ถ้ามีโอกาส เล่มต่อไป ผมจะทำเช่นนั้นอย่างไม่ลังเล

ผมเหมือนคนกำลังหาทางกลับเข้าบล็อกไม่เจอ-
ครับ เป็นเช่นนั้นอยู่บ้าง  แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด  เพราะที่จริงนั้น หลังจากไปฝังตัวอยู่นอกพื้นที่ติดต่อกันหลายวัน  กลับมาผมก็ล้มพับเจ็บไข้ต่อเนื่องมาจนบัดนี้  แต่ด้วยความที่ยังปล่อยวางพันธกิจบางประการไม่ลง  จึงยังต้องแบกสังขารที่ผุโทรมมาทำงานอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง

 

วันนี้  ผมได้รับคำพรอันอ่อนอุ่นจากพี่สาวคนไกล  รวมถึงกัลยาณมิตรบางท่านที่อุทิศแรงคิดให้กับงานบางอย่างของผม   จึงพลอยให้ชีวิตแช่มชื่นขึ้นมาอยู่บ้าง

 

ผมจำต้องเลื่อนกำหนดการเปิดตัวหนังสือเล่มแรกในชีวิตออกไปสักระยะ  เพียงเพราะการปรับเปลี่ยนชื่อเรื่องที่ยังไม่ลงตัว  พลอยให้กัลยาณมิตรที่เขียนคำไม่นิยมให้  ต้องปรับแต่งถ้อยความอีกรอบ  ซึ่งดูแล้วก็หนักโขเอามากๆ  สำหรับการเขียนขึ้นใหม่  แต่จนแล้วจนรอด  ทุกอย่างก็ลงเอยด้วยดี...

 

แรกเริ่มผมตั้งใจที่จะคัดเอาทัศนะของผองเพื่อนหลายๆ ท่านที่เข้ามาทิ้ง “รอยคิด” ไว้ในเรื่องต่างๆ  มาพิมพ์ หรือโปรยไว้ในแต่ละเรื่อง  เพื่อประดับให้เรื่องแต่ละเรื่องถูกเติมเต็มอย่างที่ควรจะเป็น  แต่ด้วยข้อจำกัดหลายประการ  จึงจำต้องละไว้อย่างน่าเสียดาย  โดยพร่ำบอกกับตัวเองว่า ถ้ามีโอกาส  เล่มต่อไป  ผมจะทำเช่นนั้นอย่างไม่ลังเล –

 

ครับ-ตอนนี้  ผมกำลังขบคิดอะไรใหญ่หลวงมากสำหรับหนังสือเล่มแรกของตัวเอง  ช่วยผมหน่อยเถอะครับ – ช่วยวิพากษ์ดูทีเถอะว่า ปกหนังสือที่ว่านั้น  ...ผมควรจะเลือกปกไหนดี หรือควรต้องปรับแต่งอะไรบ้างหนอ....

ว่าไงครับ...
ช่วยทีเถอะ  ผมรักพี่เสียดายน้อง จริงๆ

....