทำเป็นบทเรียนผ่านblogเหมีอนกับที่ คนคนหนี่งแนะโดยตั้งเป็นคำถามท้ายบท แล้วให้นักเรียนตอบแต่ละคนในช่องคิดเห็น เป็นกำลังใจให้ด้วยพี่คนเก่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ชายขอบ
IP: xxx.113.16.241
เขียนเมื่อ 12 May 2006 @ 07:01
     ผมมักจะไม่ค่อยมีเวลาสอนลูก (น้องเดม) มากนัก เวลากับน้องเดมหายไปมาก แต่สิ่งที่ทำ ๆ อยู่ ผมรู้ตัวว่าเพื่อใช้สอนเขา เด็ก 9 ขวบได้อยู่ในสภาพที่เป็นธรรมชาติชนบทมาตลอด แวดล้อมไปด้วยเครือญาติ สิ่งหนึ่งคือการติดต่อสื่อสารกับเขาให้เขารู้ว่าพ่อทำอะไร และทำเพื่ออะไร ผมมีถ้อยคำของน้องเดมมาเล่าให้ฟัง....ดังนี้
          "พ่อนอนได้แล้วนะค่ะ คนที่พ่อทำงานให้เขา เขานอนกันหมดแล้ว" ---> ผมจึงเชื่อลึก ๆ ว่าลูกเข้าใจอย่างไรที่เตือนผมให้นอน เมื่อคราวมานอนที่บ้านพ่อ (ปู่) เดือนที่แล้วนี่เอง
vij
IP: xxx.155.1.246
เขียนเมื่อ 12 May 2006 @ 09:04

คุณ "007"

ขอบคุณที่ติดตามบทความพี่...บทเรียนผ่าน blog คิดอยู่เหมือนกันค่ะว่าจะทำ ขอเวลาหน่อยน่ะค่ะ...(ฝึกฝนวิทยายุทธอีกนิดค่ะ)

vij
IP: xxx.155.1.246
เขียนเมื่อ 12 May 2006 @ 09:16

คุณ "ชายขอบ"

ดีใจแทนน้องเดมค่ะ...ที่มีพ่อที่ดีและเข้าใจลูก

เคยเห็นหลานชายโทรศัพท์คุยกับคุณแม่เขา ตอนปิดเทอมเขาจะไปอยู่บ้าน(ยาย)  พอตอนค่ำ ๆ ก็โทรศัพท์หาแม่ ถามแม่ว่าทานข้าวหรือยังครับ  แม่ทำอะไรอยู่ครับ วันนี้เขาเล่นอะไรกับใคร สนุกมากครับ....คนฟังอมยิ้มด้วยความน่าเอ็นดู การสื่อสารถือว่าสำคัญที่สุดเลยค่ะ มันเป็นตัวเชื่อมความเข้าใจระหว่างกันและกัน

-ขจิต ฝอยทอง
IP: xxx.158.4.155
เขียนเมื่อ 12 May 2006 @ 10:10
  • ยังไม่มีลูกครับ ขอแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยคน
  • จากการสังเกต ถ้าพ่อ แม่เป็นแบบอย่างที่ดี ครอบครัวอบอุ่น
  • ลูกๆจะน่ารัก เป็นคนดีเหมือนพ่อแม่
ครูโต๊
เขียนเมื่อ 22 Aug 2009 @ 20:45
  • งานเขียนนี้ตั้งหลายปีแล้ว ครูโต๊เพิ่งได้อ่านค่ะ
  • ประทับใจ ระคน อึ้ง ทึ่ง เสียวค่ะ
  • อยากมีพ่อมาอยู่ใกล้ ๆ
  • พ่อจากไปนานมากแล้ว ต้นแบบชีิวิตคือสิ่งแวดล้อมรอบกายค่ะ
Vij
เขียนเมื่อ 23 Aug 2009 @ 15:30

"พ่อจากไปนานมากแล้ว ต้นแบบชีวิตคือสิ่งแวดล้อมรอบกาย"

การน้อมนำสิ่งแวดล้อมรอบกายเป็นต้นแบบที่ดีแห่งตน ถือว่าผู้นั้น...ชนะใจตน

เพราะไม่หลงใหลไปตามธรรมชาติ...แต่รู้จักประยุกต์ธรรมชาติให้เข้ากับวิถีตน

ผลิตผลแ่ห่งความดีที่ครูทำ คือผลิตเยาวชนให้เป็นคนดีของชาติ

ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจยิ่งนัก...ขอชื่นชมค่ะ "ครูโต๊"

ธรรมฐิต
เขียนเมื่อ 30 Aug 2009 @ 07:05

แอบมาหยบอ่านสิ่งดีๆขอรับ..

พอ่แม่(รวมทั้งครูบวกอาจารย์ด้วย)ก็คือเบ้าหลอมที่ดีๆของเด็ก

หากเบ้าหลอมไม่ดีโอกาสสูงที่ผลงานออกมาไม่สวย

ทองเหลืองใส่เบ้า..ยนหมาก..ออกมาก็เป็นทองเหลืองธรรมดา

แต่พอนำทองเหลืองไปใส่เบ้าพระพุทธรูปกลับมีคนกรายไหว้บูชา

ทั้งที่ทองเหลืองเหมือนกันน่าแปลก..

ธรรมฐิตก็เคยเอาตัวอย่างพ่อ(ไม่ใช่พ่อไม่ดีนะ)พ่อดื่มเหล้าสูบบุหรี่

ก็คัดแบบมาเลยแต่พ่อก็บอกประจำว่าไม่ดีแต่ธรรมดื้อไม่เชื่อท่าน

แต่ตอนนี้..เลิกแล้วคับ..ธรรมฐิตเลิกกับมันแล้วคับ..

อย่างให้คนที่เป็นพ่อแม่อ่านบันทึกนี้จัง..

สาธุในข้อคิดที่ดีขอรับอาจารย์

small man
เขียนเมื่อ 30 Aug 2009 @ 07:18

ตัวอย่างที่ดี มีค่ากว่าคำสอน

แบบ ดีกว่า บอก

( ไม่ใช้ว่า คุณธรรม คือ คุณ นะ ทำ ผมไม่ต้องทำ)

ศน.สมเกียรติ
เขียนเมื่อ 30 Aug 2009 @ 07:18

เข้ามาอ่านครับ

ครู ป.1
เขียนเมื่อ 30 Aug 2009 @ 07:25

บ้านนี้ทำไมคนเข้ามา ไม่เปิดโปง เอ๊ย!ไม่เปิดเผยตัวตน เล่นซ่อนแอบกันอยู่รึ??? พี่ก็พยายามทำตัวเป็นแม่แบบ และ พ่อแบบ ให้ลูกอยู่นะ

                                         ภาพเคลื่อนไหว

Vij
เขียนเมื่อ 31 Aug 2009 @ 16:29

นมัสการค่ะ...หลวงพี่

"หากเบ้าหลอมไม่ดีโอกาสสูงที่ผลงานออกมาไม่สวย"

ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ

Vij
เขียนเมื่อ 31 Aug 2009 @ 16:32

5555 หัวเราะคุณ small man "คุณ นะ ทำ ผมไม่ต้องทำ"

เห็นด้วยค่ะ...ตัวอย่างที่ดี มีค่ากว่าคำสอน...แบบ ดีกว่า บอก

ขอบคุณมากค่ะ

Vij
เขียนเมื่อ 31 Aug 2009 @ 16:32

ขอบคุณ "ศน.สมเกียรติ" มากค่ะที่เข้ามาแวะทักทาย

Vij
เขียนเมื่อ 31 Aug 2009 @ 16:36

สวัสดีค่ะ...พี่ครู ป.1...ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นค่ะพี่ครู

"บ้านนี้ทำไมคนเข้ามา ไม่เปิดโปง เอ๊ย!ไม่เปิดเผยตัวตน เล่นซ่อนแอบกันอยู่รึ???"

บ้านนี้...บันทึกไว้ตั้งแต่ปี 2549 ค่ะ ตอนนั้นเรายังอยู่ในกระท่อมไม้ไผ่เก่า ๆ กันเลยค่ะ

เทคโนโลยีฯ ที่ทันสมัยยังเข้าไม่ถึงเหมือนสมัยนี้ค่ะ....ขอบคุณมากค่ะพี่ครู